„Gąszcz” to kryminał Roberta Małeckiego o policjantach z bydgoskiego Archiwum X, którzy po niespodziewanym tropie otwierają dawno zapomniane śledztwo. Dla czytelników ceniących mroczne dochodzenia, silne charaktery i moralne granice. Wyróżnia go powrót duetu Maria Herman i Olgierd Borewicz oraz sceneria Chełmna.
Śledztwo po latach - policjanci z bydgoskiego Archiwum X wracają do sprawy zniknięcia Dawida Wróblewskiego po 17 latach
Dla fanów - cold case, mrocznego kryminału i napięcia między Herman i Borewiczem
Punkt wyjścia - niespodziewany trop prowadzi do Chełmna i nadwiślańskiego rezerwatu
Kolejność czytania - tom 4 cyklu o duecie Herman i Borewicz; najpierw tomy 1–3
Powiązane z produktem hasła
kobieta detektywkryminał małomiasteczkowykryminał policyjnysprawa sprzed lat
Każdy sprzedawca w empik.com jest przedsiębiorcą. Wszystkie obowiązki związane z umową sprzedaży ciążą na sprzedawcy. Za wysłanie produktu odpowiada sprzedawca.
Opis produktu
Gąszcz
Robert Małecki
W gąszczu cudzych kłamstw najłatwiej zagubić siebie
Czwarty tom cyklu Roberta Małeckiego z duetem policjantów z Archiwum X
Mężczyzna w strugach deszczu kopie grób w nadwiślańskim rezerwacie. Gdy kończy, odkrywa ze zdumieniem, że ciało, które wcześniej ukrył pod gałęziami, zniknęło. W tym samym czasie ginie znany miejscowy biznesmen Dawid Wróblewski. Policji nigdy nie udaje się go odnaleźć.
Po siedemnastu latach jeden niespodziewany trop otwiera to dawno zapomniane śledztwo i prowadzi policjantów z bydgoskiego Archiwum X do Chełmna – miasta dziewięciu wzgórz. Maria Herman i Olgierd Borewicz zaczynają jednak od katastrofalnego błędu, który komplikuje dochodzenie.
Śledztwo i prywatne piekło bohaterów zaczynają się przenikać. Maria Herman niebezpiecznie zbliża się do granicy, której obiecała sobie już nigdy nie przekroczyć. Olgierd Borewicz coraz częściej działa bez zahamowań…
Czy kontrowersyjne decyzje, mimo dobrych chęci bohaterów, mogą ich pogrążyć?
„Powieści Małeckiego są jak starzy, dobrzy i wypróbowani znajomi. Nawet jeśli nie odzywają się przez dłuższy czas, to kiedy znów zapukają do drzwi, wiesz, że za chwilę będziecie gadać, jakbyście widzieli się wczoraj, choć i tak cię czymś zaskoczą. Nowa opowieść z duetem Herman i Borewicz. Otwórz drzwi, powitaj starych znajomych i daj się zaskoczyć, tak jak ja”. Marek Stelar
„Gąszcz” to kryminał o śledztwie, które po siedemnastu latach wraca do sprawy zaginięcia znanego biznesmena Dawida Wróblewskiego. Policjanci z bydgoskiego Archiwum X, Maria Herman i Olgierd Borewicz, trafiają do Chełmna, gdzie dawny trop odsłania gąszcz kłamstw, błędów i niebezpiecznych decyzji. W toku dochodzenia zawodowe napięcie coraz mocniej splata się z prywatnym dramatem bohaterów.
To przede wszystkim kryminał z wyraźnymi elementami sensacji i thrillera. Czytelnik może spodziewać się wielowątkowego śledztwa, napięcia oraz mrocznej atmosfery, w której ważną rolę odgrywają tajemnice z przeszłości i moralnie niejednoznaczne wybory bohaterów.
Książka porusza temat kłamstwa i zagubienia, pokazując, jak łatwo stracić orientację wśród cudzych sekretów i półprawd. Ważnym motywem jest powrót do nierozwiązanej sprawy sprzed lat, która otwiera drogę do dawno zapomnianego śledztwa. Istotne miejsce zajmuje także przenikanie się życia zawodowego i prywatnego, gdy dochodzenie zaczyna wpływać na osobiste granice bohaterów. Powieść dotyka również tematu błędu i jego konsekwencji, a także napięcia między dobrymi intencjami a kontrowersyjnymi decyzjami.
