Michael

ogolnie git ale ten michael jakis jebniegy

ta ksiązka porwie każda duszę, jest tak wspaniale napisana. nigdy przenigdy nie czułam tyle emocji co w tej książce. naprawdę z całego serca zachęcam was do kupna, naprawdę warto za każde pieniądze ją kupić. Zawsze zostanie w waszych sercach i pamiętajcie potwory chowają się w ciemnościach.

Mocne..Cholernie przykra książka. Otwiera oczy.

Michael to nie była pierwsza książka Julii Brylewskiej jaką przeczytałam. Niestety ta pozycja mnie zawiodła, jest niewciągająca, nudna, dłużąca się. Przez pierwszą połowę książki miałam poczucie, że czytam słabą podróbkę 365 dni. Sceny namiętności i erotyzmu były wręcz żenujące, jakby wciśnięte w historię na siłę. Przyznam, że najbardziej podobało mi się zakończenie. Poczułam ulgę, że jest nieoczywiste. Brakowało mi w fabule postaci Lexy i Erica. Była to książka, do której mimo toczącej się historii nie chciało się zaglądać. W mojej ocenie szkoda czasu i pieniędzy.

OKROPNA. Rozdziały się kończą co 3 kartki jak nie mniej i totalnie historia popaprana i bardzo brutalna a głównej bohaterce się to podoba co jest jeszcze gorsze niż całe zachowanie faceta.

[opinia z instagrama: wieczor_ksiazkowy] Nowa książka od Julii Brylewskiej już przed premierą wywołała masę kontrowersji i szumu. Autorka przedstawiła nam naprawdę mroczną i niebezpieczną historię. Nie jest to książka dla każdego, więc zanim zaczniecie ją czytać, zapoznajcie się z ostrzeżeniami na pierwszej stronie. Lektura mrozi krew w żyłach i nie należy tych ostrzeżeń w żaden sposób lekceważyć. O życiu Kylie zdecydował przypadek. Prowadziła przecież normalne życie, uwielbiała literaturę i poranki w parku. Jej dni były trochę schematyczne, ale w żadnym stopniu jej to nie przeszkadzało. Nie wiedziała, że już od dawna jest obserwowana przez tajemniczego mężczyznę, który obrał ją sobie za cel. Uwielbiał ją, wiedział o Kylie wszystko i nie umknął mu nawet najmniejszy element z jej życia. Po pewnym wydarzeniu mężczyzna imieniem Michael zdecydował się porwać dziewczynę. Kylie jeszcze wtedy nie wiedziała, że właśnie trafiła do piekła. Bo właśnie tym był dom Michaela – piekłem, a sam jego właściciel diabłem. Mężczyzna był brutalny i nie miał żadnych skrupułów. Karał, kłamał i robił wszystko dla swojej własnej przyjemności. W końcu też udało mu się uzależnić od siebie biedną dziewczynę. Sprawił, iż myślała, że potrzebuje tylko jego. W pewnym momencie nie chciała nawet uciekać, by go nie rozgniewać. Ogromne brawa dla autorki za tak stworzenie tak dobrego profilu psychologicznego Kylie. Jej emocje, przemyślenia i zagubienie były niesamowicie dopracowane. Wszystko to sprawiło, że uwierzyłam w tę historię jeszcze bardziej. Michael budził we mnie strach. Był tak mroczną postacią, że bałam się jego kolejnych ruchów. Kolejną rzeczą, która nadawała niesamowity klimat książce,było miasto, które okazało się miejscem zguby dla wielu osób. Boston oraz jego mieszkańcy, byli strasznymi potworami, zupełnie obojętnymi na los młodych kobiet. Julka cudownie połączyła bohaterów drugoplanowych z główną fabuła. Każdy z tych potworów miał tam do odegrania swoją rolę. Osobiście uważam, że to najbardziej dopracowana książka autorki i dlatego też najlepsza ze wszystkich wydanych do tej pory. Cudownie nadany klimat, akcja trzymająca w napięciu, doskonale opisy i mnóstwo emocji oraz mroku. Autorka zadbała o każdy, nawet najmniejszy szczegół i wszystko poprowadziła od początku do końca. Jestem pod ogromnym wrażeniem postaci Kylie, która pokazała nam, z czym może zmagać się ofiara porywania oraz syndromu sztokholmskiego pod względem psychicznym i fizycznym. Książka powodowała u mnie dreszcze i mroziła krew w żyłach. To brutalna, mroczna i trudna pozycja. Jednak była też doskonale poprowadzona.

