Żyć szybko

Niezwykły literacki hołd dla tragicznie utraconej miłości. Gdyby nie… ileż razy myślimy, co by było gdyby nie wydarzyło się coś innego. Autorka rozdrapuje blizny sprzed lat, analizuje każdą okoliczność, każdy szczegół, który prowadził do tego, że jej ukochany mąż pewnego dnia znalazł się w miejscu gdzie przecież mogło go nie być. W półtorej godziny rozjeżdża mózg każdej matki i żony (lub „nieżony”)

Polecam

Świetna

Gdybym nie zobaczyła wcześniej recenzji tej książki, to pewnie bym po nią nie sięgnęła. Gdybym pamiętała u kogo ją widziałam to bym podziękowała. Gdyby zagłębić się w gdyby...... Lektura do dłuższej kawy, niby niepozorna, a tak wbijająca się w człowieka, tak ogarniająca. Czy swój świat można zbudować na gdyby? Ci którzy stracili kogoś bardzo bliskiego mają pełną świadomość, że tak. To słowo drąży mózg każdego dnia, obija się po ciemnych pokojach w nocy, drepta uciążliwie obok w ciągu dnia. Bo przecież gdyby... Tak wymowna okładka tej książki... Autorka podzieliła się z nami swoją najintymniejszą historią. Drogą, która prowadziła ją do pierwszego kroku ku dalszemu życiu. Nie była łatwa, nie była krótka, ale odczarowała mi to słowo. Nie myślałam, że w tak prostych słowach można zawrzeć taką ogromną ilość przeżyć. To powieść emocjonalnej drogi, pełnej wyboi, dziur, zakrętów. Jednak nie rozpacz i ból przebijają z niej najmocniej a odczucie, że Autorka składa siebie po kawałku, od nowa, dzień po dniu. Trochę bałam się, że książka mnie przytłoczy, pozbawi sił. Te obawy były kompletnie bezpodstawne. Poczułam, że po prostu rozumiem i tak samo ja jestem rozumiana. Ogromna dojrzałość pióra, spostrzeżeń. Lekkość dotykania tego co boli, uwiera. Prawda, która momentami oszałamia w swej otwartości. Czuję się tymi słowami oczarowana. Usiadłam do książki z zamiarem przeczytania kilku stron, a odłożyłam powieść gdy ją skończyłam. Natomiast siedzi we mnie już od tygodnia i nie ma zamiaru wychodzić. Jeśli macie ochotę na poobcowanie z literaturą piękną to zdecydowanie #wartjakpieron czytać tę powieść. Może i Wam odczaruje to gdyby...

Książka z gatunku literatury pięknej, która jest wzorem książek jakie chciałabym tej kategorii poznawać. Łączy w sobie patetyczność przekazu z jego prostotą i przystępnością. Głównym przedmiotem zainteresowania jest wypadek na motocyklu, w której zginął bliski kobiety prowadzącej narrację. Słowem - sponsorem przewodnim jest „Gdyby…”. Co gdyby tak wiele wydarzeń miało inny bieg, gdyby ona coś zrobiła, a może nie zrobiła, gdyby tylko stało się inaczej. Autorka snuje analizę wydarzeń, które w jej opinii w mniejszym lub większym stopniu stanowią element układanki i serii zdarzeń krok po kroku prowadzących do wypadku. Dzieli się swoimi emocjami, które towarzyszyły jej kiedyś, jak i refleksjami, które udaje jej się wydobyć z perspektywy czasu. Lektura ukazuje tak rzeczywiste problemy, przemyślenia i uczucia, że jako czytelniczka czułam szybko, że narratorka jest (wyjątkowo uświadomioną) koleżanką opowiadającą mi o swoich sprawach. Mimo tragedii, która jest w tle przedstawianych zdarzeń czułam się otoczona spokojem. Żałobny nastrój także jest tu odczuwalny, ale w świetle tego spokoju nie wpływa to w negatywny sposób na odbiór książki. W zgrabny i dojrzały sposób czytelnik jest wprowadzony w życiowe refleksje, o tym co by było gdyby… Bardzo podobała mi się zarówno forma jak i treść. Spędziłam z nią dobry czas, uważam za wartościową lekturę, której przekaz słyszała będę w głowie jeszcze przez długi czas po jej lekturze. Zwolennikom literatury pięknej, a także tym, którzy chcą snuć analizę o przeszłości i refleksję nad sprawami życia codziennego - polecam!