To propozycja dla czytelników, którzy lubią mroczne kryminały ze śledztwem, tajemnicą sprzed lat i wyrazistym duetem bohaterów. Książkę szczególnie docenią osoby ceniące napięcie, złożone relacje oraz historie, w których sprawa kryminalna łączy się z osobistymi konfliktami. Sprawdzi się także u czytelników sięgających po kryminały z elementami thrillera.
Książka została napisana przez Roberta Małeckiego.
Książka jest czwartą częścią serii z Marią Herman i Olgierdem Borewiczem.
„Gąszcz” buduje mroczny, niepokojący nastrój, w którym od początku czuć ciężar tajemnicy i niepewności. To opowieść o śledztwie zanurzonym w dawnych sprawach, kłamstwach i narastającym napięciu, dlatego lektura może wywoływać poczucie osaczenia oraz ciekawość. Dodatkową siłę mają emocje związane z prywatnym wymiarem historii Marii Herman i Olgierda Borewicza. Dzięki temu książka łączy kryminalną intrygę z bardziej osobistym, intensywnym tonem.
„Gąszcz” łączy oba te elementy w bardzo wyraźny sposób. Z jednej strony osią fabuły jest dawne śledztwo i trop prowadzący do zaginięcia miejscowego biznesmena, z drugiej coraz większe znaczenie mają decyzje oraz wewnętrzne napięcia Marii Herman i Olgierda Borewicza. To nie jest wyłącznie opowieść o rozwiązywaniu sprawy, ale także o granicach, które bohaterowie próbują utrzymać albo zaczynają przekraczać. Dzięki temu książka może zainteresować zarówno miłośników zagadek kryminalnych, jak i czytelników lubiących bardziej złożone portrety postaci.
Wydawcą książki „Gąszcz” jest Wydawnictwo Literackie.
Książka „Gąszcz” dostępna jest w miękkiej oprawie.
„Gąszcz” liczy 408 stron. Szacowany czas czytania to około 10 godzin.
Jeśli spodobała Ci się książka „Gąszcz”, warto sięgnąć po inne tytuły tego autora, na przykład: „Skrzep”, „Zadra” lub „Skaza”.
Robert Małecki jest polskim autorem bestsellerowych powieści kryminalnych i thrillerów psychologicznych. Zyskał popularność i uznanie wśród czytelników dzięki cyklom o dziennikarzu Marku Benerze, komisarzu Bernardzie Grossie i policjantach Archiwum X. Laureat wielu prestiżowych nagród, w tym Nagrody Wielkiego Kalibru.
Robert Małecki to jeden z najpopularniejszych autorów kryminałów w Polsce. Dwukrotnie zdobył Nagrodę Wielkiego Kalibru. W swoich książkach wychodzi poza typowy schemat tego gatunku, zwykle w centrum wydarzeń osadzając nie tyle motyw zbrodni, co zaginięcia. Jego twórcza przygoda ...
Jak zawsze Malecki sie wykazal. Ksiazka super! Porusza tez trudne tematy, o ktorych w wieluwypadkach sie nie mowi.
alexa
Zweryfikowany zakup
15.11.2026
Pan Małecki jak zwykle nie zawiódł, książkę czyta się jednym tchem.
edyta sawicka
02.11.2026
Chciałabym poczytać opinię czytelników o książce a nie recenzentów ,krótko i zwięźle a nie referaty,których podejrzewam mało kto czyta...bo po co? Streszczenie jest w opisie produktu.
