James

Ameryka lat 40. XIX w. Jim jest niewolnikiem, ucieka gdy dowiaduje się, że ma zostać sprzedany. Chce zdobyć pieniądze aby wykupić żonę i córkę z niewoli. Huck sfingował własną śmierć. Tak rozpoczyna się ich wspólna podróż, oboje wyruszają w dół rzeki Missisipi z nadzieją dotarcia do wolnych stanów. "James" to niesamowita historia drogi, zapis podróży. Autor bardzo trafnie określił zarys i aurę postaci głównego bohatera. To złożona postać, inteligentny, troskliwy, niewolnik, który potrafi czytać. Jest całkiem inny niż widzi go świat. Bije od niego smutek, strach i próba odnalezienia akceptacji tego kim jest. Między Huckiem a James tworzy się pełna akceptacji, empatii i poczucia humoru relacja. Wzruszająca i dosadna lektura, pełna faktów z trudnej historii niewolnictwa, w której czarnoskóry Jim z "Przygód Hucka Finna" otrzymuje swój głos. Polecam.

Kiepsko się czyta. Nie ma co się co sugerować ze powieść nagrodzona. Nie kupiłabym ponownie.

Cudowna opowieść o zniewoleniu człowieka. Doslownie bo o niewnictwie, w sposob tak prawdziwy, jakby to opisywała osoba tego foseiadczajaca. I o walce o wolność, miłość i rodzinę. Fajnie napisana, naprawde warto.

Fantastyczna! Odkrywcze, wiele mówi o korzeniach USA warto przeczytać

Prawidłowo opowiedziana, ale tylko tyle.

Intrygująca

Rewelacja!

"James" Percivala Everetta to bardzo wciągająca opowieść o czasach niewolnictwa czyli fragment niechlubnej historii Ameryki przed wojną secesyjną zwaną Północ-Południe. Auto nawiązuje do znanej powieści Marka Twaina, chociaż nie jest jej dokładnym odzwierciedleniem. „Przygody Hucka Finna” i "Przygody Tomka Sawyera" czytałam wielokrotnie a nawet niejako "zaraziłam" miłością do książek Marka Twaina swoje dzieci. Teraz z ogromną przyjemnością po raz kolejny wirtualnie wędrowałam z bohaterami szlakiem Missisipi... Jim ma żonę Sadie i córkę Lizzie, pewnie byłby szczęśliwym, gdyby nie byli niewolnikami... Chociaż Jim jest ceniony przez swoich właścicieli, to jednak nie może czuć się bezpiecznie, musi być czujny, żeby przetrwać wraz z rodziną w niewoli. Jim potrafi czytać i pisać, choć nie przyznaje się do tego, bo nie wie jak zareagowaliby jego państwo na taką niespodziewaną informację. Ponadto Jim potrafi poprawnie się wysławiać, lecz specjalnie udaje głupszego niż jest, bo tak jest po prostu bezpieczniej. "Widziałem przed sobą książki. Czytałem je potajemnie, ale tym razem, w malignie, mogłem czytać bez obawy, że ktoś mnie nakryje. Za każdym razem, gdy się tam zakradałem, zastanawiałem się, co biali zrobiliby z niewolnikiem, który nauczył się czytać." Gdy Jim przypadkiem dowiaduje się, że ma być sprzedany, postanawia uciec. Nie chce stracić kontaktu z rodziną, ale wie, że jeżeli zostanie sprzedany, to być może nigdy nie spotka już żony i córki. Ucieczka daje pewną nadzieję na wyzwolenie w przyszłości również swoich bliskich. Zawsze to lepszy wybór. Czy jednak na pewno? Swoim zamiarem nie dzieli się z nikim, nawet z żoną. Nie wie kiedy będzie sprzedany, więc chce od razu dostać się na pobliską Wyspę Jacksona, by tam opracować sensowniejszy plan. Chociaż próba ucieczki za dnia wydawała mu się głupotą, lecz nie zamierzał czekać ani chwili, żeby go nikt nie zaskoczył. Spokojnie i powolnym krokiem oddalił się z terenu swoich właścicieli. Nie mógł biec, bo niewolnikowi nie wolno było biegać, no chyba że akurat by uciekał. Los jak zwykle bywa pokrętny i nieprzewidywalny, w czasie swojej ucieczki Jim spotyka białego chłopca, który również ucieka, ale od swojego ojca. Huck zna Jima i chce razem z nim uciec jak najdalej od przemocy, której doświadcza od swojego taty. Jim nie chce zabierać ze sobą chłopca, w dodatku białego, ale w tej chwili nie ma wyboru. Gdy szukający obu zbiegów niemal docierają do Wyspy, uciekinierzy zmuszeni są wyruszyć zdradliwą rzeką Missisipi i poszukać bezpiecznego azylu. "Missisipi płynie szybciej, niż się wydaje. Z tego powodu budzi strach. Człowiek kręci się po rozgałęzieniach i rozlewiskach i zaczyna myśleć, że jest łagodna, a potem zapuszcza się w jej głąb i to już zupełnie inna historia." W czasie tej ucieczki nie tylko przeżywają rozmaite przygody, ale poznają też wielu ludzi. I czarnych i białych. I dobrych i złych. I takich, co chcą im pomóc, ale też takich, którzy chcieliby ich wykorzystać. Podczas tej niezwykłej podróży obaj uciekinierzy poznają się wzajemnie i coraz bardziej się zbliżają do siebie. Chociaż książkę czyta się jak przygodową opowieść, to jednak zmusza ona do refleksji i daje wiele do myślenia. Życie w tamtym czasie z pewnością nie było łatwe dla osób tak zwanych "kolorowych", chociaż i obecnie też nie jest zbyt różowo. Niewolnictwo jest okrutne i trudno zrozumieć to, jak człowiek może być tak nieludzki dla innego człowieka. Przecież wszyscy jesteśmy równi, a przynajmniej tak być powinno i to bez względu na kolor skóry, język czy obyczaje Polecam tę książkę, bo warto przemyśleć niektóre postępowania, nieważne czy swoje, czy bliskich. Książkę przeczytałam w ramach Akcji Recenzenckiej serwisu Lubimy Czytać pl. i Wydawnictwa „Marginesy”