Szczerze mówiąc, lekko sie zawiodłam. Uważam, że ta książka powinna być w jakimś stopniu grupsza tzn. Więcej jakis sytuacji, rozmów, czy cokolwiek np. Uważam, że brat Michaela powinien sie częściej pojawiać, jak i ich ciotka, bo tak to mamy Dosłownie trochę rozmów pomiedzy bohaterką i tyle. Na wattpadzie z tego co pamiętam to tak nie było. Według mnie stara wersja o wiele bardziej mną ruszyła, niz ta...

szczerze powiem ze książka mi się nie podobała do połowy dzieje się praktycznie to samo.. laska porwana siedzi w domu i nic więcej... oczywiście autorka ma mega lepsze książki np DEVIL bardzo polecam tą serię!!

Książka super ale napewno nie dla osób o słabych nerwach. Według mnie, powinna byc jednak oznaczona 18

❗"Michael" zdecydowanie nie jest pozycją dla wszystkich osób i warto zapoznać się ze wszystkimi ostrzeżeniami. Uwielbiam twórczość Julki i każda jej kolejna książka trafia do mnie w zupełnie nowy, niepoznany przeze mnie jeszcze sposób. Jednak do teraz nie mam pojęcia, co dokładnie mam sądzić o jej najnowszej pozycji. "Michael" zdecydowanie nie jest łatwą książką. Porusza bardzo ważne tematy, które pomimo że wydają się nierzeczywiste - cały czas są jak najbardziej prawdziwe.  Układy z osobami zajmującymi ważne staniwiska, kłamstwa czy wręcz toksyczne uzależnienie od drugiej osoby to tylko niektóre z nich, a im dalej zabrniemy w tą historię - tym bardziej jest ona zawiła. Autorka poruszyła, moim zdaniem, bardzo dobrze motyw syndromu sztolholmskiego. Czasami zastanawiałam  się czy bardziej skupiam się na samej postaci mężczyzny czy na mocno ambiwalentnych myślach Kylie. Ukazała jak człowiek zmienia swoje zachowanie względem swojego stanu psychicznego i jak bardzo niszczy ona człowieka od środka. To nie są jej prawdziwe myśli, co bardzo warto podkreślić, ponieważ widziałam TikToki, na których uważano, że bohater robił wszystko co ona chce! Michael natomiast jest idealnym obrazem, który ukazuje zepsute serca w pięknym ciele. Jego postać pokazuje, jak bardzo nieleczone traumy wpływają na osoby, którymi się otaczamy i do czego w akcie desperacji można się posunąć. Plot twist na końcu pokruszył moje serce, nawet jeśli w głębi serca gdzieś się go spodziewałam. Historia ma mój ulubiony zabieg książkowy bezpośrednio związany z początkiem jak i końcem książki, ale przez to zdecydowanie zaplusowała i automatycznie po skończeniu miałam ochotę na jej reread. Mimo to, według mnie, powieść zakończyła się za szybko i warto byłoby dodać pare stron więcej. Co nie zmienia faktu, że z niecierpliwością będę czekać na jej kolejne dzieła. o.czytanq

Kocham tą książkę. Jest pod każdym względem super, szkoda że taka krótka, ale cóż. Przeczytałam ją w jeden wieczór. Jeśli ktoś szuka podobnej to polecam ZA ZAMKNIĘTYMI DRZWIAMI -B.A. Paris <3

