Outpost 2

Strasznie słabe. Jedynka była odrobinę lepsza. Ale z wydarzeń z jedynki w dwójce zrobił się jakiś pomieszany absurd. Miejscami aż czytałem że wstrętem niektóre sceny. Glukhovski zaczął się i skończył na genialnym metro.

Dobry choć mógłby się bardziej postarać;)

Zarówno pierwsza część jak i druga jest świetna. Akurat takie klimaty lubię i czyta się świetnie. Autor dobrze pokazał sytuację jaka by się mogła rozwinąć. Polecam

Książka zamówiona od razu po przeczytaniu poprzedniej części i nie żałuję. Ciekawa kontynuacja i tak jak poprzednik, mocno trzymająca w napięciu przez cały czas.

Niesamowita kontynuacja pierwszej części, wprowadza nowe wątki i wiele wyjaśnia. Bardzo mnie wciągnęła. Okładka nie niszczy się, czcionka dobra do czytania.

Fabuła jest świetna, 2 część lepsza od pierwszej, mniej wypychaczy, akcja dzieje się od początku.

Świetna książka, idealne wyjaśnienie i kontynuacja pierwszej części. Przeczytana jednym tchem!

Świetna książka! Kolejna pozycja Glukhovsky'ego, od której nie można się oderwać. Polecam!

bardzo dobra , nie gorsza od pierwszej części co zdarza się rzadko

Jak to każdy tom drugi... Jest drugi...pierwszy był lepszy

Świetna książka, dużo lepsze tempo niż w 1 części :)

Cudowne zakończenie, po prostu niezwykła książka

1 część lepsza ale i tak jest warta przeczytania

Świetna kontynuacja poprzedniczki, wciągająca

Kupiłam bo mi się okładka podobała

Przeczytałem w 2 dni, mega wciąga

Bardzo dobra wciągająca książka

Szybko i sprawnie książka super

Bardzo dobra książka

Polecam!

Polecam

Nędza

Super

Ok

Każda niedokończona opowieść musi znaleźć swoją kontynuację, rozwinięcie i finał, który przyniesie nam odpowiedzi na najważniejsze pytania oraz dopełni sobą tego, co dopełnione być musi. Tak właśnie stało się z fantastyczną opowieścią Dmitrija Glukhovskiego pt. „Outpost”, która doczekała się swojej kontynuacji, o której mam przyjemność wam dziś opowiedzieć. Książka ta ukazała się nakładem Wydawnictwa Insignis. „Outpost 2”, to niemalże bezpośrednia kontynuacja losów bohaterów znanych nam z pierwszej odsłony cyklu, dopełniona jednocześnie relacją o wydarzeniach z udziałem nowego, niezwykle ważnego bohatera. A jest nim młody kozacki setnik - Jura Lisicyn, który otrzymuje rozkaz poprowadzenia zwiadu do Jarosławia - odległej od Moskwy placówki, z którą urwał się wszelki kontakt. Wyprawę te zleca mu sam Imperator Rosji, pokładając w Lisicynie wielką wiarę i nadzieję. Szybko okaże się jednak, że podróż ta odmieni już na zawsze życie Jury, jak i wszystkich mieszkańców nowej Rosji... Nie może być dla nas zaskoczeniem to, że Dmitrij Glukhovski zaskoczył nas swoim spojrzeniem na kontynuację powieści „Outpost”. Zaskoczył przede wszystkim fabułą, ale też i konstrukcją niniejszej książki, która ukazuje nam rozwój wydarzeń z perspektywy kilku głównych postaci, z których część już znamy, a innych dopiero poznajemy. Tym samym nie ma tu najważniejszego bohatera, a jeśli ktoś takowym się nawet wydaje, to szybko przychodzi zmienić nam zdanie w tym względzie. Co więcej, każda z tych postaci ma tu do odegrania ważną, kluczową i smutną rolę, gdyż opowieść ta jest jeszcze bardziej gorzka, poruszająca i smutna właśnie, aniżeli pierwsza odsłona serii. Kluczowym punktem wyjścia dla tej fabularnej relacji jest wyprawa Lisicyna wraz z setką doborowych żołnierzy do odległego Jarosławia. To właśnie ta podróż, odkryte u jej celu potworności oraz ich konsekwencje, składają się na kolejne strony tej pozycji. I uświadczymy tu scen walki, motywu długiej podróży, politycznych utarczek na najwyższych szczeblach oraz nie mniej ważnych wątków natury obyczajowej. Spotkamy tu również ponownie Jegora, Michelle i Pałkana, którym przyjdzie zmierzyć się z ich przeznaczeniem. Wreszcie poznamy odpowiedź na pytanie o to, czym jest potworna zaraza opętanych... Pod względem wrażeń, doznań i emocji, jest dobrze. Jest dobrze, gdyż lektura ta nas sobą porywa, ciekawi i intryguje, a do tego również przekonuje kreacją bohaterów oraz obrazu tej całej powieściowej rzeczywistości. Co do postaci, to mamy tu znanych nam doskonale Michelle i Jegora, ale też i poczciwego Lisycyna oraz pewną ambitna baletnicą - Katię. To charakterni, barwni, ale też i zaskakujący swoją postawą bohaterowie, którzy z pewnością nie wpisują się w prosty podział na dobrych i złych ludzi. Jeśli chodzi zaś o obraz tego post apokaliptycznego świata, a dokładniej rzecz ujmując - Rosji, to ten jawi się nam niezwykle klimatycznie, mrocznie i smutno. I mam tu na myśli nie tylko tajemniczą zarazę szaleństwa, ale też i powojenny krajobraz zniszczenia, biedy prowincji oraz mimo wszystko wciąż totalitarny charakter ustroju nowego państwa. To również bardzo interesujące spojrzenie na przeszłość, odpowiedzi na pytania o przyczyny apokalipsy oraz niezmiennie ujmujący obraz rosyjskiej kultury, sposobu myślenia i duszy... Książka ta jest pozycją spod znaku fantastycznej akcji i grozy, której strony wypełnia przygoda, walka i zapierające dech w piersiach sceny. Jednakże, podobnie jak to miało miejsce w przypadku pierwszej część cyklu, tak i teraz przemawia przez tę historię również niezwykle pacyfistyczna wymowa sprzeciwu wobec wojny, politycznych zakusów na sąsiednie ziemie oraz militaryzacji świata. I tak, jest to sprzeciw również wobec współczesnej nam i jak najbardziej realnej Rosji, która pod rządami Putina zmierza w bardzo niepokojącym kierunku, o czym przekonują nas ostatnie tygodnie… Powieść Dmitrija Glukhovskiego pt. „Outpost 2”, to pozycja niezwykle interesująca, klimatyczna i reprezentująca sobą jak najbardziej ambitną odsłonę literackiej fantastyki. To mroczna wizja upadłego świata, ale też i upadku ludzkiej godności, która mimo wielu prób nie potrafi powstać z kolan. I jeśli tylko cenicie sobie twórczość tego autora oraz mieliście przyjemność poznać pierwszą część tego cyklu, to zapewniam was o tym, że również i ta opowieść was zachwyci i w pełni usatysfakcjonuje. Polecam – naprawdę warto.

