Profesor

Przepiękna książka, warta przeczytania. Pierwsze 100 stron mogą wydawać się nudne ale potem historia się rozkręca i nie da się od niej odciągnąć.

Przecudna

Super!

4/5

Ok

Za każdym razem, gdy kończę kolejną powieść Charlotte Brontë, moje serce bije oszalałe, a umysł gubi się w zdezorientowanych myślach, starając się zrozumieć ogrom zachwycających idei zawartych w zwykłej, prostej historii. Profesor jest być może jednym z najbardziej niedocenianych tytułów sióstr Brontë, lecz moje serce skradł całkowicie. W słowach tej powieści powoli odkrywamy historię, przemyślenia i opinie Williama Cromswortha, niczym kartkę wyrwaną z intymnego pamiętnika, który pisał w cichej tajemnicy swojego skromnego biurka. Pewnego dnia, w pogoni za majątkiem, William wyrusza w podróż do Brukseli, gdzie odnajduje pasję, intrygi, zazdrość, a przede wszystkim miłość, której rozkwit możemy podziwiać nie przez wartką akcję i wydarzenia, lecz poprzez godzinne myśli snute wieczorami i nocą — ponieważ historia Williama to przede wszystkim psychologiczny portret epoki wiktoriańskiej, zamkniętej w młodym, spragnionym życia człowieku. Charlotte Brontë, w osobie profesora, zaprasza czytelnika do poznania autobiograficznych wątków z jej życia, obnażając przed nami pełnię jej myśli i uczuć. Jest to być może najbardziej intymna historia pisarki, za co cenię ten tytuł jeszcze bardziej. Pisarstwo Charlotty Brontë jest dzikie niczym chwasty, wymyka się spod wszelkiej kontroli i owija oczy, serce i umysł. Lecz Charlotte, kochana istota, sadziła i pielęgnowała te chwasty tak ostrożnie i czule, jak Austen uprawiała swój ogród — z umiejętnością właściwą osobom wrażliwym na otoczenie, które nie obawiają się krytykować obłudnego społeczeństwa oraz relacji nie tyle społecznych, co damsko-męskich, a przede wszystkim istotę walki o dominację, którą Charlotte wprawnie skryła w Profesorze. Profesor jest utworem niezwykle delikatnym, czułym, którego dzikość wyrasta spod słów i zdań tej powieści, zasiewając w umyśle czytelnika ziarna walki o równość i niezależność. Mnie ten tytuł zachwycił w pełni. Instagram: @illectum

Książka spokojna, melancholijna. Akcja biegnie bardzo powoli, mozolnie. Pełna przemyśleń. ⭐ Napisana pięknym, przejmującym, językiem pełnym stylu i elegancji, co ważne lektura była w pełni zrozumiała dla współczesnego czytelnika. ⭐ Od razu pragnę podkreślić, że jeśli szukacie książki pełnej akcji i wyrazistych mocnych bohaterów, tego nie znajdziecie w tej książce. ⭐ "Profesor" to książka idealna na niedzielny deszczowy spokojny dzień, jeśli chcecie przeczytać coś ambitniejszego. Fabuła książki opowiada losy Williama Cromswortha, młodego, pełnego pasji, ambitnego mężczyzny, który pragnie wreszcie odnlaźć swoje miejsce na Ziemii. Młody mężczyzna stawia wszystko na jedną kartę, postanawia wyjechać do Brukseli, szukając swoje szczęścia. Co tam zobaczy i odnajdzie? Czy wreszcie znajdzie to czego szukał? Warto mieć na uwadze że "Profesor" według biografii Brontë opiera się na przeżyciach samej autorki, przez ten fakt lektura staje się jeszcze bardziej interesująca. Lektura warta uwagi z pewnością dla fanów autorki.