Książka jest jedną z gorszych jaką przeczytałam, nie pod względem tym że jest źle napisana lub była zła, tylko tym co się dzieje w środku. Naprawdę każda książka ,która wychodzi spod pióra Julii Brylewskiej, jest świetna , a akcja jest niesamowicie poprowadzona. Z tą książkę towarzyszyło mi wiele różnych emocji i przez większość czasu było na negatywne w stosunku do głównego bohatera. Cała akcja książki jest naprawdę fajna i w porządku mi się czytało, ale przeraża mnie fakt ,że to co się stało Kylie może dziać się w codziennym życiu. Teraz już się nie dziwię dlaczego Julii było ciężko pisać tą książkę, bo ta powieść zniszczyła mnie doszczętnie. Co do głównych bohaterów zacznę najpierw od Michael'a, nie potrafiłam usprawiedliwić jego zachowania w żaden sposób, trudne dzieciństwo, przeszłość... tego nie da się usprawiedliwić. Pomimo ,że czasem wydawał się ludzki i okazywał trochę troski w stosunku do bohaterki, później wracał na swoją ciemniejszą stronę. Jeśli chodzi o główną bohaterkę czyli - Kylie, nie mam pojęcia co o niej powiedzieć. Okazała się ogromną odwagą i pokazałam, że kobieta potrafi sobie poradzić nawet w tak strasznie sytuacji. Jest wzorem do naśladowania i jestem z niej niesamowicie dumna. Pamiętajcie że Michael to nie jest książka, którą powinno się romantyzować, wręcz przeciwnie. Są tu zawarte takie rzeczy jak przemoc, znęcania się oraz wykorzystanie.

ta książka pobudziła wszystkimi moimi zmysłami, wiedziałam ze Michael jest zły, ale w niektórych momentach o tym zapominałam i mój mózg wymyślał różne historie na temat tej dwójki. W ogóle nie podejrzewałam, że ta książka się tak zakończy myślałam, że raczej Michael trafi do więzienia a Kylie (nie mam pojęcia czy dobrze napisałam więc przepraszam jeśli popełniłam błąd) będzie leżeć w tej samej wannie co Lexa, w tej samej pozycji i z tą samą miną. Czytając tą książkę w którymś momencie zaczęłam (nie mam pojęcia dlaczego) shipować Kylie z Erickiem.... Książka jest świetna i z pewnością zasługuje na 5 gwiazdek. Właśnie zaczęłam przygodę z książkami od Juli i jestem pewna, że w moim następnym zakupie będzie sporo powieści właśnie od tej sutorki. Tyl pisania naprawdę mi inponuje i odpowiada. Książkę przeczytałam w trzy dni z lekkimi przerwami, a krótkie rozdziały czytało się tak szybko, że już pierwszego dnia byłam na 130 stronie. BARDZO POLECAM

Książka całkiem niezła, chociaz przyznam ze z upływem czasu nie zapadła mi jakoś szczególnie w pamięć. Czytanie jej mi się strasznie dłużyło, co moze byc spowodowane narracją jaka została zastosowana- ale to juz indywidualnie trzeba ocenić. Kupiłam ją ze względu na hype jaki na nią był i troche sie zawiodłam. Czytam dużo romansów-smootów z wątkami mafijnymi i ta akurat nie orzypadła mi do gustu. Mogę polecić kupno głównie aby moze przekonać sie samemu czy jest to jakaś niezwykła książka o ktorej tyle sie mowilo :)

Mega ksiażka dająca do myślenia🥰

strasznie brutalna

ig mi spadlo poczdczas czytania tego

poczatek byl na prawde super wszytsko trzymalo w napieciu mimo to czulam ze czegos w tym brakowalo koniec totalnke mnie zwalil z nog plakalam przez kolejne 20 minut ksiazka sama w sonie fajna polecam

