Rage

A więc stało się! Chicagowscy thrashmetalowi weterani z formacji Wrath podpisali stosowne dokumenty i wypuścili nowy album! To jedna z najstarszych amerykańskich kapel tego nurtu. I jedna z lepszych, choć nie tak znana jak inni wielcy, nie mówiąc już o tzw. Big Four, skądinąd nieco kontrowersyjnym… A jednak, kiedy dyskutujemy o thrashu w USA lub ogólnie o thrash metalu, bardzo rzadko wspomina się o Wrath. A szkoda! Właściwie to do czasu ekspansji Internetu fani z bardziej odległych zakątków świata nie dowiedzieli się o istnieniu tego wspaniałego zespołu. Potężny zespół thrash metalowy Wrath! Ta mało znana, ale prześwietna grupa ze środkowego zachodu rozpętała ongiś zamieszanie w wąskich kręgach drugim swoim albumem studyjnym „Nothing To Fear” z 1987 roku, który został okrzyknięty jednym z najbardziej niedocenionych arcydzieł thrashowych w kręgach fanów gatunku. Istniejący od początku (!) lat 80. zespół z Chicago zawarł umowę z nowojorską Combat Records, której współwłaścicielem jest Dave Ellefson, basista Megadeth. Produkcją "Rage" zajęli się sami muzycy we współpracy z Chrisem Djuricicem. Za miks i mastering odpowiadał nie kto onny, jak ceniony fachowiec, Bill Metoyer (m.in. wyprodukował niektóre albumy Slayera, Sacred Reich, Helstar). Na "Rage" słyszymy oryginalnego wokalistę Wrath Gary’ego Golwitzera, który w 2015 roku powrócił do macierzystej formacji po 27 latach rozłąki. To jego głos słychać na "Fit For Anger" (1986 r.), debiucie Wrath, i docenionej przez fanów, doskonałej drugiej płycie "Nothing To Fear" (1987 r.).  Nowy album Wrath wieńczy przeróbka "Ace Of Spades" Motörhead z gościnnym udziałem Jeffa Duncana, gitarzysty Armored Saint. „Gniew” - jak sama nazwa wskazuje – to smaczne kompendium mocy, szybkości i prawdziwego amerykańskiego thrashu. A co z piosenkami? Właściwie wszystkie są naprawdę całkiem dobre, każdy brzmi podobnie, ale na tyle różnorodnie, by robić słuchaczowi dobrą robotę. Jest czad, jest power, szczypta techniki i całkiem sporo melodii. Znalazło się nawet miejsce na kawałek, który można by określić mianem półballady. Jeśli dorzucimy do tego nieco progresywne podejście, które zawsze charakteryzowało Wrath oraz zmiany nastroju, to będziemy mieli przyjemność obcowania z naprawdę udanym powrotem, bo tymże właśnie jest ten album. W zasadzie wszystkie utwory są całkiem fajne i zapadają w pamięć dzięki wielu smakowitym riffom. Szkoda, że tak cicho jest o tym albumie, dlatego że jest on zdecydowanie warty zakupu.