Qulturasłowa
25.10.2026
W szeregach policji są funkcjonariusze, którzy zajmują się sprawami niewyjaśnionymi, odłożonymi do archiwum, często uznanymi za beznadziejne. To właśnie oni tworzą potocznie nazywane Archiwum X – formację, której praca polega na ponownym przyglądaniu się przestępstwom, wobec których czas zdążył już zatrzeć ślady, pamięć świadków osłabła, a rodziny ofiar niejednokrotnie straciły nadzieję na poznanie prawdy. W takich sprawach nie wystarczy odnaleźć brakujące dokumenty czy przesłuchać kolejnego świadka. Trzeba przede wszystkim zrozumieć przeszłość, odtworzyć mechanizm zdarzeń i oddzielić fakty od opowieści, które przez lata zdążyły obrosnąć domysłami, a niekiedy naprawić błędy kolegów. To właśnie w tej przestrzeni – pomiędzy pamięcią a zapomnieniem, prawdą a kłamstwem – Robert Małecki umieszcza akcję swojej powieści „Gąszcz”, czwartego tomu cyklu o komisarz Marii Herman i Olgierdzie Borewiczu. Punktem wyjścia jest zaginięcie Dawida Wróblewskiego, znanego miejscowego biznesmena, którego policji nigdy nie udało się odnaleźć. Siedemnaście lat później pojawia się trop dający szansę na wznowienie śledztwa. Sprawa prowadzi funkcjonariuszy bydgoskiego Archiwum X do Chełmna, ale od początku nie układa się tak, jak powinna, a śledczy popełniają błąd, który będzie ich kosztował nie tylko życia świadka, ale i zaufanie przełożonego oraz opinii publicznej. Na dodatek w nadwiślańskim rezerwacie rozgrywa się scena, która podważa pewność nawet tych, którzy są przekonani, że wiedzą, co zrobili z ciałem. Ktoś kopie grób, by ukryć ślady, lecz odkrywa, że zwłoki zniknęły. Ten niepokojący obraz zdradza charakter całej historii - w świecie Małeckiego nic bowiem nie jest tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać, a nawet pozornie wyjaśniona kwestia może okazać się początkiem kolejnej zagadki. Autor nie traktuje dawnego zaginięcia jedynie jako pretekstu do skonstruowania kryminalnej łamigłówki. Siedemnaście lat to wystarczająco dużo czasu, by ludzie zmienili swoje życie, zbudowali nowe tożsamości i nauczyli się funkcjonować z sekretami, których nie zamierzają ujawniać. Zarazem to okres na tyle krótki, że przeszłość nadal pozostaje żywa: wpływa na relacje, decyzje i sposób, w jaki bohaterowie postrzegają samych siebie. Wznowienie sprawy nie oznacza więc wyłącznie powrotu do dawnych dokumentów. Oznacza wkroczenie w świat, w którym każdy może mieć powód, by milczeć, a każdy szczegół może nabrać nowego znaczenia dopiero po zestawieniu go z wydarzeniami, które nastąpiły wiele lat później. Szczególnie, że w tej sprawie nic nie jest oczywiste, a każdy może być podejrzany. Żona Wróblewskiego, która w dniu jego zaginięcia rodziła, związana jest z mężczyzną, który projektował kiedyś ogrody w firmie męża, zaś odciski palców innego z pracowników znajdują się na zatopionym samochodzie biznesmena. Czy to rzuca inne światło na zaginięcie? A może to tylko fałszywe tropy? Im więcej takich pytań pojawia się w toku dochodzenia, tym wyraźniej widać, że rozwiązanie sprawy wymaga nie tylko znalezienia odpowiedzi na pytanie, co się wydarzyło, ale również zrozumienia, dlaczego przez tyle lat nikt nie potrafił albo nie chciał tej odpowiedzi udzielić. Ważnym elementem konstrukcji powieści jest również sposób prowadzenia śledztwa. Maria Herman i Olgierd Borewicz nie rozpoczynają pracy w komfortowych warunkach. Przeciwnie, popełniają poważny błąd, który dodatkowo komplikuje dochodzenie. Ten szczegół ma znaczenie większe niż czysto fabularne: przypomina, że nawet doświadczeni policjanci nie są nieomylni, a błędna ocena sytuacji może zamknąć dostęp do informacji, zrazić potencjalnego świadka lub zmusić śledczych do działania pod presją. W sprawach sprzed lat, w których materiał dowodowy jest niepełny, margines pomyłki bywa szczególnie niewielki. Na dodatek szczególnego znaczenia nabiera w tej historii relacja między zawodowym obowiązkiem a prywatnym życiem śledczych. Osobiste problemy Marii i Olgierda coraz mocniej przenikają się z prowadzonym dochodzeniem, a zawodowe decyzje stają się próbą charakteru. Herman zbliża się do granicy, której przekroczenia chciała już nigdy nie dopuścić, Borewicz zaś działa z coraz mniejszymi zahamowaniami. Ten kontrast otwiera pole do rozważań o naturze policyjnej odpowiedzialności: czy można skutecznie szukać prawdy, kiedy samemu zaczyna się naginać zasady? I czy dobre intencje wystarczają, by usprawiedliwić działania, których konsekwencji nie da się przewidzieć? To wszystko sprawia, że „Gąszcz” pochłaniamy jednym tchem. Czwarty tom historii Marii Herman i Olgierda Borewicza pozwala rozwijać ich relację oraz pokazywać konsekwencje wcześniejszych doświadczeń. Na dodatek niewyjaśniona sprawa zaginięcia biznesmena i to w dniu, kiedy miał zostać ojcem podgrzewa atmosferę i sprawia, że podwajamy wysiłki, by ocenić prawdopodobne scenariusze zdarzeń.