𝐑𝐄𝐂𝐄𝐍𝐙𝐉𝐀🧡 𝐌𝐢𝐜𝐡𝐚𝐞𝐥 - Julia Brylewska 𝐎𝐜𝐞𝐧𝐤𝐚 - ♾️/5 Zaczynając czytać Michaela, czułam przede wszystkim ciekawość. Styl Julii Brylewskiej zachwycił mnie i przesiąkł do szpiku kości — czułam każde słowo całym ciałem. Ta historia wywołała we mnie takie emocje, że nie byłam w stanie czytać jej ciągiem. W pewnych momentach robiło mi się niedobrze; czułam niesamowite współczucie do bohaterki, choć wiedziałam, że ono i tak nic nie da. ​Z każdą kolejną akcją moje serce biło szybciej, tętno przyspieszało, a w kącikach oczu zbierały się łzy — kryształowe i prawie tak piękne, jak łzy Kylie. Pociąganie spowodowane syndromem sztokholmskim było bolesne nie tylko dla niej, ale i dla mnie. Serce pękało mi w każdym momencie, gdy Kylie tak pragmatycznie domagała się bliskości, której nie miała. Dotyk potwora przynosił jej podniecenie i pożądanie, ale też ból, błaganie i... płacz. ​Odciski na jej szyi oraz siniaki na zmęczonej buzi — przesiąkniętej czynami i słowami Michaela — były dla mnie rozdzierającym bólem w klatce piersiowej. Momentami miałam ochotę rzucić książką o ścianę i nigdy do niej nie wracać. To, jaka perspektywę i emocje we mnie zostawiła, było wręcz... niesamowite. Z każdą stroną czułam na sobie muśnięcie obrzydzenia, przyspieszone tętno, ale i fascynację. ​Niepostrzeżenie po moich policzkach zaczęły cieknąć łzy. Jednak nie były one przepełnione wyłącznie smutkiem — dominowała w nich bezsilność. Świadomość, że nie mogłam pomóc Kylie, była nie do zniesienia. Moje serce krzyczało wraz ze zbliżającym się końcem. Miałam namiastkę nadziei, choć tak nikłą, że wręcz niewidoczną. Pytania dudniły w mojej głowie coraz głośniej, a ja znajdowałam ich więcej niż odpowiedzi. Potwór był tak piękny, a jego słowa i męskość wnikały we mnie tak mocno, że uwierzyłam w jego obietnice. Jak się okazało — niesłusznie. ​Jak pisała Diane LaVey: Diabeł jest i zawsze będzie dżentelmenem. Jego wpływy i majestat były jedyną tarczą, dzięki której mógł ukryć wewnętrznego potwora, zbudowanego z obsesji i uzależnień. Był nierealnie ufny — na tyle, bym i ja uwierzyła w jego zapewnienia o zmianie. Przejawiałam się wręcz chorobliwą chęcią zrozumienia Michaela, a konsekwencją tych obietnic były jednak tylko łzy Kylie, ból i powolne zatracanie się w Michaelu. ​Słusznie byłoby odłożyć tę książkę na półkę i zapomnieć o jej istnieniu. Jednakże Michael wołał... słodko i delikatnie. Ta książka gwałciła mnie spojrzeniem za każdym razem, gdy odkładałam ją, by poskładać myśli. Na domiar tego — oddawałam się temu spojrzeniu. Sięgałam po nią tak często i tak zachłannie, że w końcu całkowicie mnie wykończyła. Stało się to w momencie, gdy potwór dotknął Kylie zbyt mocno, zbyt niewłaściwie... aż do nieprzytomności. I jak Boga kocham, moje serce kruszyło się przy każdym takim dotyku ze strony Michaela. ​W ostatnim rozdziale tak bardzo modliłam się o zakończenie na tyle satysfakcjonujące, by pozwoliło mi ono ponownie nabrać tchu w płuca. ​Nabrałam. ​Zostałam namaszczona łzami — już nawet nie radości, lecz wolności, której Kylie tak desperacko potrzebowała. Więziona w złotej klatce, z pięknego białego łabędzia stała się czarnym, zaniedbanym przez miłość i brak zdrowia... W momencie, gdy była bliska uwolnienia, Michael znów zaśpiewał jej piękną melodię swoją bliskością. Ta, którą „gwałcił” swoim wzrokiem, niemal znów mu uwierzyła – dopóki jej jedyną bronią nie stało się jej własne imię. Kylie. ​Wraz z chwilą, gdy uświadomiła sobie, że od dłuższego czasu traci tożsamość i godność, odnalazła klucz do klatki i zamknęła w niej swojego oprawcę. Wtedy i ja zaczerpnęłam głębokiego oddechu... po miesiącach bycia pod powierzchnią wody. ​„Michael” jest moim limbo — czymś tak nierealnym, że aż pięknym. Każda strona jest przepełniona mrokiem, bólem i niewyrażoną wdzięcznością za to, że jesteśmy wolni. Ta pozycja zostawiła we mnie silne uczucia, których nie zabrała ze sobą przy zamykaniu okładki. Utonęłam w cieniu Kylie i nie wiem, czy kiedykolwiek z niego wyjdę. ​Polecam tę książkę tylko tym, którzy nie boją się spojrzeć potworowi prosto w oczy i są gotowi na to, że ich serce zostanie rozbite na tysiąc kawałków, by na samym końcu — być może — odnaleźć w tym mroku upragniony tlen. pełna recenzja znajduje się na moim bookstagtamie @zaczytanaadusza — zapraszam!🤍

