Pustkowia

Po rozczarowaniu jakim okazała się książka "Wayward Pines. Szum", postanowiłam jednak się nie poddawać i dać jej autorowi szansę na naprawienie mojej opinii o jego twórczości. Padło na pierwszą powieść Blake'a Croucha, czyli "Pustkowia". Szybko okazało się, że to będzie truuuudna lektura. I bynajmniej nie dlatego, że jest jakoś szczególnie skomplikowana. Ale od początku.. Okładka interesująca; zachęca do otworzenia książki, więc za nią na pewno wydawnictwu należy się spory plus. Jeśli chodzi o temat, to wydaje się on ciekawy, choć nieszczególnie oryginalny. Nie jest to pierwsza książka o tym, jak ktoś zostaje wplątany i wrobiony w morderstwo, którego nie popełnił. Nie mogę jakoś pozbierać swoich myśli, więc niech się posypią jak chcą.. Drażniła mnie z początku narracja w pierwszej osobie - Andy wydawał się nadętym bufonem, który uważa siebie za nie wiadomo kogo. W szczególności irytowało mnie jego opowiadanie o swojej karierze pisarskiej, bo brzmiało to jak przechwałki; później jakoś się do niej przyzwyczaiłam. Co do samej akcji książki.. Trochę takie skakanie po gorącym asfalcie, niezbyt się wszystko lepiło ze sobą; miałam chwilami wrażenie, że z książki wycięto rozdziały, które nadawałyby spójności całej opowieści. Były momenty, kiedy wcale nie byłam ciekawa co się dalej stanie, nudziło mnie czytanie i miałam wręcz problem ze zmuszeniem się do skończenia tej powieści. Jak na thriller trochę brakowało emocji, napięcia wręcz żadnego nie odczuwałam. Te irytujące łzawe momenty między Andrew i Walterem (bez dodatkowych opisów odczuć i nastroju, jakby nagle z ich oczu tryskały łzy, towarzyszące dramatycznym wyznaniom) ostatecznie uprzedziły mnie do twórczości tego autora. Blake Crouch raczej nie przypadł mi do gustu i postanawiam więcej nie marnować na niego swoich pieniędzy. Szczególnie, że podobne odczucia towarzyszyły mi czytając zarówno pierwszą, jak i jedną z ostatnich książek jego autorstwa. O ile w "Wayward.." udało mi się nawet wciągnąć, tak z "Pustkowiami" miałam poważny problem - zupełnie do mnie nie przemawiała. Pierwsza książka, każdy wie jaka jest - pierwsza. Ale to nie znaczy, że ma być kiepska. Dlatego tym bardziej dziwi mnie fakt, że ten pisarz ma za sobą już całkiem długą listę wydanych książek. Ale może ja po prostu się nie znam, skoro ktoś go ciągle chce wydawać i jego twórczość trafia do czytelników.

Czy zastanawialiście się kiedyś, co sprawia, że w człowieku budzi się bestia ogarnięta niepowstrzymaną żądzą zabijania? W jakim stopniu jest to kwestia uwarunkowań genetycznych, wrodzonych skłonności czy błędu natury, a w jakim wpływu środowiska, traumatycznych przeżyć we wczesnym dzieciństwie? Człowiek staje się potworem czy się nim rodzi? Co kształtuje jego psychopatyczną osobowość? Czy można zrozumieć seryjnego mordercę? Czy można go powstrzymać? Andrew Thomas jest pisarzem, który właśnie wydał kolejną książkę i pławi się w błogim spokoju, jaki daje mu przebywanie w jego ustronnej posiadłości w Karolinie Północnej. Sielską atmosferę zakłóca tajemniczy anonim, którego autor informuje Andrew, że na terenie jego posesji zostały zakopane zwłoki brutalnie zamordowanej kobiety, zaś wszelkie ślady i dowody wskazują właśnie na niego jako na sprawcę zbrodni. Pisarz początkowo bierze całą historię za wyjątkowo makabryczny żart, jednak prędko przekonuje się, że treść listu jest prawdą. Morder

Książkę przeczytałem w trzy wieczory. Wcześniej szukałem informacji o autorze. Okazało się że inspiracją do jej napisania była przeprowadzka do innego stanu. Już od pierwszej strony wiedziałem że mam kontakt z książka która mnie zaskoczy. Nie ma w niej przypadkowości, wszystko jest dokładnie przemyślane. Książka zaskakuje schematem i oryginalnością. Autor miał doskonały pomysł na to, aby na 305 stronach zamieścić historię która ociera się o obłęd, trzyma w napięciu i nie pozwala zasnąć. Crouch stworzył doskonały thriller psychologiczny napisany z punktu widzenia łownej postaci - Andrewa Thomasa. Książkę czyta się z przyjemnością, tym bardziej polecam wszystkim którzy nie znoszą długich opisów morderstw czy hektolitrów krwi. Autor stawia bardziej na mechanizmy psychiczne i według mnie w dużej mierze dzięki temu ta książka jest tak dobra. Czytelnik jest wciągnięty w środek akcji, w polowania i nagłe zwroty akcji które są już parę akapitów dalej. Wszystko doskonale wyważone i połączon

Nie będę streszczać fabuły,aby nie odbierać Wam przyjemności z czytania książki.Muszę jednak zaznaczyć,że jestem pod wrażeniem tej książki.Największym plusem jest sprytnie skonstruowana fabuła,która w ciekawy,intrygujący sposób prowadzi czytelnika przez meandry ludzkiej psychiki i ścieżki naszych własnych obaw i uprzedzeń.Świetnie mi się ją czytało,ponieważ szybkich zwrotów akcji i zaskakujących sytuacji tu nie zabraknie.Na dodatek nie ma długich opisów czy zbędnych dialogów,które mogłyby znudzić każdego.Jest natomiast napięcie,które stale rośnie i rośnie oraz pobudza porządnie wyobraźnię.Bohaterowie są konkretni, dobrze nakreśleni a błyskotliwa fabuła w każdym calu przemyślana.Bardzo mi się ta książka podobała i zdecydowanie taka lektura była mi teraz potrzebna.Blake Crouch napisał udany debiut literacki i nie mogę doczekać się kolejnych jego książek.„Pustkowia” to bardzo klimatyczna,pełna dynamiki książka,będącą inteligentnym thrillerem,który zadowoli niejednego czytelnika.Polecam!!

Akcja książki pędzi już od pierwszych stron, całkowicie wciąga i zaskakuje. Bohaterowie powieści są bardzo wyraźnie i skrupulatnie wykreowani. Aspekt psychologiczny również zadowoli wymagającego czytelnika. Czy każdy morderca jest skazany na bycie tym kim jest poprzez uwarunkowania genetyczne? A może bardziej chodzi tu o doświadczenia, które go w życiu spotkały? Czy ludzie po prostu rodzą się źli, a może jednak zło to coś, co nabywamy z czasem? Czy pisarz zabijający ludzi na kartach swoich książek, jest takim samym morderczym psychopatą, jak człowiek, który zabija ludzi naprawdę? Zdecydowanie polecam „Pustkowia” jako thriller psychologiczny wszystkim fanom gatunku, oraz tym, którzy uwielbiają dobre książki z morderstwem w tle. Bardzo realistyczna i wciągająca powieść sprawia, że czytelnik zapomni o otaczającym go świecie, a całkowicie pochłonie go świat Andrew i psychopatycznego mordercy. Pamiętajcie jesteście „tylko kwiatem medytacji na pustkowiu.” Polecam!