💙Dwadzieścia lat po śmierci ukochanego w chwili gdy decyduje się sprzedać dom, Brigitte jeszcze raz dokonuje przeglądu spraw, które w jej mniemaniu doprowadziły do wypadku. Z obsesyjną dokładnością dokonuje analizy zdarzeń jednocześnie odsłaniając swoją własną historie oraz tło wydarzeń mających miejsce w latach dziewięćdziesiątych we Francji. 💙Ta książka to nie tylko seria rozdziałów zatytułowanych: gdyby… - co zresztą przywodzi mi na myśl film „Amelia” oraz „Niezwykły przypadek Benjamina Buttona” (seria drobnych zdarzeń poprzedzających punkt kulminacyjny). Bardzo podoba mi się, jak autorka obnaża swoje myśli, wskazuje jakie mechanizmy nią kierowały: jaka była zalękniona (irracjonalny strach o dziecko - znam to), czy niejasna obawa o to jak zostanie oceniona (to chyba o mnie?) i jeszcze parę innych 🙊 Każdy z nas wpada w sieć oczekiwań i schematów stosownych do wieku w jakim jesteśmy i w jakich czasach żyjemy. Uderza mnie też kontrast miedzy totalną obsesją i racjonalizmem jaki bije z tych rozdziałów. Za minus tej książki mogłabym uznać nadmierne roztrząsanie pewnych kwestii, ale taka była wizja autorki. Książka ma cudowna okładkę, jest pięknie wydana, i ma świetny klimat… To takich hołd przedwcześnie przerwanej miłości

Żałoba, smutek i żal zebrane w jedno słowo "gdyby". Wszystkie skumulowane emocje po śmierci męża dają ujście w postaci wylania całej przeszłości i rozebrania jej na części pierwsze. Wydarzenia, gesty, słowa, które mogłyby się zdarzyć inaczej gdyby tylko... gdybym miała komórkę, gdyby brat nie schował motoru do garażu w naszym nowym domu, gdyby w ten wtorek padało. Narracja pierwszoosobowa, kobiety którą przepełnia smutek po śmierci męża. Dosadność uczuć jest odczuwalna na każdej ze stron tak samo jak bezsilność na zastały stan rzeczy. Wszystko to podwaja odbiór tej historii. Bohaterka z niesamowitą siłą wspomina męża tworzy wspomnienia na nowo. Stawia pytania, szuka odpowiedzi, które nadal po 20 latach po tragicznym wypadku narastają. "Żyć szybko" to refleksja nad życiem i śmiercią, ulotnością życia i łapania tych małych chwil, które na stałe odmieniają nas w środku. Ta historia jest również ukojeniem w samotnej podróży, drastycznym przerwaniu wspólnego życia i ciągłej tęsknocie. Smutna refleksyjna historia o stracie i radzeniu sobie z traumą. Jednak czegoś mi w niej zabrakło, nie została ze mną na dłużej a nadmierne rozdrobnienie historii nie przynosi korzystnego efektu.

Wielokrotnie powtarzane w książce Giraud "gdyby", które mogłoby zapobiec wypadkowi, nadaje historii rytm, stanowi punkt wyjścia dla rozważań i wspomnień, dla rekonstrukcji zdarzeń – niczym odliczanie do momentu tragedii. We fragmentach Giraud ożywia zmarłego męża, jednak czuć wyraźnie ciężar jego nieobecności, nieukojoną latami tęsknotę. Poprzez intymną, osobistą historię opowiada o uniwersalnym ludzkim doświadczeniu – utraty kogoś bliskiego. O konsekwencjach wyborów, których dokonujemy każdego dnia oraz pytaniach, na które nie sposób znaleźć odpowiedzi. "Żyć szybko" to krótka, dobra autobiograficzna opowieść. Nie wzruszyła mnie. Nie pozostawiła bez tchu. Nie wstrząsnęła. Ale doceniam – za czułość, autentyczność i refleksyjność, bo nie sposób nie zatrzymać się choćby na krótką chwilę, poczuć ciężar "co by było, gdyby...", zastanowić się nad kruchością życia i ulotnością czasu. Brigitte Giraud w zwyczajny sposób, bez patosu i ckliwości, mówi o sprawach bolesnych i trudnych. I przypomina o uważności – by cieszyć się każdą chwilą, żyć, kochać, doceniać.

Dziś Wam chcę opowiedzieć o książce trudnej. Książce emocjonalnej. Pełnej bólu, cierpienia i chęci zrozumienia okrutnych kolei losu. „Żyć szybko” autorstwa Brigitte Giraud to autobiograficzna powieść, historia o żałobie, o smutku, o radzeniu sobie z tym trudnym okresem poprzez konwencję narracji „Co by było gdyby”. Bohaterka opowieści prowadzi niezwykle emocjonalny monolog, w którym niejako rozlicza się ze światem i z wydarzeniami, które miały miejsce przed wypadkiem jej męża. Narracja jest prowadzona w sposób pełen napięcia, ale jednocześnie prosty. Czytając tę historię miałam wrażenie, jakby tę opowiadała mi ją bliska osoba. Niesamowita była szczerość z jaką autorka dzieliła się z nami swoimi przeżyciami, przemyśleniami i tym całym bólem. Rozdziały podzielone są zgodnie z chronologią wydarzeń, rozpoczynając od chęci sprzedania mieszkania przez autorkę. Według niej właśnie ten dom, rozpoczął całą lawinę wydarzeń. Tytuł zdecydowanie warty przeczytania i zapoznania się.

Gdyby to o słowo klucz Piękna opowieść o zwykłym ładnym życiu O miłości Głównie o tęsknocie Bardzo fajnie napisana Prosty język Czyta się rewelacyjnie Chyba za szybko Można wrócić Warto na pewno wrócę bo to piękna czysta proza