Rozbite lustro

Średnia, duże przeskoki czasowe i obszerne opisy przyrody

Jestem ogromną fanką sag rodzinnych i powieści skupiających się wokół danego rodu, więc z wielkimi oczekiwaniami sięgnęłam po opowieści Mercè Rodoreda, mając nadzieję, że zapowiedź z okładki okaże się jedynie namiastką tego co czeka na mnie wewnątrz. Ależ to była dobra historia! Liczyłam na opowieść z przytupem, ale nie spodziewałam się że już od pierwszych stron wciągnie mnie wir wydarzeń. Miałam wrażenie, że fabuła była napisana idealnie pode mnie, dyktując własne warunki i porywając mnie w świat namiętności, ludzkich oczekiwań a także lat, podczas których dochodziło do różnorodnych zmian zachowań i wyborów bohaterów. Wspaniale się na to patrzyło i nie tylko za sprawą samej treści, ale przede wszystkim stylu autorki, umiejętności przelania na papier skrajnych emocji a także kreacji bohaterów, niezwykle złożonych i pozwalających rozłożyć na czynniki pierwsze ich zachowania, marzenia oraz oczekiwania wobec świata. Koncentrowaliśmy się wokół świata zwykłych ludzi z którymi potrafiliśmy się utożsamić a jednocześnie nie zabrakło licznych motywów, wątków pobocznych czy idealnie wypracowanego tła wydarzeń zamykającego wszystko w spójną całość. Przenosimy się do lat 70. XIX wieku i obserwujemy wielopokoleniową historię sięgającą nadejścia dyktatury Franco oraz hiszpańskiej wojny domowej. Wszystko zaczyna się od Salvadora i Teresy, którzy powiązani nicią zrozumienia zaczynają budować wspólną przyszłość. On bogaty dyplomata, ona biedna córka handlarza a jednak decydują się na wspólne życie i przeprowadzają do dużej willi, by na obrzeżach Barcelony rozpocząć własną historię. I tak rozpoczyna się opowieść wzlotów i upadków, wielkich nadziei oraz straconych szans, historia podczas której wszystko może się wydarzyć, ponieważ króluje tutaj prawdziwe życie. Trudno wyrazić mi mój zachwyt nad tym co przeczytałam, ponieważ wciąż pozostaję w objęciach tej opowieści. Wspaniały język, umiejętność przekazu oraz poprowadzenia sylwetek bohaterów przełożyły się na opowieść, która nieustannie rozgrywa się w mojej wyobraźni. Polubiłam się z bohaterami, z przyjemnością przewracałam kolejne strony, by dowiedzieć się na ich temat jak najwięcej a dodatkowe zachwyty wzbudziło postrzeganie świata na dwóch płaszczyznach, ponieważ śledzimy nie tylko losy bogatego rodu, ale także ich służby, która żyła na krańcach a miała jednak zdecydowanie więcej do powiedzenia. Autorka zaskakuje inteligencją z którą prowadzi swoją fabułę a także doprecyzowaniem szczegółów uwiarygadniających całą akcję. Znalazłam w tej książce wszystko co niezbędne, by wpłynąć na serce i umysł czytającego. Wielkie miłości, rodzinne dramaty, kwestie polityczne, społeczne a także moralne, kłamstwa, niedomówienia, sekrety, wielkie pieniądze i szybką ich stratę napędzać będzie lawina skrajnych emocji. "Rozbite lustro" to powieść która imponuje rozmachem oraz wykonaniem. W pełni wykorzystuje swój potencjał, zaskakuje sylwetką bohaterów, poprowadzoną akcją a także skrajnymi emocjami, które nieustannie nam towarzyszą. Książka napisana z pomysłem i pokazująca inteligencję autorki, pełna zachwytu, ukrytych znaczeń a także umożliwiająca czytanie między wierszami. Jedyna w swoim rodzaju i tak pięknie przedstawiająca sagę rodzinną, że wymyka się wszelkim schematom a tym samym pozostaje książką, która zachwyca za serce. To lektura, która wciąż nie chce wyjść mi z głowy i rozgrywa w mojej wyobraźni różnorodne spektakle. Zdecydowanie warta polecenia.