Autor: Charlotte Brontë Tytuł: Profesor Wydawnictwo: MG Była to książka, którą bardzo chciałam przeczytać. Byłam podekscytowana, kiedy do niej zajrzałam. Bardzo spodobało mi się to, że mamy tutaj perspektywę mężczyzny. Chciałam dowiedzieć się jak najszybciej co na mnie czekało w niej. Muszę przyznać, że nie spodziewałam się takiej historii. Zawiera w sobie ona wartościowe elementy, o których się super czyta. Niestety z czasem stała się ona taka sama, nie robiła ona na mnie wielkiego wrażenia. Muszę przyznać, że nie spodziewałam się tego, że się przy niej wynudzę. Jest ona krótka i tyko dlatego ją skończyłam. Po czasie od przeczytania stwierdzam, że nie wiele z niej pamiętam. Ubolewam nad tym, bo nie chciałam się zawieść na niej. Niestety czasem tak już bywa. Ocena 6/10

Anglia. Crimsworth Hall. Młody William Cromsworth odmawia złożenia ślubów małżeńskich i kapłańskich, na które namawiają go bogaci wujowie. Z tego powodu między Williamem, a jego krewnymi powstaje nieodwracalny rozłam i mężczyzna wyjeżdża do starszego o dziesięć lat brata, którego nie widział od wielu lat. Brat nie jest zadowolony z jego przyjazdu, ale zatrudnia go w swojej fabryce jako kancelistę. William służy Edwardowi pilnie, punktualnie i wiernie. Po jakimś czasie praca jednak zaczyna go irytować, przepisywanie i tłumaczenie listów handlowych nudzi go. Coraz bardziej cierpi z tego powodu w zamknięciu, dymie, jednostajności i bezradosnym zgiełku Bigben Close. Pomiędzy nim a bratem-pracodawcą z dnia na dzień pojawia się coraz większa antypatia. Edwarda irytuje w Williamie południowy akcent, punktualność, pracowitość, skrupulatność i bardzo dobre wykształcenie. Ze złośliwością obserwuje Williama, aby wyłapać najdrobniejsze potknięcie. Za ciężką pracę płaci mu groszowe wynagrodzenie. Jest bezwzględnym wyzyskującym chlebodawcą i nieugiętym tyranem. William pomimo złego traktowania pracuje jak maszyna, nie mówi o swoim zmęczeniu, nie prosi o urlop, nie szuka odmiany ani odpoczynku, nie zadaje się z hałaśliwym towarzystwem ani nie pije alkoholu. Hunsden, pracownik fabryki obserwuje zachowanie Edwarda i Williama, a pewnego dnia głośno mówi, że William nigdy nie będzie dobrym kupcem, gdyż nie ma do tego zawodu predyspozycji. To wydarzenie sprawia, że William zaczyna zastanawiać się czego tak naprawdę chce w życiu, opuszcza pracodawcę-tyrana, zrzuca z siebie ciężar i znów ma w perspektywie wolność. Pod wpływem impulsu wyrusza do Brukseli. ,,Profesor" jest pierwszą powieścią Charlotte Brontë choć wydaną dopiero po jej śmierci i porównując ją z późniejszymi dziełami widać jak bardzo rozwinął się jej warsztat pisarski, jak nabrał charakterystycznego stylu i dojrzałości. Moim zdaniem autorka dobrze oddaje w ,,Profesorze" aurę żeńskiej szkoły i panujących w niej stosunków damsko-męskich. Dużo jest zabawnych sytuacji związanych z nauką młodych panien przez nauczyciela mężczyznę, w dodatku również młodego. Ciche chichoty i szepty dziewcząt sprawiają, że William się rumieni i mówi cichym głosem, ale stopniowo rozprawia się z kokietkami i prowadzi zaplanowane lekcje sprawnie i rzeczowo. Z każdym dniem pracy w szkole poznaje także niewieście charaktery. Jego wyobrażenie o kobietach na początku zamyka się w stwierdzeniu, że są eteryczne, mgliste, lśniące i dopiero z czasem dostrzega, że kobiety potrafią kłamać, być oziębłe i grubiańskie. Spośród dziewcząt zapadła mi w pamięć Aurelia, wzór dziewczęcej niewinności, która ciska w nauczyciela różnej maści spojrzenia: przeciągłe, prowokacyjne, lubieżne, roześmiane, a gdy to nie pomaga, by William zwrócił na nią uwagę podczas lekcji zaczyna wzdychać i czasem jęczeć. Ogólnie belgijskie uczennice William opisuje jako mało pogodne, przyziemne i bezmyślne. W ,,Profesorze" dostrzec można także refleksje na temat rozwijającej się miłości i stosunków damsko-męskich w epoce wiktoriańskiej. Williama fascynuje starsza dyrektorka szkoły pani Reuter. Prowadzą wspólnie grę słowną, a po oficjalnych początkach znajomości zaczynają poszukiwać swojego towarzystwa. William często myśli o pani Reuter. Podoba mu się jej harmonia, świeżość, takt, charakter, rozsądek, uzdolnienia i śmiałe wyrażanie swojego zdania. Jest w stanie wybaczyć jej przebiegłość, interesowność, chytrość w działaniach i obłudę. Wszystko jednak do czasu... William dojrzewa jako mężczyzna i z czasem zaczyna rozumieć jakiej kobiety potrzebuje. Nie musi być piękna, nie musi być bogata, nie musi być nawet bardzo wykształcona, ale ważna dla niego staje się troska o drugiego człowieka, wrażliwość, stanowczość w działaniu, sumienność, wytrwałość i bezinteresowna miłość. Powieść ,,Profesor" w dorobku literackim Charlotty Brontë wypada dobrze, ale nie jest tak wciągająca jak ,,Dziwne losy Jane Eyre" czy ,,Shirley", które zauroczyły mnie wiktoriańskim klimatem i pięknym językiem. W ,,Profesorze" widać, że autorka dopiero kształtuje swój styl, język i stara się uatrakcyjniać fabułę oraz nadać głębi psychologicznej bohaterom. Plusem tej powieści jest przedstawienie i krytyka relacji damsko-męskich w epoce wiktoriańskiej, atmosfera żeńskiej szkoły w Brukseli oraz ukazanie ambitnego mężczyzny, który do wszystkiego w swoim życiu dochodzi dzięki własnej pracy. Dla miłośników epoki i twórczości sióstr Brontë z pewnością będzie to ciekawa podróż czytelnicza.

