Wind & Wuthering

Jesienna październikowa aura sprzyja powrotom do muzyki nastrojowej, klimatycznej i niosącej ze sobą wiele nostalgii. Taka właśnie dźwiękowa zawartość znajduje się na tym albumie. Jest to w dyskografii zespołu bardzo istotna pozycja, choćby z tego względu, że to ostatnia płyta z mistrzem Hackettem za sterami swej gitary. Wiele osób jest zdania, że dla zespołu była to dotkliwsza strata niż wcześniejsze odejście Petera Gabriela i jest w tym dużo prawdy. Bez jego gitarowych pasaży i solówek muzyka straciła swój ładunek emocjonalny i duchowy pierwiastek, choć na kolejnych płytach było wiele dobrych utworów. Tutaj jednak Steve Hackett nadal czaruje, a reszta zespołu również wykonała wspaniałą pracę. Odejście Petera Gabriela sprawiło, że zasadniczej zmianie uległa warstwa tekstowa. Nie ma tutaj zawiłych i często niezrozumiałych opowieści. Tematyka jest zróżnicowana, gdyż dotyczy zarówno historii Anglii, miłości jak i religii. Muzycznie jest tutaj z kolei wszystko z czego słynął zespół, a więc dłuższe utwory, w których następują częste zmiany rytmu. Jest w tej muzyce nadal dużo przestrzeni, oddechu, dzięki czemu siedząc w fotelu i wsłuchując w wydobywające się z głośników dźwięki można rozmarzyć się i wzruszyć, szczególnie w pięknym finałowym Afterglow. Już sam rzut oka na wspaniałą okładkę skłania do różnego rodzaju refleksji. Dlatego też doskonale pasują do niej słowa kończące „Wichrowe Wzgórza” Emily Bronte, od których tytuły wzięły dwa instrumentalne utwory na tej płycie: „Patrzyłem na ćmy krążące wśród wrzosów i dzwonków leśnych, słuchałem miękkiego poszumu wiatru wśród traw i myślałem, że nic już chyba nie mąci spokojnego snu tym, co spoczywają w tej cichej ziemi”. Idealne zwieńczenie wspaniałej płyty.