Książka określona jako “katalońskie Downton Abbey” to “Rozbite lustro” Mercè Rodoredy. Książka powstała na początku lat 70., tak więc polscy czytelnicy na wydanie w rodzimym języku musieli czekać ponad 50 lat, a dziś cieszyć się nim możemy dzięki Wydawnictwu Marginesy oraz genialnej pracy tłumaczki, Anny Sawickiej, która tłumaczyła z języka katalońskiego. Odniesienie do Downton Abbey jest tu oczywiście nieprzypadkowe. Kto zna ten wspaniały serial, ten bez problemu dostrzeże podobieństwa między obiema historiami. “Rozbite lustro” opowiada historię kilku pokoleń, a rozpoczyna się pod koniec XIX wieku. Oś powieści stanowi osoba Teresy Goday, której losy śledzimy od jej młodości. Teresa wychodzi bogato za mąż, wkrótce zostaje zamożną wdową i ponownie bierze ślub, wzmacniając tym samym swoją pozycję wśród elit Barcelony. Młode małżeństwo kupuje przepiękną willę, otoczoną kolorowymi kwiatami i osłoniętą drzewem wawrzynu. W tym pięknych okolicznościach będziemy śledzili losy kolejnych pokoleń domowników i służby. Książka napisana jest w formie sfabularyzowanej kroniki rodzinnej. Zawiera dość krótkie rozdziały sporządzone w opisowy, nienacechowany sposób, bez dialogizowania wydarzeń. Piękny język, którym napisana jest książka, znakomicie oddaje niesamowity klimat, bądź co bądź, dość egzotycznej dla nas Katalonii, zwłaszcza że niewiele jest książek, których akcja dzieje się w tym regionie w XIX wieku. Dla Kamila była to idealna lektura, bo tego typu powieści są czymś, w czym zdecydowanie się zaczytuje. Skomplikowane koneksje rodzinne i nie tylko mogą spowodować pewne problemy z odbiorem, ale jeśli ktoś jest fanem nie tylko Downton Abbey, lecz także na przykład “Stu lat samotności” Marqueza, to ta książka z pewnością wpisze się w jego gusta, zwłaszcza że również i tutaj mamy elementy realizmu magicznego. Na końcu książki znajduje się dość obszerne posłowie autorki, która opowiada w nim proces pisania powieści: jakie towarzyszyły jej przy tym emocje i skąd wziął się pomysł, a także odnosi się do innych swoich tekstów.