anonymous
13.11.2026
Wyobraź sobie mglisty, przesiąknięty deszczem poranek w nadwiślańskim rezerwacie i zimny powiew tajemnicy, który nie daje o sobie zapomnieć przez całe lata. Robert Małecki powraca z czwartą odsłoną cyklu o bydgoskim Archiwum X, udowadniając po raz kolejny, że jest mistrzem budowania opowieści, w których zbrodnia stanowi jedynie punkt wyjścia do znacznie głębszej, psychologicznej podróży. „Gąszcz” wciąga bez reszty od pierwszych stron, rzucając czytelnika w labirynt dawnych sekretów i niewyjaśnionych zagadek. Gdy po siedemnastu latach na policyjne biurka trafia sprawa tajemniczego zaginięcia lokalnego biznesmena Dawida Wróblewskiego, Maria Herman i Olgierd Borewicz ruszają do malowniczego, lecz skrywającego mroczne tajemnice Chełmna. Zamiast szybkiego sukcesu śledczy popełniają jednak błąd, który od samego początku komplikuje całe dochodzenie. Małecki po mistrzowsku tka fabułę, w której każdy nowy trop rodzi kolejne pytania, a granica między przeszłością a teraźniejszością niebezpiecznie się zaciera. Największą siłą tej powieści nie jest sama intryga kryminalna - choć skrojona jest niezwykle starannie - lecz bezkompromisowe portrety psychologiczne głównych bohaterów. Autor nie patyczkuje się ze swoją parą śledczych. Maria Herman i Olgierd Borewicz to postaci z krwi i kości, naznaczone błędami, słabościami i własnymi demonami. Ich prywatne piekło nieustannie przenika się z pracą zawodową, tworząc duszny, przytłaczający klimat. Małecki nie próbuje ich wybielać ani szukać dla nich łatwych usprawiedliwień; pokazuje mechanizmy stopniowego przekraczania granic, popadania w nałogi i walki z poczuciem winy, a ocenę ludzkich wyborów w pełni pozostawia czytelnikowi. Styl autora zachwyca swoją dojrzałością, oszczędnością formy i niesamowitą sugestywnością. To literatura prowadzona bez pośpiechu, w której akcja toczy się swoim rytmem, pozwalając w pełni zanurzyć się w melancholijną, niepokojącą atmosferę prowincji. Nie znajdziemy tu taniej sensacji czy epatowania brutalnością - siła tej prozy tkwi w emocjach, realizmie psychologicznym i rzetelnym rzemiośle literackim. Oczywiście, książka ma też swoje słabsze strony. Momentami rozbudowane wątki obyczajowe i zmagania bohaterów z własnymi kryzysami mogą przytłaczać, odciągając uwagę od samej zagadki kryminalnej. Niektórzy czytelnicy mogą poczuć znużenie tym, jak głęboko śledczy grzęzną we własnych problemach, a niektóre decyzje Marii i Olgierda potrafią autentycznie irytować, wystawiając cierpliwość odbiorcy na próbę. Mimo tych drobnych mankamentów „Gąszcz” to dojrzały, emocjonalny kryminał z mocnym, psychologicznym zacięciem. To książka, która nie pozwala o sobie zapomnieć po zamknięciu ostatniej strony, zmuszając do refleksji nad odpowiedzialnością, konsekwencjami własnych czynów i cienką granicą między ratowaniem siebie a ostatecznym upadkiem. Polecam ją każdemu, kto w literaturze szuka czegoś więcej niż tylko odpowiedzi na pytanie „kto zabił?”.
