Przeklęty królik

Seria opowiadań osnutych wokół samotności, zemsty i straty, wokół czasem bardzo kameralnych spotkań z duchami lub mistyką w ogóle. Ma się wrażenie jednak, że tom jest bardzo eklektyczny, bo spotykają się w nim różne konwencje i inspiracje. Są tu opowiadania przypominające krwawe Grimmowskie baśnie ("Potrzask"), są historie brzmiące jak mity i legendy plemienne ("Blizny") lub rodzinne ("Przeklęty królik" - absolutnie genialne opowiadanie tytułowe), są też paraboliczne historie z archetypami matek o feministycznym, prokobiecym zacięciu ("Głowa", "Cieleśnienie") czy wreszcie opowieści w baśniowy klimacie historii Szecherezady ("Władca Wiatru i Piasku") i opowiadania grozy wyrastające z dziedzictwa E.A.Poe ("Zimne palce" i "Nie ma jak w domu"), a nawet historia romantycznego science-fiction ("Żegnaj, kochanie moje") czy wbita w polskie realia i poetykę miejskiej legendy, a zarazem metaforyczna chyba opowieść w "Ponownym spotkaniu".... widać, że pisała to osoba oczytana, o bogatym doświadczeniu kulturowym. Mimo tej rozmaitości jest to tom spójny, o eleganckim stylu, w którym realia płynnie przechodzą w fantastykę i stawiają rzeczywistość na potężnym mistycznym fundamencje. Dużo grozy, dużo mocnych obrazów, czasem niewolnych od groteski i oniryzmu, ale mimo ich emocjonalnej siły wszystko podane jest bez histerii, strachu, wrzasku, bez atmosfery horroru... bo przede wszystkim rządzi baśniowość, spokojny kolisty czas mitu, legendy, który wyklucza szamotanie się z zastaną, nawet najstraszniejszą rzeczywistością. Bardzo to była interesująca lektura.

Każde opowiadanie warte uwagi, ale są perełki. Szybko się czyta. Oczywiście trudno nie pochwalić wydania, bo książka jest piękna, szczególnie te holograficzne napisy na okładce. Warto podkreślić, że autorka studiowała literaturę słowiańską, w tym polską, więc w książce z tak odległego kraju można znaleźć opis naszej rzeczywistości z zewnętrznej perspektywy, ciekawe.

Literatura azjatycka jest dość specyficzna. Niektóre opowiadania były dziwaczne i trochę niesmaczne. Ale warto poznawać książki z różnych zakątków świata 😁

Polecam te opowiadania , zupełnie inne patrzenie i groza ....

Bardzo fajna książka. Zbiór przeróżnych opowiadań - głównym temat to samotności. Opowiadania są przedziwne (naprawdę) nie wpadła bym ja taki pomysł żeby coś takiego napisać. Mnie najbardziej się spodobały opowiadania ,,Przeklęty królik", ,,Potrzask" oraz ,,Władca wiatru i pisaku". Te trzy opowiadania jak najbardziej polecam.

Bardzo polecam, nie wszystkie historie do mnie trafiły ale niektóre z nich zapadły mi w pamięć bardzo się cieszę, ją kupilam i przeczytałam.

Cudowne i dziwne opowiadania. Jestem pod wrażeniem wyobraźni autorki. Nie czekajcie tylko przeczytajcie.

Najlepszy zbiór opowiadań jaki czytałam. Bardzo dziwny i niepokojący. Czasem miałam ciarki.

Dziwne, ale bardzo wciągające opowiadania. Każde niesie za sobą jakąś lekcję.

Świetnie napisane opowiadania, bardzo klimatyczne ale nie straszne. Polecam

Warto przeczytać , ciekawe przedziwaczne historie

Ciekawe opowiadania. Kilka perełek.

Trochę dziwna ale wciągająca.