„James” Percivala Everetta to literacki majstersztyk, który odważnie i inteligentnie przepisuje amerykański kanon. Autor sięga po znaną wszystkim opowieść o Hucku Finnie i przekształca ją w coś zupełnie nowego – dramatyczną, pełną humoru i ironii powieść drogi, której sercem i głosem jest Jim, zniewolony bohater zepchnięty na margines w oryginale Marka Twaina. Tym razem to nie Huck, lecz James – bo tak właśnie autor nadaje imię swojemu bohaterowi – prowadzi narrację. I robi to z siłą, jakiej dawno nie widziano w amerykańskiej prozie. Everett daje Jamesowi głos nie tylko dosłownie, lecz i symbolicznie: pozwala mu przemówić jako człowiek, myśliciel, ojciec, marzyciel, strateg i filozof. To głęboko humanistyczna opowieść o pragnieniu wolności – nie tylko fizycznej, ale i duchowej, emocjonalnej, egzystencjalnej. Akcja toczy się w scenerii znanej z „Przygód Hucka Finna” – Missisipi, przededniu wojny secesyjnej – ale tym razem narrator widzi świat z innej perspektywy. Everett nie tylko oddaje Jamesowi głos, ale także pozwala mu rozwinąć skrzydła intelektualne. Ten nowy Jim jest oczytany, błyskotliwy, często filozoficzny w swoich rozważaniach, ale też bardzo przyziemny, gdy stawką jest przetrwanie lub ochrona najbliższych. Jednym z największych atutów książki jest jej język – żywy, pełen ironii i celnych spostrzeżeń. Przekład Kai Gucio to prawdziwa perełka: niełatwo oddać wielowarstwowość i niuanse stylu Everetta, a jednak udało się to z brawurą. „James” to książka, która nie boi się być zabawna nawet wtedy, gdy mówi o rzeczach najboleśniejszych – niewoli, uprzedzeniach, przemocy, ale i nadziei. Relacja między Jamesem a Huckiem została przedstawiona na nowo, w sposób bardziej złożony i realistyczny. Everett nie romantyzuje ich przyjaźni, lecz pokazuje napięcia wynikające z różnic rasowych, społecznych i światopoglądowych. To nie sentymentalna opowieść o bratniej duszy, lecz trudna, dojrzewająca relacja oparta na nieufności, ale i wspólnym doświadczeniu podróży. „James” to również książka o oporze. James nie tylko ucieka przed losem niewolnika – on aktywnie stawia opór światu, który próbuje go zdefiniować. Podejmuje próbę zdefiniowania siebie na nowo, jako człowieka wolnego i odpowiedzialnego, nie jako narzędzia w cudzych rękach. Nie bez powodu powieść została uhonorowana National Book Award i znalazła się na krótkich listach najważniejszych nagród literackich. To literatura najwyższej próby: emocjonalna, mądra, przewrotna i boleśnie aktualna. Dla czytelnika „James” to nie tylko nowa wersja klasycznej historii, ale także wezwanie do refleksji nad współczesnością, w której wciąż musimy walczyć o godność, równość i sprawiedliwość. To książka, którą czyta się jednym tchem, ale która zostaje w sercu na długo.

