Osamu Dazai

Osamu Dazai urodził się 19 czerwca 1909 w japońskiej wiosce Kanagi, położonej w regionie Tōhoku. Jego właściwe imię i nazwisko to Shūji Tsushima. Był synem bogatego właściciela ziemskiego i polityka. Wychowywała go ciotka Kiye i służba rodziny, przez którą był wielokrotnie molestowany. Po ukończeniu nauki został studentem romanistyki na Cesarskim Uniwersytecie w Tokio. W tym okresie był redaktorem pisma studenckiego oraz wydawał czasopismo Saibō Bungei. Związał się z Japońską Partią Komunistyczną, lecz pod presją rodziny szybko zrezygnował z działalności politycznej.

W 1930 roku Osamu Dazai został absolwentem romanistyki, po czym zapisał się na wydział literatury francuskiej Tokijskiego Uniwersytetu Cesarskiego. Nie zdołał jednak ukończyć tego kierunku, ponieważ zaniedbywał naukę i nie płacił czesnego. Popadł w alkoholizm oraz uzależnienie od narkotyków oraz środków przeciwbólowych. Zmagał się również z depresją i korzystał z usług prostytutek. Wchodził w przelotne związki z wieloma kobietami, lecz dopuszczał się wielu zdrad. Należał do artystycznej bohemy. Z powodu problemów zdrowotnych uniknął poboru do wojska w trakcie II wojny światowej.

Osamu Dazai podejmował liczne próby samobójcze – pierwsza miała miejsce w 1929 r., gdy przedawkował lek uspokajająco-nasenny. 13 czerwca 1948 r. popełnił samobójstwo poprzez utonięcie – razem ze swoją kochanką Tomie Yamazaki. Życiorys pisarza stał się inspiracją dla Kafki Asagiri’ego i Sango Harukawy – stworzyli oni mangę „Bungou Stray Dogs – Bezpańscy literaci”, której głównym bohaterem jest detektyw Osamu Dazai, próbujący wielokrotnie odebrać sobie życie.

Osamu Dazai – książki japońskiego pisarza

Osamu Dazai zanotował swój debiut literacki w 1933 r., gdy opublikował swoje pierwsze opowiadanie pt. „Pociąg”. Do najpopularniejszych książek Osamu Dazaia zaliczają się m.in. powieści „Zmierzch” (1947) i „Zatracenie” (1948) czy zbiór opowiadań „Lata schyłku” (1936). Dazai inspiracji do pisania poszukiwał w twórczości innych pisarzy – Masuji Ibuse, Musasaki Shikibu, Ryunosuke Akutagawy czy Fiodora Dostojewskiego.

Charakterystyczne cechy i motywy twórczości Osamu Dazaia

Osamu Dazai pisał pesymistyczne utwory, w których umieszczał liczne wątki autobiograficzne i prowadził pierwszoosobową narrację. Jego osobista proza przedstawia losy bohaterów powojennej Japonii i ukazuje problemy zubożałej japońskiej inteligencji oraz arystokracji. Ważnymi motywami książek Osamu Dazaia jest samobójstwo, depresja, uzależnienie czy rozwiązłość seksualna.

Postacie w jego utworach podejmują nieustanną walkę z samymi sobą, czują się zagubione i wyalienowane ze społeczeństwa. Są zrezygnowane, pozbawione nadziei i nieustannie towarzyszy im lęk, wstyd, samotność czy poczucie inności. Ich życie jest nieustannym dążeniem do autodestrukcji, m.in. poprzez nadużywanie alkoholu i leków, sięganie po narkotyki czy próby samobójcze. Ukrywają swoje prawdziwe uczucia poprzez zakładanie masek i bezlitośnie poddają samych siebie wewnętrznym sądom.

Twórczość Osamu Dazaia łączy dekadencki klimat z ironią i czarnym humorem. Jego książki są pełne filozoficznych refleksji. Autor przybliża nastroje Japończyków po klęsce w II wojnie światowej. Zwraca również uwagę na problematykę jednostkowej nadwrażliwości czy społecznego buntu. W jego książkach można znaleźć wiele symbolicznych retrospekcji.