Gabriela
02.11.2026
Ależ to było znakomite! Herman i Borewicz powracają w czwartym tomie kryminalnego cyklu z tą dwójką policjantów w roli głównej, a ja niezmiennie zachwycam się tą serią. Aczkolwiek zacznijmy od początku ;) Jest rok 2009. Biznesmen Dawid Wróblewski znika w niewyjaśnionych okolicznościach i ślad po nim ginie. Po siedemnastu latach odbitka lini papilarnych na samochodzie zaginionego sprawia, że policjanci z bydgoskiego Archiwum X podejmują sprawę na nowo. I tutaj zaczyna się prawdziwa jazda bez trzymanki, w której osobiste perypetie dwójki funkcjonariuszy mają swój znaczący udział. „Gąszcz” to szalenie klimatyczny, grząski i niepokojący kryminał, w którym życie prywatne głównych bohaterów intryguje równie mocno jak sama zagadka. To kontynuacja cyklu, która obok skrywanej latami tajemnicy, którą przychodzi nam odkryć, pozwala jeszcze dogłębniej poznać duet policjantów z bydgoskiego Archiwum X. A obraz będący kompilacją pochłaniającego rozsądek uzależnienia, pierwotnych instynktów i rutyny dnia codziennego, który przychodzi nam zobaczyć momentami wyjątkowo mocno uwiera. Kreacja Olgierda wzbudza skrajne emocje i uświadamia, jak niszczycielską moc niesie ze sobą choroba uzależnieniowa, jak bezpardonowo potrafi siać spustoszenie, jak sukcesywnie niszczy relacje międzyludzkie. Ogromne brawa dla autora za fenomenalne nakreślenie portretu tej postaci, tę dopieszczoną psychologiczną warstwę, która nadaje głębi niniejszej powieści. Małecki wie, jak stworzyć hipnotyzujący kryminał naszpikowany trudną problematyką i okraszony gęstym, dusznym klimatem, od którego nie sposób się oderwać. Wie, bezapelacyjnie! Pochłonęłam tę powieść zarywając dwie noce i niczego nie żałuję. Co więcej powiem Wam, że po raz pierwszy losy głównych bohaterów napędzały i intrygowały mnie równie mocno jak sama zagadka. A trzeba przyznać, że intryga została tutaj tak misternie utkana, że mucha nie siada. Wraz z policjantami próbujemy odkryć co przytrafiło się zaginionemu mężczyźnie i czy z jego tajemniczym zniknięciem były powiązane inne osoby. Choć w głowie czytelnika kłębią się domysły, ścierają różne warianty, to autor finalnie i tak sprawia, że przecieramy oczy ze zdziwienia. W dodatku po raz kolejny udowadnia, że stworzenie totalnie pochłaniającego kryminału nie wymaga rozlewu krwi i akcji, która pędzi na złamanie karku. Jestem tą powieścią zachwycona! Zatem co wydarzyło się te kilkanaście lat temu? Gdzie leży prawda, a kończą się domysły? Który z przyjętych wariantów rzeczywiście rozegrał się 10 sierpnia 2009 roku? Jeśli cenicie sobie rasowe, klimatyczne kryminały, w których nie brak psychologicznej głębi i elementów zaskoczenia, to koniecznie sięgnijcie po ten tytuł. Gwarantuję, że warto i POLECAM PRZEOGROMNIE!