William Cromsworth dopiero zaczyna swoją konfrontacje z wielkim światem. Porzucając swoje dotychczasowe życie i arystokratyczne pochodzenie wyrusza do Brukseli, gdzie samodzielnie chce zapracować na własne utrzymanie. Ma również nadzieję, że właśnie tam odnajdzie szczęście, którego na próżno szukał w swojej rodzinnej miejscowości. Posada nauczyciela angielskiego w internacie dla młodych panien wydaje się idealnym rozwiązaniem. Jednak wszystko ma swój głębszy sens. William spotyka tam miłość, która ma zapoczątkować w jego życiu szereg niespodziewanych wydarzeń. W przeciwieństwie do pozostałych książek autorki "Profesor" to historia opowiedziana z perspektywy głównego bohatera, mężczyzny. William dopiero poznaje przeciwności losu i stawia im czoło, chociaż nie zawsze udaje mu się ze wszystkim wygrać. W czasach kiedy to kobiety rzadko były dopuszczane do głosu, mężczyźni mieli znaczna siłę przebicia i mogli ze swobodą lawirować pomiędzy tłumem, młody bohater wystawiony jest na niełatwe zadanie obronienia swoich racji. To zadanie trudne w przypadku bohatera, ponieważ zmienia on całkowicie swoje życie, rezygnując z wysokiego statusu społecznego na rzecz ciężkiej pracy i własnego utrzymania. Jak na czasy, w których żyła i pisała Brotne to rzecz prawie nie pojęta, więc tym ciekawsza w odbiorze, zrywająca z przyjętymi zasadami. Myślę, że nikogo nie zdziwi fakt występowania w powieści nad wyraz złożonych postaci i ich dogłębnej analizy przez autorkę. W tym przypadku wyostrza się siła percepcji, czytelnik chłonie wszystko co ofiarowuje fabuła na jednym wdechu i szybko łączy przedstawione fakty. Tak przekonująca historia i co najważniejsze, główny bohater, szybko pozwalają na realistyczny odbiór prezentowanych wydarzeń. Całość pieczętuje niezastąpiony klimat, który szybko zabarwia powieść i nadaje jej swoisty klimat tamtych czasów. Książka została wydana dopiero po śmierci autorki, mimo że to jej pierwsza napisana powieść. W książce dostrzegalne są te elementy związane z wahaniem przy swoim pierwszym dziele i bywają momenty, które niekoniecznie pasują do wybranych scen. Myślę jednak, że można to wybaczyć Charlotte Bronte właśnie ze względy na fakt, że dopiero rozwijała swoje skrzydła i jak każdy zapewne uczyła się na swoich błędach, biorąc pod uwagę fenomen jej pozostałych książek. Nie chodzi mi wcale, że "Profesor" to nieudana lektura. Wręcz przeciwnie! Dla fanów autorki nadaje się idealnie, jednak Ci którzy dopiero rozpoczynają swoją przygodę z siostrami Bronte mogą poczuć lekki niedosyt.