Książkę zakupiłam ze względu na jej popularność i... ładną okładkę. Nieco naiwnie zinterpretowałam tył okładki, spodziewając się demonów, bowiem w takim klimacie obracam się na co dzień. Bolesne okazało się, że książka wcale nie ma w treści elementów nadprzyrodzonych, ale za to mogę winić tylko i wyłącznie siebie, bo w zasadzie kupiłam ją w ciemno, nie sugerując się opiniami, streszczeniami czy wcześniejszym dorobkiem autorki. Temat szalenie trudny i z jednej strony cieszę się, że sięgnęłam po tę pozycję, bo dał mi rzeczywiście do zrozumienia, jak okrutny jest ten świat oraz, że takie rzeczy się dzieją. Wszystkie towarzyszące Kylie emocje były dobitnie przedstawiane w tekście w taki sposób, iż potrafiłam zrozumieć jej aktualny stan, bezsilność i bezradność. Jednak czytając wszystko związane z Kylie miałam wrażenie, że została ona opisana w sposób wybitnie "cukierkowy". Jaka to ona nie jest delikatna i krucha. Przy opisie Kylie autorka strasznie się rozdrabniała, zaś cała reszta bohaterów została tak powierzchownie potraktowana, że ogarnęło mnie szczere zwątpienie, czy można tak traktować postacie. Słowo "policzek" zostało użyte 2137 razy, przez co obraz delikatnej Kylie zaczął mnie już obrzydzać. Podobnie z "delikatnością", "stykaniem się warg" i "oddechem". Te słowa, jak i frazy pojawiały się według mnie zbyt często, przez co tekst stał się dla mnie monotonny i nudny. Sceny erotyczne opisane według mnie w sposób dość prostacki. Spodziewałam się większej elokwencji. Nie raz miałam problem z weryfikacją, czy dany stosunek to "nagroda" czy "kara". Dialogi między bohaterami w większości przypadków wydawały się mdłe i wrzucone na odczepnego, bardziej jako dodatek do fabuły, niż żeby coś z nich wynikało (dosłownie z kilkoma wyjątkami). Wyłapałam w tekście 4 chochliki (np. zamiast "dna" było "dnia"). W połowie książki pragnęłam jedynie dobrnąć do końca z tlącą się nadzieją na szczęśliwe zakończenie. Wiele momentów było dla mnie przewidywalnych z wyjątkiem kilku ostatnich rozdziałów, które - ku mojemu zdziwieniu - wywołały uśmiech na twarzy. Podsumowując - trudny temat, ale dało się go lepiej opracować. Jeśli poprzednie utwory autorki są na podobnyn poziomie, to raczej zrezygnuję z kupna i lektury.

Czy z obsesji może zrodzić się prawdziwe uczucie? Istnieje wiele rodzajów śmierci. Kylie umarła w ten najgorszy sposób – pokochała człowieka, który okazał się jej największą zgubą. Najpierw uczynił ją słabą i sprawił, że go potrzebowała. A gdy w końcu nie była w stanie postawić bez niego żadnego kroku, ściągnął maskę, odsłaniając twarz należącą do potwora. Książka wciąga w swoje mroczne trzewia już od pierwszej strony. To nie kolejna opowieść o przemianie potwora pod wpływem czułości. To zimny portret psychicznej zależności, bez fałszywej nadziei. Od początku czuć tu klaustrofobię – jakby bohaterka została zamknięta nie tylko w budynku, ale także w pułapce własnego umysłu. Książka, która nie pozwala czytelnikowi oddychać spokojnie. Niepokój przylega do skóry jak mgła. Obraz psychologicznego zniewolenia jest porażająco realistyczny. Bohaterka walczy nie tylko z oprawcą, ale także z samą sobą. Tu nie ma miejsca na bajkę i romantyzowanie przemocy. Syndrom sztokholmski przedstawiony bez upiększeń. Jest surowy i bolesny. Ukazuje jak ofiara zaczyna odczuwać emocjonalną przynależność do oprawcy. Michael nie zmienia się, nie staje się kochającym partnerem. Pozostaje bezduszny, chłodny i nieprzewidywalny. To nie jest romans. To studium ludzkiego rozbicia, manipulacji i potrzeby przetrwania za wszelką cenę. Autorka obnaża mechanizmy psychicznego zniewolenia. Pokazuje jak cienka jest granica między nienawiścią a uległością, między wolą walki i poddaniem. Opowieść, która zostaje pod skórą długo po zakończeniu. Czy była miłością? Nie, ale była uzależnieniem. A to często bywa silniejsze.

