Tu

Już od początku z komiksu bije jakaś ascetyczność i to zarówno na poziomie okładki jak i treści, a jednak emocjonalny ładunek zawarty w albumie jest niesamowity. Historia jest mówiąc wprost, o życiu o tym jak można przejść obok niego, dryfując wśród ludzi, a będąc przy tym ciągle obok. Młody ilustrator Nick jest swoistym obserwatorem samego siebie, który odgrywa rolę „introwertycznego wrażliwca buszuje po kawiarniach próbując odszukać to co niewidoczne w relacjach międzyludzkich. Tutaj otrzymałam popis McPhaila, ponieważ w sposób fenomenalny portretuje ludzi jako tych, którym łatwiej wypowiadać się za sprawą memów, a nie prostej rozmowy i muszę przyznać, że było to dla mnie uderzające. Kontrapunktem dla bohatera jest Tren, to onkolożka obcująca z realnym cierpieniem i kruchością życia. To właśnie za jej sprawą problemy Nicka bledną i stają się tylko iluzoryczne, przy czym nie unieważnia ich. Śledzenie rozwoju relacji bohaterów było pouczające, ponieważ był to proces uczenia się obecności drugiego człowieka, jak rozmawiać, jak słuchać i nie zasłaniać się przy tym ironią. Ciekawy zabieg to żonglerka kolorystyczna z czarno białej na kolorową, który ma w sobie coś z emocjonalnego komentarza. Humor w tym albumie pełni tez funkcje hamulca, bo czytając często wywoływany jest uśmiech, który po głębszej analizie gaśnie, a refleksja może mieć bardzo gorzki posmak. Historia jest niezwykle intymna, obrazuje wewnętrzną pustkę i leku przed obcowaniem z drugim człowiekiem. McPhail nie stosuje tutaj taryfy ulgowej, pokazuje świat autentycznie, często niewygodnie i boleśnie, ale niezwykle prawdziwie, bo tylko tak można wzbudzić refleksję.

Album poruszający, mówiący o chronicznej samotności, gdzie mówienie, a słyszenie bardzo Zadko mogą iść w parze. Jeśli ktoś żyje w błędnej bance, że komiksy to tylko superbohaterowie, to właśnie takie pozycje są idealne do odczarowania tego błędnego mitu.