Anonim
10.11.2026
Mrok nie zawsze zaczyna się w lesie. Czasem wyrasta w nas. Po cichu. Powoli. Zapuszcza korzenie w dawnych ranach. Karmi się wstydem. Lękiem. Tym, czego nie potrafimy wypowiedzieć na głos. Aż pewnego dnia przestajemy rozpoznawać własne odbicie. Robert Małecki prowadzi nas w sam środek gąszczu. Nie tego z drzew i cierni. Tego, który człowiek nosi pod skórą. Tym razem to nie kryminalna zagadka jest najważniejsza. To ludzie. Ich pęknięcia. Ich demony. Maria i Olgierd. Dwoje śledczych. Dwa światy. Dwie dusze uwikłane w walkę z własną ciemnością. Maria. Kobieta, która próbuje ocalić siebie. Ciało uwięzione w gipsie. Myśli w sidłach przeszłości. Hazard wciąż szepcze. Kusi obietnicą ulgi. Zapomnienia. Jeszcze jednej szansy. Ale Maria walczy. O każdy dzień bez nałogu. O utraconą godność. O prawo do popełniania błędów. I do zaczynania od nowa. Nosi w sobie wstyd. Poczucie winy. Ciężar cudzych ocen. A jednak wciąż wyciąga rękę do innych. Chce ratować. Pomagać. Naprawiać. Czy dlatego, że tak trudno jej wybaczyć samej sobie? Olgierd. Człowiek, którego pochłania własny cień. Dawna trauma nie milknie. Dzieciństwo zostawiło rany, które nigdy naprawdę się nie zabliźniły. A on zamiast się z nimi zmierzyć, coraz głębiej zapada się w mrok. Uzależnienie od seksu. Zdrada. Kłamstwa. Przemoc. Granice zacierają się powoli. Sumienie znajduje kolejne usprawiedliwienia. Ofiara staje się katem I właśnie tutaj Małecki uderza najmocniej. Bo trauma może tłumaczyć źródło cierpienia. Ale nigdy nie usprawiedliwia zadawania go innym. Jak łatwo pomylić pragnienie bliskości z potrzebą kontroli. Miłość z posiadaniem. Własną krzywdę z przyzwoleniem na krzywdzenie. Jak trudno spojrzeć w lustro i zobaczyć nie tylko swoje rany, lecz także te, które zadaliśmy innym. Z psychologicznej perspektywy #gąszcz jest opowieścią o mechanizmach obronnych. O wyparciu. Zaprzeczaniu. O uzależnieniach, które odbierają wolność. I o przeszłości, która potrafi zatruwać teraźniejszość. To również historia dwóch odmiennych dróg. Jednej, która prowadzi ku zdrowieniu. I drugiej, na której człowiek coraz bardziej oddala się od samego siebie. Za to cenię prozę Małeckiego. Za bohaterów, których nie sposób zamknąć w prostych definicjach. Za emocje, które nie kończą się na ostatniej stronie. Za niewygodne pytania, które zostają z nami na dłużej i zmuszają nas, by zajrzeć w głąb własnej duszy. Komu polecam? Tym, którzy w kryminale szukają czegoś więcej niż odpowiedzi na pytanie „kto zabił?”. Którzy lubią zaglądać pod powierzchnię ludzkich zachowań. Rozumieć emocje. Odkrywać to, co niewygodne. Ta część serii może się nie spodobać tym, którzy oczekują akcji skupionej na zagadce kryminalnej. Ona zdecydowanie jest poświęcona śledczym.
Strony Marzeń
17.11.2026
Sprawdzacie miejsca, w których rozgrywa się akcja czytanej przez Was książki? Ja bardzo to lubię! Podczas lektury „Gąszczu” Roberta Małeckiego zainteresowało mnie Chełmno – miasto dziewięciu wzgórz, nazywane Miastem Zakochanych. Ciekawy jest kontrast między jego romantycznym wizerunkiem a mrocznymi, wilgotnymi i zarośniętymi zakątkami, które poznajemy na kartach powieści. „Gąszcz” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Roberta Małeckiego, choć książka jest już czwartym tomem cyklu o policjantach Marii Herman i Olgierdzie Borewiczu z bydgoskiego Archiwum X. Tym razem bohaterowie wracają do zaginięcia lokalnego biznesmena Dawida Wróblewskiego, który zniknął bez śladu siedemnaście lat wcześniej. Nowy, pozornie przypadkowy trop sprawia, że śledztwo nabiera rozpędu, a policjanci ponownie przyglądają się dawnym świadkom, znajomym i rodzinie zaginionego. Im głębiej wchodzą w tę historię, tym wyraźniej widać, że nie wszystkie tajemnice zostały pogrzebane wraz z upływem czasu. Bardzo podobało mi się tempo akcji i sposób, w jaki autor stopniowo odkrywa kolejne karty. Nie dostajemy wszystkich odpowiedzi od razu, a pozornie drobne szczegóły mogą mieć większe znaczenie, niż początkowo się wydaje. Dużym atutem jest duet głównych bohaterów. Maria i Olgierd dobrze się