Michael to książka różniąca się od tych, które do tej pory wychodziły spod pióra Julki. Mamy tutaj styczności z motywem porwania. Występują sceny przemocy, gwałtu oraz chorej obsesji. Należy mieć to na uwadze oraz fakt, że książka nie będzie odpowiednia dla wszystkich czytelników. Jest to historia pełna napięcia, którego czytelnik nie jest w stanie się szybko pozbyć. Podczas czytania wzbudziła u mnie bardzo wiele emocji, negatywnych emocji (nie mam tutaj na myśli niechęci do książki). Były również chwile, gdy potrzebowałam sięgnąć po jakaś, inną lżejsza książkę. Julka świetnie poprowadziła całą akcje, a wszelkie szczegóły, zaczynały się łączyć w jedna, wspólna całość. Jeśli chodzi o bohaterów, mamy możliwość zobaczenia, co człowiek jest w stanie zrobić z drugim człowiekiem. Jak wpływa na jego psychikę i zachowania. W jaki sposób druga osoba staje się od niej zależna i zdominowana, nie zdając sobie z tego sprawy.

Książka bardzo dobrze napisana, jednak nie mogę powiedzieć, że nie jest poruszająca. Zanim ją przeczytałam myślałam, że jest to typowy romans... myliłam się. Jednak to zakończenie zmusiło mnie do płaczu. Nigdy nie czytałam czegoś podobnego, być może ze względu na moją krótką jak do tąd przygodę z czytelnictwem. Książka jednak jest bardzo poruszająca, przygody Michael'a i jego... ofiary, to ból, który czuć razem z głównymi bohaterami. Okropny ból, który zostaje na długo po przeczytaniu. Książka doprowadza do płaczu, ale jest warta przeczytania, jednak według mnie jest przesadzona. Czasami sceny bolą a czasami aż ma się ochotę przerwać czytanie i wyrzycić książkę za okno. Mimo to jest to warte przeczytania, ale zostanie z tobą na długo...

Po uzdolnionej autorce książki spodziewałam się, że będzie dobra, ale nie wiedziałam że na taką skalę. Książka jest fenomenalna i trzyma w napięciu. Każdy rozdział przeżywałam z główną bohaterką, a o zakończeniu ciężko mi było zapomnieć przez długi czas. Zdecydowanie godna polecenia

Średnio mnie wciągnęła , przestałam czytać po połowie ksiazki

brakuje dobrych psychiatrów na świecie

(Może zawierać spojlery) Miałam za duże oczekiwania co do tej książki i szczerze mówiąc lekko się zawiodłam. Na początku ciężko mi się ją czytało ze względu narracji trzecioosobowej i dopiero przy 200 stronie się w miare wciągnełam w tą historie, ale mimo wszystko uważam że powinno być więcej ciekawszych sytuacji, rozmów albo czegokolwiek innego co przyciągnełoby uwage i zainteresowanie. Czytanie tej książki mi się dłużyło, a większość w niej scen było obrzydliwe i żenujące, jednakże najbardziej podobało mi się zakończenie i gdyby było więcej podobnych sytuacji to z pewnością postawiłabym jej o wiele większą ocene. Była to moja pierwsza przeczytana książka od Julki i zapewne kupię też inne, aby zobaczyć czy tylko ta mi nie przypadła do gustu. Główna bohaterka denerwowała mnie tym, że ciągle ulegała Michaelowi i przepraszała go za byle co, a jak miała już pewną droge ucieczki to zamiast uciec i wywiązać sie z tego piekła wolała zostać i cierpieć do końca. Ciesze się, że historia zakończyła się tak a nie inaczej, ale nie spodziewałam się tego że Kylie postrzeli Michaela. PRZEPRASZAM, ale podczas czytania myślałam, że Kylie popełni samobójstwo tak samo jak Lexa. Michael był obrzydliwym kłamcą, manipulantem i hipokrytą. Porwanie Kylie ze względu na jej wygląd który przypominał Lexe było głupie i lekkomyślne. Uważam, że od początku chciał ją zniszczyć doszczętnie, aby cierpiała i nigdy więcej nie zaznała prawdziwego spokojnego życia, a jego obietnice typu "nigdy więcej cię nie skrzywdze" były żałosne tak samo jak cała jego osoba. Przypominam, że jeśli macie słabe nerwy albo psychike to ta książka nie jest dla was i nie powinno się jej romantyzować.