"Niewolniczy filtr" Na samym początku śledzimy losy głównego bohatera, Jima, który jest niewolnikiem. Obserwujemy jego zwykle obowiązki, rodzinę, którą próbuje chronić. Przez całą powieść przewija się mnóstwo postaci, zarówno niewolników jak i białych panów. Kluczowym momentem dla fabuły jest informacja, którą przekazuje Jimowi żona. Właściciele chcą sprzedać go do innej rodziny w Nowym Orleanie. Nie chcąc zgodzić się na przymusową rozłąkę z rodziną postanawia on uciec i po pewnym czasie wrócić po żonę i córkę. Drugą ważną postacią w powieści jest Huck, który finguje swoją śmierć, a następnie ucieka od przemocowego ojca. Bohaterowie trafiają na siebie i przez całą historię towarzyszą sobie w wędrówce w mniejszym lub większym stopniu. Jim był niewolnikiem, ale umiał czytać i pisać. Potajemnie uczył innych a sam zakradał się do biblioteki swoich właścicieli, żeby czytać książki. Wśród białych udawał, że nie jest tak elokwentny i mądry, specjalnie robił błędy w wymowie. Myśli i słowa przepuszczał przez "niewolniczy filtr", żeby nikt nie zorientował się jakie posiada umiejętności. W czasie podróży spotyka wiele osób, przeżywać mnóstwo przygód. Postanawia spisać swoje życie. Widzimy niejednoznaczność głównego bohatera. Jim jeśli trzeba to jest wędrowcem, staje się kowalem, śpiewa w zespole, pracuje w tartaku, na statku. Autor prowadzi swoją opowieść w sposób mocno humorystyczny, sarkastyczny często absurdalny. Mimo poruszania ważnych tematów, nie znajdziemy tutaj nadmiernego patosu ale też jednocześnie samo przesłanie nie ulega banalizacji, a w powieści znajdziemy wiele okrucieństwa i brutalnych opisów. Tematy poruszane w powieści: istota niewolnictwa, kwestia posiadania na własność drugiego człowieka, dysponowania jego życiem, rozkazywania, rasizm, wolność, zemsta, wojna, przyjaźń. Książka zaciekawiła mnie i chętnie sięgnę po powieści Marka Twaina „Przygody Hucka Finna” i "Przygody Tomka Sawyera" żeby spotkać bohaterów na nowo. „Podobnie jak Monteskiusz, uważam, że wszyscy jesteśmy równi, bez względu na kolor skóry, język czy obyczaje”

Jakby powiedziałby Wam sam James: „Ksionszki dobrze leżom w renku.” A ja dodam – ta ksionszka leżała w mojej wyjątkowo dobrze. Nie dajcie się jednak zwieść temu zabawnemu cytatowi. To nie jest łatwa lektura. Przynajmniej nie pod względem tematyki. Dobrym ludziom przytrafiają się tutaj złe rzeczy – bardzo złe. Everett porusza kwestie gwałtów, przemocy, upokorzenia i śmierci. Wszystko to osadzone w mrocznym, brutalnym kontekście rasizmu i niewolnictwa. Czytałam wcześniej wiele książek o niewolnictwie, ale ta jest absolutnie wyjątkowa. Percival potrafi opowiadać o potwornościach w sposób jednocześnie bezpośredni i literacko piękny. Forma, jaką przyjął – przygodowa narracja z elementami ironii i filozofii – sprawia, że opowieść wciąga, zaskakuje i boli jednocześnie. Narratorem powieści jest Jim – tak, ten zbiegły niewolnik znany z „Przygód Hucka Finna”. Ale tym razem to on opowiada historię. Po latach milczenia, w których był jedynie postacią z tła, ktoś wreszcie oddaje mu głos – pełen siły, bólu, humoru i refleksji. Everett jakby ożywił ducha Marka Twaina, zachowując jego styl i muzykę języka, a jednocześnie nadając tej historii zupełnie nowy, głęboko poruszający wymiar. Huck – znany łobuz – jest tutaj bardziej uczniem niż kompanem. Słucha Jamesa z otwartą buzią, próbując zrozumieć świat, który właśnie odkrywa. A James? Śni nocami filozoficzne sny i prowadzi rozmowy z samym Johnem Locke’em. Ma w sobie życiową mądrość, ale też ogromne wyczucie. Everettowi udało się coś naprawdę rzadkiego – stworzyć hołd dla klasyki literatury amerykańskiej i jednocześnie opowieść całkowicie oryginalną. Powieść trzyma w napięciu, bawi i rozdziera serce. A zakończenie... zaskakuje i doskonale domyka całość. Warto też wspomnieć o wydaniu – okładka to prawdziwy sztos. A tłumaczenie -- mistrzostwo. Oddanie fonetycznego brzmienia potocznego języka czarnoskórych Amerykanów to nie lada wyzwanie i tłumaczowi należą się słowa uznania. Czekam na polskie wydania kolejnych książek Percivala, bo jeśli będą choć w połowie tak dobre – chcę je przeczytać natychmiast.

