Metro 2033

Odskocznia, zmiana stylu gry, inne tempo rozgrywki. Tak można najlepiej opisać Metro 2033 odnosząc je do głównych strzelanek: CoD-ów, czy Battlefield-ów. Walka z potworami to ciągłe bieganie i uniki. Czasami zdarzają się większe szarże i wtedy zaczynamy się modlić, żeby nie skończyły się naboje. Nierzadko zdarza się, że czekamy z nożem z ledwo dogasającą latarką na to co akurat wyłoni się z ciemności przepełnionej wrzaskiem bestii. Gra potrafi w tym momentach przestraszyć, czy wywołać odrobinę paniki w naszych poczynaniach. Inaczej sprawa wygląda w walce z ludźmi. To głównie skradanie się, omijanie, co większych grup licząc amunicję niczym paciorki, czy ciche z tłumikiem akcje. Warto jak najszybciej zaopatrzyć się w coś z lunetą. A walutą są naboje wojskowe. Reszta to szmelc, który zadaje niewielkie obrażenia. Całość, zatem przypomina pojedynki. Nie ma tu szaleńczych ataków. Trzeba kucnąć w cieniu, dobrze przymierzyć, znać zasięg broni i mieć trochę szczęścia, że kula nie powędruje innym torem wzbudzając alarm. Oczywiście są też noże do rzucania i dwa rodzaje granatów. Na wielkie ciemności można skombinować sobie noktowizor, ale nie działa zbyt długo. Tak na jedną szybką akcję. Historia dzieje się też na powierzchni, gdzie musimy nieustannie dbać o filtry z tlenem, bo jeśli się skończą trzeba zaczynać poziom od nowa. Na poziome „Stalker” kończyły się bardzo szybko, a w sklepach ich praktycznie nie było, więc musiałem tylko na chwilę zakładać maskę, a potem sprintem i gdy bohater zaczynał już dogorywać znowu na chwilę maskę. Sprawdzała się ta metoda, szczególnie podczas walki z bestiami, które mogą nam zniszczyć maskę powodując szybki zgon. Gra ma kilka frustrujących momentów głównie w kwestii walki. Jeśli wrogów jest za dużo i padamy pod gradem kul, zwykle dwa, góra trzy strzały, czy podczas misji z amebami (jeśli mamy nadmiar naboi można wpierw ostrzelać miejsca skąd się wykluwają, a potem po gzymsie na lewo pójść i czyścić drogę naszemu koledze, który za nic w świecie nie chce biec dając się łatwo ubić – wścieklica bierze w takich momentach). Czasami zdarza się też, że biegamy po planszy szukając jakiejś dziury, czy przejścia, które z reguły mamy pod nosem. Gra zdecydowanie premiuje spostrzegawczość, choć niektórzy mogą to uznać za wadę, bo bardziej przypomina to zgadywanie zamierzeń twórców, jak przejść dany kawałek misji. Z broni najlepiej sprawdzają się strzelba (głównie na potwory) i snajperka (na człowieki). Granaty tylko, jeśli chcemy kogoś zaskoczyć albo wykurzyć z kryjówki. Jeśli chodzi o fabułę, to musimy ocalić nasze obozowisko przed czarnymi przemierzając kolejne tunele metra. Spotkamy bratnie nam dusze, ale też komunistów i faszystów bijących się między sobą. Warto grać z włączonymi rosyjskimi głosami i polskimi napisami, żeby lepiej wczuć się w postapokaliptyczny świat gry, choć i tak pięknych momentów zapadających w pamięci nie brakuje. Mnie osobiście gra zachęciła do sięgnięcia po książkowe Metro. Aha, gra na kilkuletnim już lapku, takim mniej więcej z dnia premiery gry, na niskich detalach i wysokiej rozdzielczości wygląda i działa ładnie. A posiadaczom lepszych sprzętów można polecić Metro Redux, czy odświeżone obie części gry.