woow…. ta opowieść wywołała we mnie wiele różnych emocji. pióro julki stało się o wiele dojrzalsze i historia jest niesamowicie opowiedziana. syndrom sztokholmski także został dobrze przedstawiony, a podczas czytania towarzyszyło mi dużo bólu. jednak nie jestem do końca usatysfakcjonowana, wydaje mi się, że miałam dosyć wysokie oczekiwania i troszkę się zawiodłam (tylko troszkę, bo całokształt historii jest bardzo dobry). zabrakło mi rozwinięcia historii lexy i rodziny michaela. lexa jest tutaj niesamowicie istotną postacią, więc moim zdaniem powinno być o niej więcej powiedziane, bo w pewien sposób łączy się ona z sytuacją, która spotkała kylie. postać michaela też powinna być według mnie bardziej rozbudowana. został on wykreowany jako zły itd (z czym się zgadzam), ale zabrało mi zagłębienia się w jego umysł i psychikę. o jego rodzinie też nie było jakoś szczególnie dużo i mimo tego, że przez całą fabułę pojawiają się ciotka i brat, to nie wnoszą oni do tej powieści nic, co miałoby jakieś większe znaczenie. pomimo tego, ten tytuł jest niesamowicie ciężki i emocjonujący, nie jestem w stanie ocenić tej książki i nie zachęcam nikogo do czytania jej, bo każdy, kto będzie chciał ją przeczytać musi być na to gotowy i zapoznać się z ostrzeżeniami przed sięgnięciem po tę pozycję.

Na początku muszę zaznaczyć, że to nie jest książka dla wszystkich i warto się zapoznać z ostrzeżeniami. Zaczynając ten tytuł miałam do niego ogromne oczekiwania, lecz bałam się po niego zabrać. Oczekiwania spełnił i nawet je przerósł. To była tak dobra książka, że po zakończeniu miałam ochotę przeczytać ją od nowa pierwszy raz. Z Julią Brylewską i z jej stylem był to mój pierwszy raz. Jeszcze do niedawna nienawidziłam narracji trzecioosobowej. Może i nadal za nią nie przepadam, ale w tej książce, w ogóle mi ona nie przeszkadzała. Nawet jej tak bardzo nie odczułam. Na pewno nie była to moja ostatnia książka tej autorki. Pokochałam ją, jak i tą powieść całym sercem. Nie znajdziecie tutaj słodkiego, romantycznego romansu, a uzależniającą, toksyczną miłość. Serce pękało mi na drobinki, gdy czytałam niektóre momenty. Relacja między Kylie i Michaelem to idealny obraz gdy ofiara przemocy identyfikuje się ze swoim oprawcą i łączy się z nim emocjonalnie. Polecam czytać to osobom o mocnych nerwach i o mocnej psychice. „Michael” trafi do topek w tym roku. Czytał mi się ją szybko, bo bardzo wciągała. I myślę, że poleciłabym to każdej osobie, która może to przeczytać!!🖤

🦓 W tej książce otrzymujemy subtelną grę psychologiczną. Zatracamy się w tym co złe, źle zaczynamy odbierać różne reakcje... No przynajmniej ja tak miałam. Uwielbiam książki z motywami porwań. Zawsze twierdzę, że miałabym syndrom Sztokholmski po 5 minutach. Główny bohater był mistrzem manipulacji, robił nam papkę z mózgu. Autorka ze smakiem, delikatnie na początku sprawiała, że i ja sama padła bym do stóp Michaelowi. To jest niesamowite co ja czułam. Później Michael otulił mnie jak wąż, niby przytulając, a ja nie wiedziałam, że zaciska się coraz bardziej by mnie pochłonąć, pożreć, zniszczyć. Nie miałam gdzie uciec, jak nasza bohaterka. To wszystko było jednak mroczne, ale i zmysłowe. Czułam to wszystko, te emocje przeze mnie przenikały. Ja nie mogę... Autorka tak wyprała mi mózg, że było mi autentycznie przykro, a jednocześnie czułam satysfakcję na końcu książki. Brawo. Dawno się tak nie czułam! No i te pomarańczowe róże. Osobiście kocham! Polecam!