Ależ niecodzienne było to czytelnicze doświadczenie. Nagroda National Book zawsze budzi zainteresowanie, jednak ma ona zawsze specyficzny smak i czuję, że tak też było i tym razem. Przy czym ukontentowanie lekturą było duże. Autor opisuje losy Jima, tytułowego niewolnika, decydującego uciec od swoich ciemiężycieli. W podróży towarzyszy mu Huck, biały chłopiec, z którym Jim ma bardzo dobrą relację. W pewnym sensie łotrzykowska powieść prowadzi naszych bohaterów wzdłuż niewolniczej Missisipi i kreśli obraz czasów. Sylwetki spotykanych białych i czarnych bohaterów nakreślone dobitnymi pociągnięciami moralnego pióra nie pozostawiają złudzeń, kto jest dobry, a kto zły. Przykłady wynaturzeń, i traktowania niewolników dają do myślenia, powodując zgrzyt w dzisiejszej moralności czytelników jednak nie za bardzo w białych mieszkańcach południa. I można byłoby pomyśleć, że będzie to kolejna książka, która w mroczny sposób prezentuje trudne tematy. A jednak tak nie jest. Być może przez fakt wprowadzenia dziecka do narracji, zawoalowanego humoru, i prostoty dialogów odkrywających obłudę i hipokryzję białego społeczeństwa, otrzymujemy książkę, która przenosi nas do Stanów Zjednoczonych XIX wieku, jednak robi to niuansujac nasz odbiór opisywanych wydarzeń. Czytając miałem wrażenie, że łotrzykowska, czasem wręcz forma bajki przyjęta przez autora dystansuje nas od traumatycznych wydarzeń, nie odbierając im wagi i doniosłości. Siła przekazu tej książki tkwi w uproszczeniu, ale też w jego odarciu z martyrologicznego charakteru opisywanych wydarzeń. Jestem przekonany, że może się ona odbić od wielu czytelników, tym bardziej, że otrzymała nagrodę, a zawsze oczekiwania są większe od takich książek. Jednak ja widzę obraz życia na tle katastroficznych wydarzeń, tych codziennych, prostych, które pokazują ludzi i ich brak szacunku dla drugiego człowieka. Styl także się wyróżnia swoją prostolinijnością i przez to tworzy niezwykle barwną dynamikę. Polecam.

,,Jedyną wolnością zasługującą na to miano, jest swoboda dążenia do własnego dobra na swój własny sposób, o ile nie próbujemy pozbawiać innych wolności ani powstrzymywać ich starań o jej osiągnięcie". John Stuart Mill ,,James" to sentymentalna podróż do świata Tomka Sawyera. Jednak tutaj głównym bohaterem jest czarnoskóry niewolnik Jim. Przyjaciel Hucka Finna. Stany Zjednoczone. Czasy niewolnictwa. Każdy ma prawo do wolności, do życia. Nikt nie powinien być czyjąś własnością. Ta historia to między innymi brutalny obraz warunków życia czarnoskórych, ale przychodzi temu kres. Jim mówi nigdy więcej! Nie chcę być sprzedany komuś, nie chce być niewolnikiem i ucieka. Przemierza stany, marzy o wykupieniu wolności dla siebie i dla rodziny. Ludzie poza małym Huckiem i paru ciemnoskórych nie są mu życzliwi. To ma jednak niedługo się skończyć. Unia szykuje się do wojny z konfederacją. Lincoln chciał wnieść dodatkową poprawkę do konstytucji. Znosząc niewolnictwo, bo przecież każdy ma prawo do wolności i do życia. Nikt nikogo panem nie może być! Podobała mi się, wciągająca. Pożerałem strony. Przeczytana w dwa dni. Trochę słabo, że w momencie gdy rozkręca się akcja buntu czarnoskórych przeciwko białym oprawcom, to nagle powieść się kończy. Rozumiem kompozycje otwartą, ale nakręciłem się, czytałem i byłem ciekawy: co będzie dalej? Co będzie dalej? To także obraz piękna przyjaźni. Jim miał Hucka, Normana i Sammy. Jeszcze wielu innych. Życie zawsze staje się lżejsze, kiedy masz wokół siebie życzliwych ludzi. Dodatkowy atut to nawiązanie do wybitnych myślicieli jak Voltaire, John Locke i John Stuart Mill. Dziękuję wydawnictwu marginesy za egzemplarz!