Po skończeniu szkoły Wiliam odrzuca propozycję wujostwa, by zostać duchownym, objąć probostwo i poślubić jedną z nielubianych kuzynek. Bez widoków na majątek szuka posady u brata. Ale szorstkie relacje nie zatrzymują go tu na długo. Ponad wszystko ceni umysł i emocje. Za sprawą poznanego niedawno Hunsdena wyrusza do Belgii, gdzie obejmuje godziwą posadę profesora języka angielskiego na męskiej uczelni, a dodatkowo naucza też w szkole dla panien. Czuje wreszcie powiew wolności! Kiedy poznaje utalentowaną koronczarkę, dorównującą mu intelektem i wrażliwością, doznaje pierwszych miłosnych uniesień, ale... jest też obiektem wyrafinowanych intryg. Czy utrzyma posadę i odnajdzie emocjonalne spełnienie? Zwraca uwagę fakt zastosowania narracji pierwszoosobowej z punktu widzenia mężczyzny, zapewne celowy w epoce dominacji tejże płci. Łatwo dostrzec, jak bystrą obserwatorką była autorka. Wnikliwe opisy otoczenia, relacji międzyludzkich, struktury i konwenansów społecznych czy osobistych przemyśleń językiem tak starannym, malowniczym, nawet przy tym dosadnym są imponujące. Szczególnie w czasach tak rygorystycznie postrzeganej moralności i powściągliwości w okazywaniu jakichkolwiek uczuć. Piękny, bardzo dopracowany styl jest niewątpliwym atutem książki, obok źródła samej wiedzy o epoce wiktoriańskiej. Liczne wtrącenia w języku francuskim mogą nieco utrudniać delektowanie się powieścią, a długie i liczne opisy wydawać nużącymi, jednakże jakość tekstu i wprowadzenie w atmosferę czasów tak innych rekompensują pewne niedogodności.

Dzisiaj zapraszam Wam na kolejne spotkanie z klasyką literatury. Kilka dni temu mój wybór padł na nieznane mi do tej pory dzieło Charlotte Brontë – Profesor. I choć to pierwsza napisana przez nią powieść, wydana została dopiero po jej śmierci. Mówi się o tym, że za życia Charlotte obawiała się jej publikacji chociażby dlatego, że jej zdaniem to zbyt osobista historia w której czytelnik mógłby doszukać się powiązania z nią samą. Głównym bohaterem jest nijaki William Cromsworth, który to zrzeka się swojego arystokratycznego dziedzictwa, opuszcza Anglię i udaje się do Brukseli. Tam zostaje nauczycielem języka angielskiego, który bardzo szybko zakochuje się w swojej uczennicy. Oczywiście już tutaj widać odniesienie do faktów z życia autorki, która to będąc nauczycielką języka angielskiego zakochała się w żonatym właścicielu szkoły. I czuję się w obowiązku dopowiedzieć Wam, że takich wątków autobiograficznych w tej powieści znajdziemy o wiele więcej… Najstarsza z sióstr Brontë przyzwyczaiła mnie już do swojego stylu czy nawet do klimatu powieści, więc wiedziałam już czego się spodziewać. Autorka dość pokrętnie i niejednoznacznie pokazuje nam, że Ci którym ufamy nie zawsze są wobec nas szczerzy… Czyż nie jest to prawda niezwykle aktualna w obecnych czasach?? Nie ma tu zawrotnej akcji ale sama historia Williama jest ciekawa a nawet intrygująca. A zaprezentowany klimat wiktoriańskiej Anglii ujął mnie po raz kolejny…

Niesamowita