(...) "Choroba, z drugiej strony rzeki. Nie tyle choroba, co tajna broń. Zaraża słowami. Przez uszy. Jak się jej posłucha, można oszaleć. Ludzie robią się agresywni. Atakują innych. Zabijają!"(...) Placówki graniczne milczą. Oddział żołnierzy pod dowództwem Krigowa wysłany tam jakiś czas wcześniej również nie daje znaku życia. Moskwa zaczyna się niepokoić. Imperator osobiście angażuje się w sprawę i pełni całkowity nadzór nad jej przebiegiem. Wybiera setkę wybitnych żołnierzy z młodym setnikiem na czele – Lisicynem. Mają oni udać się do Jarosławia, miejsca, które sąsiaduje z obszarem skażonym i gdzie ostatnio znajdował się poprzedni oddział zwiadowców. Lisicyn nie zdaje sobie jeszcze sprawy, że ta podróż diametralnie odmieni nie tylko jego życie, ale i życie wszystkich Rosjan. W czasie gdy żołnierze rozpoczynają misję i opuszczają Moskwę, garstka ocalałych z Jarosławia rozpoczyna swoją własna podróż. Jegor, Michelle i kilkoro przerażonych dzieci z godną podziwu determinacją przemierzają kolejne kilometry w poszukiwaniu schronienia. Tylko oni wiedzą co wydarzyło się w placówce i jak bardzo Moskwa i cała Rosja jest zagrożona. Z czym tak naprawdę przyjdzie im walczyć. Czy informacje, które posiadają będą ich przepustką do wolności, czy może gwoździem do przysłowiowej trumny? W książce nie ma głównego bohatera, poznajemy kilka kluczowych postaci, których historię zazębiają się, a każda z nich ma znaczący wpływ na fabułę. Część z nich znamy z pierwszej części, innych poznajemy teraz. Autor ma niesamowitą łatwość w kreowaniu postaci, są prawdziwi, czujemy ich emocje. Świetne dialogi dopełniają całości. Outopst 2 znacząco różni się od części pierwszej, gdzie większość zdarzeń nie wychodziła poza obszar Jarosławia. Tutaj jest wiele wątków toczących się równolegle, od ucieczki ocalałych z Jarosławia poprzez misje Lisicyna, a na tętniącą życiem Moskwą kończąc. Dla mnie jest to na plus. Wielowątkowość sprawia, że czytana historia nabiera głębi i jeszcze bardziej wciąga. Dużą uwagę przykładam do samej okładki, dla mnie jest to zapowiedź tego, co znajdę w środku. W tym przypadku okładka jest świetna, przyciąga wzrok i zachęca do czytania. Książka napisana żywym, przystępnym językiem, krótkie rozdziały sprzyjają podziałowi na konkretne wątki. Nic niepotrzebnie nie zaśmieca fabuły, opisy są bardzo realne, czytając niejednokrotnie miałam dreszcze. Nic nie drażni, nic nie przeszkadza w odbiorze czytanej historii, co nie jest łatwe. Autor ma niezwykły talent do przekazywania swoich myśli i ubierania ich w słowa. Glukhkovsky porusza ważne aspekty, przepaść pomiędzy dostatnim życiem w Moskwie, a tym na jej obszarach, gdzie ludzie często cierpią głód. Bieda rozprzestrzenia się tak samo szybko, jak śmiercionośny wirus, jednak władze pozostają obojętne na obydwa fakty. Wszechobecna propaganda i uciszanie niewygodnych obywateli, którzy tej propagandzie zagrażają są na porządku dziennym. Autorytarne rządy i nieograniczona władza jednostek, doprowadzają do katastrofy, czego konsekwencje najbardziej odczują zwykli obywatele. Autor przemyca w swojej książce współczesne motywy charakteryzujące autorytaryzm, władza skupiona w rękach przywódcy i jego najbliższego otoczenia to niestety nie tylko fikcja literacka. W moim odczuciu książka jest rewelacyjna. Ciekawa i wciągająca historia, a do tego spójna fabuła. Bardzo lubię taką tematykę, zombie i rozprzestrzeniający się wirus są tłem do normalnie toczącego się życia. Po serii „Metra” jest to kolejna wizja świata przedstawiona przez Glukhovskiego, zupełnie inna, ale równie intrygująca.