Gdyby ktoś zapytał mnie, jak powinna wyglądać literatura kobieca, jako dobry przykład z pewnością mogłabym podać “Rozbite lustro”. Powieść Merce Roderedy idealnie łączy bowiem w sobie elementy, które najbardziej cenię w książkach obyczajowych. Znane i lubiane motywy zostały przedstawione w świeży sposób, wykorzystując siłę słowa i piękno miejsc, a charyzmatyczni bohaterzy okazali się budzić emocje i skłaniać do refleksji. „Rozbite lustro” to opowieść, którą bardzo trafnie porównano do Downton Abbey. Uwielbiana przeze mnie historia rzeczywiście mogłaby służyć autorce za inspirację. Rodereda bowiem w umiejętny, przekonujący i elektryzujący sposób pokazuje czytelnikom dzieje zamożnej rodziny mieszkającej w urzekającej willi oraz ich życie codzienne. Na kolejnych stronach mamy szansę przyjrzeć się nie tylko poszczególnym członkom rodziny ale też poobserwować służących im pracowników. Takie zestawienie mocno działa na wyobraźnię i pozwala spojrzeć na tę historię z nieco innej perspektywy. Choć przez długi czas pierwsze skrzypce w „Rozbitym lustrze” gra urzekająca Teresa Goday, z czasem ustępuje ona miejsca swoim dzieciom i wnukom. Podążając za Roderedą poznajemy wszystkich członków rodziny i uczestników tej opowieści. Autorka nie spieszy się. Subtelnie i powoli wskazuje ich błędne decyzje, przewinienia, skrzywienia charakteru. Im bardziej zagłębiamy się w tę opowieść, tym lepiej widzimy, jak wiele pęknięć pojawiło się na pozornie idealnym obrazie zamożnej, cenionej rodziny i jak mocno zostało splamione ich znane nazwisko. Jak już wspomniałam na początku, pisarka przedstawia nam lubiane i popularne kwestie na swój własny, wyjątkowy i świeży pomysł. Niewątpliwie nie jest to kolejna, podobna historia obyczajowa, których tak wiele publikuje się każdego dnia. W tym przypadku sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Całość sprawia wrażenie głębokiej i wielowymiarowej. Rodereda pięknie działa na zmysły czytelnika, pogłębia jego ciekawość, buduje napięcie. Ujawniając zbrodnie i sekrety wprowadza do swojej historii element niepokoju i zaskoczenia. Zatrzymuje nas proponując więcej i sugerując, że to nie koniec niespodzianek z jej strony. Bardzo podoba mi się sposób, w jaki autorka zbudowała charaktery swoich postaci. Nie ujawniła wszystkiego od razu. Pozwoliła, żebyśmy poznawali ich wraz z rozwojem akcji, tak jak w życiu poznajemy ludzi wraz z upływem czasu. Wniknęła głębiej w ich serca, zajrzała do umysłów, znalazła motywacje i swego rodzaju zrozumienie. W tej rodzinie prawda została ukryta za pozorami, a szczęście ma jedynie złudny charakter. Rodereda pokazuje nam, jak trudno odnaleźć siebie, nawet gdy wydaje się, że człowiek posiada już wszystko. Pisarka zdobyła moje uznanie również za sprawą dojrzałego, kobiecego i wyrazistego stylu pisania, który jest przy tym lekki i przyjazny czytelnikowi. Poznając kolejne rozdziały byłam zdziwiona, jak szybko uciekają mi strony powieści i jak niezauważalnie liczba przeczytanych kartek zaczyna przeważać nad tymi, jakie mi pozostały. Można by powiedzieć, że powieść czytała się sama. „Rozbite lustro” to z jednej strony historia rodzinna, z drugiej zaś opowieść o każdym z jej członków z osobna. To opowieść pełna życia, zabarwiona emocjami, bardzo realistyczna i prawdziwa. Z pewnością trafi w gust wielbicielkom kobiecych klimatów, które szukają książek pełnych pasji i głębi.

Ta historia skłoniła mnie do refleksji na temat ulotności i przemijania. Wszystko jest chwilą - czasem smutną i bolesną, czasem ciepłą i radosną, ale zawsze tylko chwilą. Nic nie jest dane człowiekowi na zawsze, a ludzkie losy wiodą krętymi ścieżkami. Emocje i uczucia nie mogą być proste, a relacje między ludźmi bywają zawiłe. Wszystko jednak przemija, a wspomnienia zaciera czas. Nawet mury okazałej budowli, która była świadkiem radości i smutków wielu pokoleń, z biegiem lat kruszeją i popadają w zaniedbanie. Ogrody zarastają chwastami i dziczeją, przemijając wraz z historią swoich mieszkańców. "Rozbite lustro" autorstwa Meriè Rodoreda to saga rodzinna, której akcja rozgrywa się w Barcelonie. Autorka subtelnie maluje portret trzech pokoleń bogatej hiszpańskiej rodziny, dbając o każdy szczegół. Postać Teresy Goday spaja tę historię, prowadząc nas przez losy barcelońskiej arystokracji. Teresa Goday, piękna kobieta o niskim statusie społecznym, zdobywa salony dzięki małżeństwom z wysoko postawionymi i zamożnymi mężczyznami. Z drugim mężem buduje przepiękny dom, który ma wypełnić się śmiechem i radością. Jednak los przynosi ból i smutek, a skrywane tajemnice komplikują i tak trudne relacje. Historia rozpoczyna się pod koniec XIX wieku i kończy w czasach rewolucji oraz wojny domowej, które zamykają rozdział dobrostanu. Wojna to najgorsze zło, zmienia ludzi i porządek świata. W powieści poznajemy losy Teresy, jej dzieci i wnuków. Jest coś magnetyzującego w tej opowieści oraz w formie w jakiej została napisana. Niektóre momenty na stałe stworzyły żywe obrazy w mojej wyobraźni, pozostaną ze mną na dłużej. Subtelnie niedopowiedzenia zmusiły mnie do uzupełnienia luk w narracji. Przepiękne wydanie sprawiło, że nie mogłam przejść obojętnie obok tej lektury, a w efekcie czuję się w pełni usatysfakcjonowana. Lubię podglądać bohaterów literackich w ich codziennym życiu, przemierzając przez różnorodność światów, kultur i epok, które otwierają okna do lepszego zrozumienia innych i odkrywania sensu życia. Urzekające jest to, jak precyzyjnie i bez sentymentów autorka odsłania życie wewnętrzne swoich bohaterów, często jedynie za pomocą starannie skonstruowanego zdania - to umiejętność, którą posiedli tylko najlepsi.