uzupełniają, a ich współpraca ma w sobie coś, co sprawia, że chce się śledzić ich dalsze losy. Jedno ich lubią inni wręcz przeciwnie. „Gąszcz” to dla mnie nie tylko kryminał, ale też mocna historia obyczajowo-psychologiczna. Autor pokazuje, jak traumy, uzależnienia, samotność i osobiste słabości wpływają na życie bohaterów oraz ich pracę. Maria i Olgierd nie są idealni – sami bywają pogubieni, popełniają błędy i zmagają się z konsekwencjami własnych decyzji. Momentami ich prywatne problemy wydają się równie niebezpieczne jak samo śledztwo. Dla mnie tytułowy „Gąszcz” ma podwójne znaczenie. To zarówno skomplikowana sprawa kryminalna, pełna kłamstw, przemilczeń, fałszywych tropów i dawnych win, jak i metafora ludzkiej psychiki. Bohaterowie sami są pogubieni, zmagają się z traumami, uzależnieniami i własnymi słabościami. Mam wrażenie, że momentami trudniej im wydostać się z tego wewnętrznego gąszczu niż rozwikłać zagadkę sprzed siedemnastu lat. Wiem, że niektórzy czytelnicy oceniają tę część jako słabszą kontynuację cyklu, ale ja bawiłam się naprawdę dobrze. To było bardzo udane pierwsze spotkanie z autorem i zdecydowanie nabrałam ochoty, żeby poznać wcześniejsze tomy. Cieszę się, że oprócz samej zagadki kryminalnej dostałam też historię o ludziach, ich błędach, słabościach i tajemnicach, które potrafią ciągnąć się za nimi przez lata. Współpraca: Wydawnictwo Literackie
Beata
09.11.2026
"Gąszcz" to czwarte już spotkanie z dobrze znanymi nam bohaterami z Archiwum X.Maria Herman i Olgierd Borewicz powracają z kolejnym śledztwem. Pewien mężczyzna podczas deszczowej nocy kopie grób w okolicach Chełmna. Jednak gdy kończy swoją pracę odkrywa, że ciało, które wcześniej ukrył, zniknęło. W tym samym czasie dochodzi do zaginięcia znanego biznesmena Dawida Wróblewskiego i ani rodzina, ani Policja nie potrafią trafić na jego ślad. Mija 17 lat i zupełnie przypadkowy trop sprawia, że Archiwum X otwiera właśnie to niedokończone śledztwo. Już na starcie Maria i Olgierd popełniają ogromny błąd. I chyba od samego początku nad tym śledztwem wisi jakieś fatum, ponieważ im bardziej nasi bohaterowie zagłębiają się w przeszłość osób związanych z zaginionym biznesmenem, tym gorzej dzieje się w ich prywatnym życiu. A jest źle do tego stopnia, że Maria jest dosłownie o milimetry od miejsca, w którym nigdy nie powinna być, natomiast Olgierd nie dotrzymuje żadnej ze swoich wcześniej złożonych obietnic. "Dobrymi chęciami jest piekło wybrukowane" mówi stare porzekadło i myślę, że są to słowa które bardzo dobrze pasują do tej części kryminalnego cyklu Roberta Małeckiego. Za każdym razem, gdy jego bohaterowie wyciągają pomocną dłoń okazuje się, że efekt ich działania jest zupełnie odwrotny. Małecki pokazuje nie tylko kryminalne dochodzenie, ale również demony, które wciąż ścigają Marię i Olgierda. Uwięzieni w pętli uzależnień, każdego dnia toczą walkę nie tylko ze światem przestępczym, ale też z własnym kodeksem moralnym. Po lekturze stwierdzam, że jest to najbardziej emocjonalna część w tej serii. Robert Małecki wywołuje w czytelniku mnóstwo skrajnych emocji i nie ukrywa faktu, że jego bohaterowie nie są Idealni, ale są za to idealnym przykładem ludzi stojących nad przepaścią, których tylko jeden krok dzieli ich od upadku. Jesteśmy również świadkami jak osobiste życie policjantów może mieć wpływ na prowadzone przez nich śledztwo. Bardzo podoba mi się to, że Małecki w żaden sposób nie próbuje usprawiedliwiać albo tłumaczyć swoich bohaterów. Nie chce też ich bronić, a ocenę ich postępowania pozostawia czytelnikowi. Udaje się jednak autorowi pokazać taki klasyczny mechanizm działania osób uzależnionych poprzez przesuwanie tej niebezpiecznej granicy, jakby chcieli sprawdzić, na ile jeszcze będą sobie mogli pozwolić. Widzimy zagubienie ludzi w sytuacjach, w których przestają czuć się pewnie, gdy tracą grunt pod nogami. Kiedy zdają sobie sprawę, że to jest ostatni moment aby zawrócić z tej makabrycznej ścieżki. Ostania szansa na wygraną z własnymi demonami. Gorąco zachęcam do sięgnięcia po książki autora.