,,Outpost" to dystopijny obraz Rosji, w którym elity manipulują, a biedni cierpią. Tutaj prawda dla jednych, to fanaberie i wymysły dla drugich. Przeciętna osoba nid wie komu może, a komu ma wierzyć, bo w tym operacyjnym i pełnym intryk państwie i społeczeństwie prawdziwych sojuszników jak ze świecą szukać, a zagląda wydaję się nieuchronna... W pierwszej części autor zaprowadził czytelnika do małej, prowincjonalnej miejscowości, przedstawiając mu zarazę i niezbadane zagrożenie oczami dwojga tubylców, a w części drugiej, oprócz kontynuowania ich historii przedstawia również społecznego wielkomiejskie i jego pogląd na całą sytuację, a raczej jwgo brak. Utajanie rzeczywistych informacji, zamykania obywatela na fakty, które mogłyby wzbudzić w nim wątpliwości względem odpowiedzialności władzy, a to wszystko czytelnik poznaje już z wiedzą z książki pierwszej. Muszę przyznać, całkiem sprytny i angażujący zabieg, co sprawiło że w odróżnieniu od poprzedniczki, ten tom nie może narzekać na brak wartkiej akcji. Co jednak stałe względem cz.1, to styl autora- niepokojący, surowy, szarlotki i "brudny"- idealnie pasujący do charakteru historii. Jeśli już o tym mowa, to część ta jwst jeszcze bardziej brutalna niż poprzednia i jeśli macie niską tolerancję na przemoc i jej opisy to odradzam. Ja sama nie jestem na to najbardziej odporna, więc momentami musiałam walczyć z obrzydzoną i zaciekawioną stroną siebie. Finalnie jednak czegoś mi zabrakło, czy to w zakończeniu czy w całości historii mówiąc o dwóch książkach- finalnie niw czułam pełnej satysfakcji. Czy jednak polecam? Cóż, nie dla każdego, ale jeśli lubicie styl autora, czy dystopijne książki, to wydaję mi się że może wam się i ta spodobać

