Stranded

a płyta to przede wszystkim A Song For Europe. Choćby tylko dla tej pieśni – właśnie pieśni, a nie piosenki – warto sięgnąć po ten album. Tytuł jest oczywiście żartem z Festiwalu Eurowizji, jednego z najdziwniejszych wydarzeń w kalendarzu imprez muzycznych – wyjaśniał zaraz po wydaniu Stranded Bryan Ferry. Ale kompozycja brzmi całkiem poważnie. I fortepianowy wstęp. I przeszywające do głębi saksofonowe solo. I niezwykła melodia partii wokalnej. I przede wszystkim sam głos Ferry’ego, w którym znów słychać ból, żal, smutek, melancholię, patos i coś tam jeszcze. I to, jak on śpiewa – uczył się od Charlesa Aznavoura? – po francusku. Choć wszyscy znający dobrze ten język... mają dość spory problem z rozszyfrowaniem śpiewanych przez niego słów. Chcąc, nie chcąc, reszta płyty brzmi tu jak dodatek. Ale daj Boże każdemu taki dodatek. Na okładce piękna i hmm... mocno rozerotyzowana Marilyn Cole (reprodukcja powyżej tylko w połowie oddaje sens jej zaistnienia w tym miejscu na Stranded). W składzie nie ma już Eno. Jest za to Eddie Jobson, skrzypek, który założy póęniej – między innymi z Johnem Wettonem i Billem Brufordem – U.K. i znajdzie się w składzie Jethro Tull. Co do muzyki – jest już całkiem normalnie. Żywiołowy i odpowiednio dla Roxy Music hałaśliwy Street Life łączy się z balladowym i oczywiście sentymentalnym Just Like You. Dość urozmaicona melodycznie i rytmicznie Amazona (warto zwrócić uwagę na kompletnie odjechane gitarowe solo Phila Manzanery) styka się z całkowitą odwrotnością w postaci ośmiominutowego Psalm (tytuł mówi raczej wszystko). Jest jeszcze typowy dla Roxy i dla tamtych, ociekających glam rockiem lat Serenade. Jest na przemian brzmiący sobie ostro, rockowo i zgoła... popowo (ale to zupełnie inny pop niż ten, który króluje dziś w MTV) Mother Of Pearl. I w końcu – sześciominutowy Sunset. Utwór, w którym poza głosem Ferry’ego słychać właściwie tylko fortepian, obój i kontrabas (gra na nim niejaki Chris Lawrence jeśli kogoś to interesuje)...

Ta płyta to przede wszystkim A Song For Europe. Ta płyta to szczytowe osiągnięcie muzyki rozrywkowej lat siedemdziesiątych. Dość urozmaicona melodycznie i rytmicznie Amazona styka się z całkowitą odwrotnością w postaci ośmiominutowego Psalm. Fantastyczne utwory, fantastyczna płyta, ale przede wszystkim "Piosenka dla Europy". Polecam!