Kiedy Salvador Valldaura spotyka Teresę Goday, uwodzą go jej aksamitne oczy i zaraźliwy śmiech. Valldaura bogaty i starszy dyplomata, Teresa biedna córka handlarza rybami, pobierają się i wprowadzają się do willi na obrzeżach Barcelony. W tym domu dzieje się proza życia, ich rodzina się jednoczy i rozpada. Przewijają się losy kolejnych matek, ojców, synów i córek, również tych z nieślubnego łoża. Zdarzają się tragedie, zakazane miłości, zdrady i dowody bezinteresownego oddania, czyny pełne altruizmu i samolubstwa. Literatura piękna, na zawsze będzie miała specjalne miejsce w moim sercu. Uwielbiam czytać sagi rodzinne, powieści skupione na danym rodzie. Ta pozycja jest nazywana Katalońskim Downton Abbey. Książka zachwyca nas ogromem pięknych opisów natury, co uwielbiam w tym gatunku literackim. Uwielbiam zanurzać się w tych opisach, które czule dotykają mojej wyobraźni. Autorka wprowadza nas w życie rodu Valldaura, możemy obserwować ich życie, to jak z biegiem lat zmieniały się zachowania oraz wybory. Historię tej rodziny, wraz z biegiem książki, śledzimy z różnych perspektyw, nie tylko poprzez członków rodu, ale również pracującą w domu służbę. Bohaterowie zostali bardzo szczegółowo wykreowani, to bardzo złożone postacie. Każdy charakteryzuje się innymi cechami oraz wywiera duży wpływ na całą historię. To ogromnie złożona historia opowiadająca o wielkich miłościach, zdradach, sekretach i rodzinnych dramatach. Styl pisani autorki jest wyśmienity, ogromnie mi się podobał. „Rozbite lustro” to wyśmienita pozycja, która wzbudza ogrom emocji. Bardzo się cieszę, że miałam przyjemność sięgnięcia po tę pozycję. Jestem pewna, że sięgnę po inne pozycje autorki, gdyż ogromnie styl autorki przypadł mi do gustu. Jeśli gustujecie w literaturze pięknej i szukacie wiosennych lektur, ogromnie wam polecam.