Zupełnie niespodziewanie trafiła mi w ręce powieść o tematyce po którą raczej nie sięgam, chodzi o historie amerykańskich, czarnoskórych niewolników z czasów sprzed wojny secesyjnej. To temat niezwykle trudny, bolesny i nieprzyjemny, bo obnażający najgorsze ludzkie instynkty i rządze. Nie sposób przejść obojętnie czytając opisy sposobu traktowania niewolników przez białych panów. Ileż pogardy i poczucia wyższości mieli w sobie nasi protoplaści, którzy czarnoskórych niewolników traktowali jak własność. Jim, niezwykle inteligentny człowiek, ukrywający swoje oczytanie i wiedzę, postanawia uciec do któregoś ze stanów, w których niewolnictwo zostało zniesione, by móc zapracować na wykupienie żony i córki i zacząć prowadzić normalne życie. Udaje się wiec w pełną niebezpieczeństw podróż, która ma go zaprowadzić do ziemi obiecanej, jednak kolor skóry i napotkane po drodze problemy, oddalają wymarzony cel. Historia Jima krzyżuje się z historią znanego wszystkim Hacka Finna, który wspólnie z Jimem wyrusza w podróż po rzece Missisipi, która ma doprowadzić ich do upragnionej wolności. Przygody tej dwójki to doskonała satyra na białego człowieka. Świetnie obrazuje relacje pan-niewolnik, podkreślając jednocześnie kompleksy i obawy białych ludzi. To książka o szukaniu siebie, swojej podmiotowości, swojej tożsamości, swojego miejsca w społeczeństwie. Przemiana głównego bohatera z Jima w Jamesa to początek nowego życia, nowej historii, historii człowieka wolnego. To powieść niełatwa, choć momentami zabawna, to mówiąca wiele o nas samych, o tym kim jesteśmy i jakie mamy dążenia. Niech lekcja historii ustrzeże nas by nigdy nie powielać błędów przodków.

Przygody Tomka Sawyera czy Przygody Hucka Finna to lektury z młodzieńczych czasów a to było już kilka dekad temu więc pamiętam tylko ogólny zarys tych powieści ale postaci James’a nie przypominam sobie. A to właśnie on jest głównym bohaterem i narratorem książki Percivala Everetta „James” Na wieść o zamiarze sprzedaży czarnoskórego niewolnika a tym samym rozdzieleniu go od żony i córki James ucieka na północ aby stać się wolnym człowiekiem i zarobić dostateczną ilość pieniędzy aby móc wykupić swoją rodzinę. W tym samym czasie wielokrotnie bity przez ojca Huck Finn pozoruje własną śmierć i ucieka z rodzinnej miejscowości. Drogi obu zbiegów krzyżują się i łączą. A wszystko w chwili kiedy południowe stany występują z Unii czyli rozpoczyna się wojna secesyjna. Ta obyczajowa powieść drogi jest pretekstem do ukazania różnych postaw względem niewolnictwa zarówno w relacji biały-czarny jak i czarny-czarny czy biały-biały do tego autor bardzo umiejętnie przedstawił obraz społeczeństwa amerykańskiego tamtych czasów. Pomimo kilku małych nieścisłości w wartkiej akcji, książkę czyta się szybko i z wielką przyjemnością.

Powieść idealna! Nie trzeba pamiętać "Przygód Hucka Finna", choć od tego wszystko się zaczęło - powieść Percivala Everetta jest reinterpretacją tej historii. Autor pisze o wspólnej ucieczce Hucka i niewolnika Jima, ale to Jimowi (który ma tu pełne imię James) oddaje głos! Historia opowiedziana jest właśnie z jego perspektywy - człowieka, który musi zawalczyć o siebie i o swoją rodzinę. Gorąco polecam!

Powieść zaczyna się ciekawie i właściwie na tym się kończy jej potencjał. Nie wyczerpuje historii ani tematu. Monotonna w środku. Gdyby nie zabieg krótkich rozdziałów szybko stałaby się nudna. Słaba zagrywka z zakończeniem. Zostawia czytalenika z domysłem "co dalej" ale w sposób zupełnie nieudolny. Książka do przeczytania ale bez fajerwerków.

Super książka! bardzo polecam.

Super empik