Wolfmother

Wbrew pozorom i największemu przebojowi tego zespołu, nie jest to płyta tylko dla kobiet. Ekipa daje czadu na każdym kroku. Mocne gitarowe brzmienie, na które czekałem 11 lat, wreszcie znalazło się w mojej kolekcji. Polecam każdemu kto pragnie muzycznie się zapomnieć.

Świetna płyta, bardzo spójna, warto przesłuchać od początku do końca. Dla mnie jest jak najlepszy energetyk.

Większość zna ich pewnie z soundtracków do serii The Hangover, jednak to zdecydowanie ZA MAŁO. Krótko mówiąc - petarda. Najlepsze miejsce do słuchania? Samochód albo najlepiej garaż. I najlepiej jak najgłośniej. Klasyczne trio. Bas, przesterowana gitara, mocna perkusja i mnóstwo, całe mnóstwo energii. Począwszy od ciężkiego, wręcz kolosalnego Colossal i na wesołym, skocznym Vagabond kończąc. Energia, energia, energia. Słychać fascynacje, słychać Zeppelinów, słychać Black Sabbath. Grają żywiołowo i kiedy nawet wydaje się, że można odpocząć przy Tales From The Forest Gnomes, czy Where Eagles Have Been too tylko złudzenie i cisza przed burzą. Dlatego lepiej nie słuchać jej w nocy. Proste, męskie granie. Bez zbędnych dodatków, z melodyjnym, elektryzującym wokalem i rasowymi solówkami. Proste i teksty - bezpośrednie, zdecydowanie rockandrollowe. Osobnego wątku wymaga singiel Woman. Jeśli ktoś myśli, że będzie to kolejna pląsająca ballada o miłości - nic bardziej mylnego. Fakt, o miłości, ale w jaki sposób! Jeden z mocniejszych strzałów na płycie. Nie bez powodu Grammy za najlepszy rockowy kawałek. 13 piosenek, świetna rockowa przygoda. Uśmiech, często wytrzeszcz i zadziwienie, przez cały czas! + za ładne wydanie, z tekstami i ciekawą grafiką. Dla wszystkich, którzy uwielbiają ciężkie, garażowe rockowe granie. A na Panów dalej czekamy w Polsce.