Teresa Goday pochodzi z biednej rodziny handlarzy ryb. Pomimo swego pochodzenia, dziewczyna wychodzi za mąż za bogatego, szanowanego w mieście i dużo starszego od niej mężczyznę. Szybko jednak owdowieje, a przypadek sprawi, że na jej drodze stanie Salvador Valldaura, równie bogaty dyplomata, który po nieszczęśliwej miłości szuka pocieszenia i stabilizacji. Już jako małżonkowie zamieszkają w malowniczo położonej willi na obrzeżach Barcelony. I to właśnie tu zaczyna się historia kilku pokoleń bogatych mieszczan ale także ich pracowników i służby przedstawiona na kanwie dziejów Hiszpanii z przełomu XIX i XX wieku sięgającej nadejście dyktatury Franco i hiszpańskiej wojny domowej. Rodzinna historia pełna miłości, namiętności, zdrad i tajemnic, ale także wielkich altruistycznych gestów jak i aktów podłych i samolubnych. To także opowieść o wielkich nadziejach i straconych szansach, a wszystko przedstawione z punktu widzenia mieszkańców Katalonii, pochodzących z różnych warstw społecznych. Niezwykła opowieść, którą czyta się jak rodzinną kronikę, oszczędna w dialogi, ale pełna emocji, bardzo realistyczna i prawdziwa, ze świetnie wykreowanym bohaterami. Powieść napisana jest pięknym językiem, a narracja wręcz hipnotyzuje lekkością, która z jednej strony urzeka spokojem, jest stonowana, z drugiej zaś porywa czytelnika w wir toczących się wydarzeń, gdzie nie brakuje pasji i dramatów. Autorka zadbała o każdy szczegół od wystroju wnętrz po okoliczności przyrody. Pełna emocji powieść, która przenosi czytelnika do pięknej Katalonii, choć nie do pięknych czasów, gdzie toczą się burzliwe losy rodu Valldaura.

To historia przedstawiająca losy trzech pokoleń arystokracji. Rzecz się dzieje w Hiszpanii, a dokładniej w Katalonii na przełomie XIX i XX wieku. Poznajemy Salvadora Valldaura i Teresę Goday, on bogaty, ona niezbyt zamożna. Postanawiają się pobrać i zamieszkać razem w Barcelonie. Ich dom staje się dosłownie areną życia towarzyskiego. Przez te mury przewijają się losy kolejnych pokoleń. To pełen obraz życia rodzinnego ze wszystkimi jego odcieniami - relacje ze służbą, miłość, zdrady, namiętność, zazdrość, tajemnice, kłamstwa, zemsty, intrygi, dzieci ślubne i nieślubne. Cały wachlarz emocji! • Autorka wprowadza nas w ten świat poprzez szczegółowe opisy (ale nie za długie) świata i postaci. Akcja dzieje się bardzo szybko, doświadczamy różnych wydarzeń i stanów emocjonalnych. Jednym słowem rollercoaster, ale w dobrym tego słowa znaczeniu. Wyczuwam w niej nutkę epoki wiktoriańskiej, którą uwielbiam. Doskonalone oddane zachowanie bohaterów. Od pierwszego zdania zostajemy przeniesieni do tamtego świata, możemy się rozgościć i z boku przysłuchiwać prowadzonym rozmowom. To ogromna umiejętność, tak słowem uwodzić Czytelnika. • Jestem fanką córki głównej bohaterki Sofią. Jej bezwzględność, przebiegłość i niesamowita inteligencja bardzo mi się podobała podczas lektury. Poza tym książka napisana bardzo przyjemnie. I co najważniejsze nie ma momentów znużenia. • Oczywiście muszę poruszyć temat okładki, choć zapewne już słyszeliście jak się nią zachwycałam. Cóż jest przepiękna! Jestem oczarowana i cieszę się, że środek jest równie wspaniały! Polecam!

Zauroczona okładką nie przeczytałam nawet opisu biorąc tę książkę do recenzji, po przeczytaniu wcale tego nie żałuję, cudowna, niesamowita powieść od której nie można się oderwać. Teresa Goday, biedna córka handlarzy rozkochuje w sobie bogatego dyplomatę i tak zaczyna się bogata historia trzypokoleniowej arystokracji. Szczęśliwe chwile, radość ale i tragedie oraz zdrady. Rodzinne dzieje rodziny Valldaura na tle pięknej Barcelony. Klasyka współczesnej literatury, ta książka jest po prostu piękna, czaruje czytelnika, wręcz przenosi przez karty powieści w świat tej rodziny. Nie jest to tylko historia bogatych państwa ale też ich służby i ludzi którzy mają z nimi kontakt. Wielowątkowość splatająca się w idealną całość dodaje tej historii smaku. Autorka stworzyła barwne, niesamowite dzieło i stwierdzam, iż takich książek powinno być więcej na naszym rynku wydawniczym. Język książki jest przystępny, dobrze się ją czyta. Na uznanie zasługują bohaterowie, tu każdy się czymś wyróżnia, nie zawsze są to cechy pozytywne to byłoby przelukrowane, jednak każdy z bohaterów wzbudzał moją ciekawość. Tajemnice, ukrywanie prawdy to coś z czym mierzą się na codzień co tworzy ciekawy obraz. Jeśli szukacie książki która wzbudza emocje, osiada się w sercu czytelnika i nie daje o sobie zapomnieć to ta książka jest dla Was, całym sercem polecam