„Outpost 2” to kontynuacja historii, która miała swój początek na krańcach Rosji, która próbuje odrodzić się po wojnie domowej. W tej części, oprócz poznanych wcześniej Michelle i Jegora, autor przedstawia nam nowych bohaterów, których losy prędzej czy później skrzyżują się ze sobą. Muszę przyznać, że ta część zdecydowanie bardziej przypadła mi do gustu, choć były tutaj wątki które niewiele wnosiły do fabuły i nie wzbudziły mojego większego zainteresowania jak choćby wątek z baletnicą. Oprócz klasycznej dystopijnej historii, gdzie pisarz niezwykle plastycznie kreśli nam krwawe opisy opętanych dziwną chorobą ludzi przemyca też wiele innych ciekawych treści. Gdyby książka ta była lekturą szkolną, można by napisać że autor nią krytykuje autorytarne rządy, demaskując obłudę rządzących które są znakomita paralelą do obecnej sytuacji w Rosji. Wszechobecna propaganda i uciszanie szkodliwych dla władzy jednostek jest na porządku dziennym. Bardzo realistycznie przestawił kontrast panujący na obrzeżach państwa jak i w samej Moskwie. Gdy poza stolicą rządzi strach, okrucieństwo, przemoc i zaraza zmieniająca ludzi w pozbawione uczuć zwierzęta, to w Moskwie życie płynie na zabawie przepełnionej wszelakimi przyjemnościami. „Outpost 2” to klimatyczna powieść pełna ukrytych znaczeń osadzona w post apokaliptycznej Rosji. To nie tylko wizja zdegenerowanego i upadłego świata ale głównie upadku człowieka, obdartego z wszelkiej godności. To kawał niezłej literatury post apo.

Dmitry Glukhovsky jest niekwestionowanym królem postapokalipsy. Cyklem Metro na stałe wpisał się do kanonu tego podgatunku fantastyki, a serią Outpost tylko potwierdził wysoki poziom. Outpost 2 to bezpośrednia kontynuacja pierwszego tomu. Po wydarzeniach na placówce w Jarosławiu grupa ocalałych próbuje dostać się do Moskwy, aby ostrzec stolicę przed nadciągającym niebezpieczeństwem w postaci przypominających żywe trupy opętanych. Znani z poprzedniej powieści Michelle i Jegor starają się przetrwać w pogrążającym się w coraz większym szaleństwie świecie. Pojawia się również nowy bohater w osobie oficera wojsk kozackich. Jura Lisiczyn to oddany carowi żołnierz, który dostaje misję udania się do Jarosławia, aby dowiedzieć się, co spotkało poprzednią ekspedycję. Jest także wątek Katii, baletnicy z moskiewskiego Teatru Bolszoj, kochanki Lisiczyna. Dzięki mnogości postaci możemy zobaczyć stworzony przez autora świat z różnych perspektyw. Sprawia to, że mamy szerszą wiedzę o wykreowanym uniwersum, szczególnie pogłębiono wątek polityczny. Oprócz tego to stary, dobry Glukhovsky. Sprawnie operuje słowem, opisy są dosadne, a jednocześnie złożone, często poetyckie i metaforyczne. Niezmiennie króluje brutalność, choć nie jest ona bezcelowa. Zawsze wynika z fabuły i ma za zadanie wstrząsnąć czytelnikiem. Kilka opisów może wręcz przyprawić o dreszcze i zostawić niesmak. Nie chcę jednak spoilerować, aby nie zepsuć Wam lektury. Cała recenzja na: CzasoStrefa

Bardzo czekałam na kontynuację Outpostu. Pierwsza część zawładnęła moją głową na długie tygodnie, polecałam ją wszystkim, nawet tym, którzy po postapokaliptyczną literaturę nie mają ochoty sięgnąć, a dzięki mojemu (dość natarczywemu) polecaniu sięgnęli i nie pożałowali. Drugą odsłoną cyklu, krótko mówiąc, jestem zachwycona. Mam wrażenie, że wszystko jest bardziej. Bardziej klaustrofobicznie, bardziej mrocznie, bardziej różnorodnie. Glukhovsky ma tę moc opowiadania ponurych i mrocznych historii, od których nie można się oderwać. W "Outpoście 2" dał upust tej mocy i sprawił, że niemal zarwałam noc dla tej książki. Gęsta atmosfera, sugestywne opisy i klimat, wyzierający z każdej strony jak toksyczna zielona mgła znad Wołgi tworzą przygnębiający obraz powojennej rzeczywistości. Tym razem jednak autor pokusił się skontrastowanie ociekającej dostatkiem Moskwy z krańcem świata, gdzie diabeł mówi dobranoc, a ludzie zmieniają się bezpowrotnie. Glukhovsky doskonale buduje napięcie, wzmaga niepokój i pogłębia uczucie beznadziei. Charakterystycznym zwolnieniem tempa daje wybrzmieć kilku ideologicznym spostrzeżeniom i prowokuje do refleksji. Przeplata małe dramaty z tymi przygniatającymi, lawirując na emocjonalnej sinusoidzie w mistrzowski sposób i gwarantując mocne wrażenia od początku do końca. Całość czyta się absolutnie wybornie! Ogromnie polecam ten cykl Waszej uwadze! Szczególnie tym, którzy nie wiedzą od czego zacząć przygodę z postapo.