Violence

To jest najbardziej popowa płyta w dorobku Editors. Podoba mi się tutaj różnorodność brzmień i wokali. Na tej płycie Tom Smith śpiewa jak nigdy dotąd. Bawi się swoją szeroką skalą głosu, śpiewa zazwyczaj w wyższych tonacjach niż na poprzednich wydawnictwach. Stylistycznie też jest różnorodnie i bardziej kolorowo. Jest tutaj znacznie mniej mroku, muzyka stała się nieco lżejsza i przystępna. Przewrotnie, taki tytuł, jak "Darkness at the door" jest najweselszym, najbardziej popowym i moim zdaniem, zbędnym kawałkiem na tej płycie, chociaż momentami kojarzyć się może z dokonaniami zespołu Talking Heads. Ogólnie jednak, płyta jest warta uwagi.

Jest sporo kawałków, znacznie wyżej oceniam ich dwie poprzednie płyty. W jednym z wywiadów przeczytałem, że jest to przełomowa płyta. Mam nadzieję, że ten przełom, to nie przyjęcie stylistyki późnego U2, która gdzieniegdzie pobrzmiewa, bo po takim przełomie, droga prowadzi już tylko w dół.

trochę inny klimat- preferuję wcześniejsze albumy.

Ile jeszcze rozczarowań może przeżyć miłośnik muzyki alternatywnej? Dopóki nagrywa Editors, mam szansę jeszcze nie raz poczuć niedosyt i zmarnowaną szansę. Przede wszystkim zaś to co na poprzednich płytach było świeże, używanie elektroniki na pograniczu kiczu, ale z bezpiecznym marginesem, który powodował, że kolejne kompozycje były kreatywne i śmiałe zarazem -tu jest już wtórne i niestety pachnie wypaleniem i autoplagiatem. Tom Smith to ciekawy wokalista i wkładający wiele emocji w swoją twórczość, dlatego nie żałuję kupna płyty i wiele razy zagrała odkąd ją kupiłem, jednak po każdym odtworzeniu, trzeba trochę odczekać by dać im kolejną szansę. No i słaba ta okładka...

Ta płyta jest dla mnie połączeniem najlepszych momentów w historii zespołu Editors. Skład w jakim zespół gra obecnie zdaje się być idealnym. Płyta zupełnie różna od pozostałych, choć w poprzednim albumie panowie już dali znać, że stać w miejscu nie można i warto eksperymentować. Jeśli ktoś jeszcze nie zna zespołu Editors, to zachęcam do zapoznania się z kawałkiem dobrej, brytyjskiej muzyki a płyta Violence to świetna okazja, zwłaszczy gdy empik.com działa tak błyskawicznie, że w dniu premiery, krążek czeka na Ciebie do odbioru w sklepie :) Otwierasz, włączasz i nie możesz się doczekać na koncert! Byle do 5 kwietnia.

im dłużej słucham, tym bardziej odzywa się inż. Mamoń i płyta podoba mi się bardziej. Stanowczo nie tak magiczny to materiał jak poprzedni LP. Na szczęście jednak seria "świetny-słabizna-świetny" została tu złamana i mamy przyjemną rzecz, do której można co jakiś czas wrócić z przyjemnością

Słaba płyta porównując do wcześniejszych, nawet do In Dream. Zdecydowanie nie polecaml.

Rewelacyjna pod każdym względym. Brzmienie gitar w połączeniu z wokalem wbija w fotel.

Bardzo dobra płyta. Doskonałe połączenie elektronicznych brzmień z gitarami.

Nawet ciekawy album. Klimatyczny, są melodie, wokal też daje radę. Generalnie polecam. Mariusz

Dobra rockowa płyta z, w której czuje się delikatne wpływy U2 i Muse.