Historia pełna miłości, namiętności, zdrad i rozpaczy. Opisująca dni pełne szczęścia i radości oraz dni, gdy tęsknota i osamotnienie wyrywało serce z piersi. A wszystko zaczyna się od spotkania bogatego dyplomaty i biednej córki handlarza... Kreacja bohaterów powoduje, że ta historia nie skupia się na jednej osobie. Z wielkim zaangażowaniem śledzimy losy wielu bohaterów, uczestnicząc w ich wzlotach i upadkach. Doświadczając wraz z nimi podziałów klasowych, niesprawiedliwości i wyrywanych chwil radości. Obserwujemy różne wzorce zachowań. Dostrzegamy, jakie zmiany w wychowaniu, podejściu do życia, zmiany w wyznawanych wartościach zachodzą u bohaterów na przestrzeni lat. „Rozbite lustro” to również piękne opisy przyrody i piękna katalońskiego krajobrazu, które bardzo sugestywnie działają na wyobraźnie. Nie są one monotonne i nużące, a dodatkowo wzbogacają całość historii. Od pierwszych stron historia wzbudza zainteresowanie i podtrzymuje je pieczołowicie przez kolejne strony. To niezwykle emocjonalna, pięknie utkana opowieść, w której każdy znajdzie coś dla siebie.

Ta książka to idealna odskocznia od wszystkiego co ostatnio czytałam. Przede wszystkim najlepsze jest osadzenie historii w latach siedemdziesiątych XIX wieku. Teresa i Salvador rozpoczynają wspólne życie. Zamieszkując dom na obrzeżach pięknej Barcelony zmagają się z codziennością, trudami życia i wieloma historiami, które spotkają ich rodzine. Wiele miłości, kłamstw, tajemnic, emocji i namiętności. Autorka wciąga nas w historię rodziny i z całym impetem nas w nią wrzuca. Czytając miałam ciągle ochotę na więcej i więcej. Dużo napięcia, intrygujących postaci i pięknych opisów Hiszpanii. To trochę tacy Hiszpańscy Bridgertonowie. Jeśli lubicie ten serial to ta książka sprawi, że przepadniecie! Ukazanie bogatych, arystokratów, ale także tych, którzy są służbą. Prawdą jest, że aby ją przeczytać trzeba być skupionym i jednocześnie zaangażowanym - jednak WARTO. Mnie wciągnęła bez reszty ♥️

Jak ważne są dla Was wartości rodzinne? Czy zgadzacie się ze stwierdzeniem, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach? Tak wiele emocji, wypowiedzianych tak pięknym językiem, nie dała mi ostatnio żadna książka... „Rozbite lustro” to dzieło ukazujące skomplikowane relacje międzyludzkie kilkupokoleniowej rodziny. Autorka fenomenalnie przedstawia historię złożoną z wielu wątków, tworząc kompleksową opowieść o miłości, nienawiści, zdradzie, życiu i śmierci. Poetycki język powieści nadaje jej niepowtarzalny klimat i swoistą, cudowną głębię. Książka Rodoredy nie tylko porusza, ale również zmusza do refleksji nad własnym życiem oraz decyzjami, jakie podejmujemy każdego dnia. To lektura, która zostaje z czytelnikiem na długo po jej zakończeniu, a w sercu, myślach i duszy zostawia niezatarty emocjonalny ślad.