Higher Truth

Chyba najlepszy solowy album Cornella.

Soundgarden, Audioslave słucha od dawna, karierę solową Cornella staram się śledzić. Nagrywał różne płyty , w różnej stylistyce. Jedne podobały mi się bardziej inne mniej. Ostatnią, Higher truth, uważam za jedną z najlepszych- rockowa, świetne kompozycje, bardzo dobry wokal. Serdecznie polecam każdemu kto chce posłuchać kawałka dobrej muzy.

Naprawdę kawałek dobrej rockowej muzyki. Na tej płytce znajdziemy kawałki z naprawdę rytmicznym, wpadającym w ucho brzmieniem, plus głos Chrisa= rewelacja. Spokojna, wręcz upokająca muzyka, ciekawe słowa. Mnie najbardziej urzekły dwa utwory Josephine oraz Murderer of blue skies.Polecam fanom gatunku.

Przepiekna playta nagrana jeszcze za zycia Cornella, nie tylko dla fanow Soundgarden. Nastrojowa, z melodyjnymi piosenkami. Po przesluchaniu dlugo brzmia w glowie slowa jednej z piosenek Soundgarden No one sings like you anymore..

Rewelacja ❤️ Chris dlaczego to zrobiłeś ?tak mi Ciebie brak na zawsze w mojej pamięci

Jestem zauroczona, bardzo żałuję, że odkryłam, gdy już jest za późno.

Klimatyczna płyta. Wchodzi elegancko po kilkukrotnym odsłuchu.

Jeden z najlepszych głosów rockowych na tej planecie.

Doskonałą płyta'

Świetna płyta

Super

Ok

To niesamowita płyta, która po raz pierwszy przyciągnęła moją uwagę dzięki niezwykłemu "Nearly Forgot My Broken Heart". Jednak wiele pozostałych utworów jest akustycznych i bardziej intymnych, skupiając się na gitarze akustycznej i wspaniałym głosie Chrisa. Oczywiście nie jest to krytyka i każdy miłośnik Cornella na pewno ceni ten album w swojej kolekcj. Myślę, że to przede wszystkim najlepsza solowa praca Chrisa. Nadal pokazuje, dlaczego jest jednym z najlepszych muzyków naszych czasów. Podsumowując, jest to album o ciepłym i aucustycznym dźwięku, który jest krystalicznie czysty i mocny, i pozostawia uczucie bycia w miejscu, którego nigdy nie będziesz chciał opuścić.

Ta płyta świetnie nadaje się do tego, żeby przy niej.... zasnąć. Kurcze, taki głos - Chris Cornell!! a tu taka popelina. Mnie ten album rozbudza w utworze tytułowym i ostatnim. Jak już Cornell śpiewa z samym akustykiem, jest ten zadzior, jak na trzecim Zeppelinie i nagle wszystko rozjeżdża się, gdy zaczynają grać klawisze i reszta przeszkadzajek. Strasznie komerchą to jedzie. Nie ma nawet podjazdu do Euphorii. Daję 3 gwiazdki za głos, który będę słuchał do końca swych dni.