Ciekawa książka

Nieczęsto sięgam po krótką formę, jeśli chodzi o literaturę. Od ostatniego zbioru opowiadań, który przeczytałam minęło już ponad pół roku i nic z niego nie pamiętam. Odnoszę wrażenie, że żadnego ze zbiorów, po które kiedykolwiek sięgnęłam nie zapamiętałam tak, bym mogła o nim opowiadać po czasie. Z jednej strony tego typu książki przyciągają do siebie zwięzłą treścią, z drugiej sprawia mi kłopot to, by je ocenić – zwłaszcza wtedy, gdy każde z opowiadań jest tak od siebie różne. Z „Przeklętym królikiem” nie miałam jednak takiego problemu. Na zbiór składają się opowiadania: „Przeklęty królik”, „Głowa”, „Zimne palce”, „Cieleśnienie”, „Żegnaj, kochanie moje”, „Potrzask”, „Blizny”, „Nie ma jak w domu”, „Władca wiatru i piasku” oraz „Ponowne spotkanie”. Wszystkie łączy to, że są one zarówno mroczne, jak i dosyć specyficzne. Oparte są na grotesce oraz absurdzie. Choć jak pisze sama autorka – jest to zbiór opowiadań poświęcony samotności. I ja się z tym zgadzam, choć jeszcze większą uwagę przyciąga tutaj to, w jaki sposób Bora Chung koncentruje się na turpizmie. Autorka poprzez ukazaną w tekście brzydotę, wszechobecną śmierć i makabrę stara się niejako zmusić czytelnika do refleksji nad ludzką egzystencją. Niecodziennie odbiorca treści spotyka się choćby z historią o wyłaniającej się w toalety głowie, czy lisie krwawiącym złotem. A to i tak tylko początek. Wtedy po raz pierwszy zaczął szlochać naprawdę, z głębi serca. Nie był to lament kogoś, kto w strachu postradał zmysły, lecz przepełnione smutkiem łzy człowieka, który doskonale rozumiał swoją samotność. Z racji tego, że pisarka jest magistrem studiów rosyjskich i wschodnioeuropejskich na Uniwersytecie Yale, nie dziwi mnie fakt, że w książce znajdziemy również wątek słowiański, choć to, że akurat polski było dla mnie sporym zaskoczeniem. Odnoszę wrażenie, że autorka w tym konkretnym przypadku odnosi się do pewnego wyobrażenia Krakowa, choć nie nazywa miasta wprost. Ciekawie było wyobrazić sobie miasto, które jest mi bądź co bądź bliskie. Jest to też coś, z czym w literaturze mi po drodze. Lubię wątki polskie przewijające się w zagranicznych książkach. Lubię też tę taką dziwność i brzydotę, surowość i groteskę, która wychodzi z niemal każdej strony „Przeklętego królika”. A gdybym miała wymienić choć jedną wadę tej lektury, to powiedziałabym, że mimo iż opowiadania są według mnie fantastyczne, to jednak nierówne. Najmniej podobało mi się opowiadanie „Blizny”, które w moim odczuciu trochę się dłużyło. Nie uważam go jednak za złe. Może trochę nudne, ale nadal warte przeczytania. Całe nasze życie ogranicza się do powtarzania w kółko tej jednej czynności, która sprawiła, że kiedyś, w tej jednej, znaczącej chwili poczuliśmy, że dalej żyjemy. Nawet kiedy ten krótki moment mija, przez długi czas powtarzamy tę pozbawioną już znaczenia czynność, byle tylko otrzymać znowu potwierdzenie, że przetrwaliśmy, przeżyliśmy, a w międzyczasie dobre chwile i złe chwile przelatują nam przez palce niczym piasek. Nie rozumiemy nawet, że upływa na tym całe nasze życie. To była dla mnie prawdziwa literacka uczta. Przedstawione opowiadania są pewnego rodzaju formą antyestetyzmu. Jest to coś, z czym nieczęsto spotykam się w literaturze i zdecydowanie zbyt rzadko, po taką sięgam. Przeczytawszy tę pozycję utwierdzam się w przekonaniu, że muszę bardziej zagłębić się w tego typu książki. Moimi ulubionymi opowiadaniami były „Głowa”, „Nie ma jak w domu”, „Potrzask” oraz „Zimne palce”. Wiem również, że mamy dopiero początek lutego, lecz już śmiało mogę powiedzieć, że „Przeklęty królik” Bory Chung to jedna z pozycji, która kwalifikuje się do zostania najlepszą książką 2026 roku.

Nie wiem do końca co o niej napisać. Napewno dziwnie wciągająca, czasami mroczna i dziwaczna. Jak mówi sama autorka są to opowiadania o samotności i o tym jak różnie ludzie sobie z nią radzą. Jednak moim zdaniem jest tam poruszane wiele więcej ludzkich problemów. Moim zdaniem każdy powinien sam się przekonać czy ta pozycja do niego przemawia. Jednak napewno nie jest to książka na „każdy czas”, trzeba znaleźć ten odpowiedni.

Nqjwspanialsza ksiaKa jaka przeczytalam…