Anonim
13.11.2026
Siedemnaście lat milczenia, niewyjaśnione zaginięcie, znikające ciało i śledztwo, które niespodziewanie wraca na policyjne biurka. Maria Herman i Olgierd Borewicz po raz kolejny stają przed sprawą, w której nic nie jest oczywiste. Tym razem jednak odkrywanie prawdy o wydarzeniach sprzed lat będzie miało dla nich znacznie bardziej osobisty wymiar. Czwarta część cyklu Roberta Małeckiego to nie tylko misternie skonstruowana kryminalna historia, ale przede wszystkim opowieść o ludziach, którzy coraz trudniej radzą sobie z własnym życiem. O błędach, słabościach, uzależnieniach i obietnicach, których nie potrafią dotrzymać. Prowadzone dochodzenie coraz mocniej splata się z ich prywatnymi problemami, a podejmowane decyzje przynoszą konsekwencje, których nie sposób zignorować. Autor bardzo przekonująco pokazuje mechanizm stopniowego przekraczania własnych granic. Jak łatwo usprawiedliwić kolejne potknięcie, znaleźć powód, by odłożyć zmianę na później i uwierzyć, że tym razem wszystko uda się naprawić. Szczególnie doceniam, że Robert nie próbuje wybielać swoich bohaterów. Nie tłumaczy ich postępowania i nie szuka dla nich usprawiedliwień, pozwala natomiast nam zobaczyć ich słabości, popełniane błędy i trudne wybory, a ocenę pozostawia czytelnikowi. Czasami nawet najlepsze intencje prowadzą do zupełnie nieoczekiwanych, bolesnych konsekwencji. Chcąc pomóc innym, można jeszcze bardziej skomplikować ich sytuację, a próbując uporządkować cudze życie, zupełnie stracić kontrolę nad własnym. Bohaterowie są nieidealni, pogubieni i momentami bardzo trudni do zrozumienia. Jednocześnie niezwykle ludzcy ... ich zmagania pokazują, jak cienka bywa granica między próbą ratowania siebie a kolejnym upadkiem. „Gąszcz” skłania do refleksji nad odpowiedzialnością za własne czyny, konsekwencjami uzależnień i trudną sztuką przyznawania się do błędów. Robert Małecki stworzył dojrzały, emocjonalny kryminał, w którym równie ważne jak rozwiązanie zagadki są ludzkie historie i wybory bohaterów. To książka, która wciąga, niepokoi i zostawia po sobie sporo przemyśleń...
JustynaW
08.11.2026
Pierwsze zdanie tej powieści uderza z ogromną siłą – natychmiast budzi ciekawość i wywołuje ciarki na ciele. To genialna zapowiedź tego, co czeka nas dalej. A czeka nas historia gęsta, duszna i momentami wręcz smolista. Okazuje się, że wydarzenia sprzed 17 lat wcale nie zatarły się w czasie. Teraz dwójka śledczych z Archiwum X musi ruszyć śladem zagubionych elementów układanki, odtworzyć skomplikowaną sieć powiązań i obnażyć bolesną, wielowarstwową prawdę. To zadanie będzie od nich wymagało potężnego samozaparcia, inteligencji, wieloletniego doświadczenia i niezawodnej, policyjnej intuicji. Jednak śledztwo to zaledwie początek. Główni bohaterowie będą musieli zmierzyć się przede wszystkim z własnym, prywatnym piekłem – a w walce z uzależnieniami wygrana nigdy nie jest pewna. Ich codzienność jest dramatyczna, destrukcyjna i przepełniona skrajnymi emocjami. Ta historia bezlitośnie wbija sztylet w serce, burzy krew i momentami wręcz odpycha swoim realizmem. Choć nie polubiłam Olgierda, niesamowicie poruszył mnie wątek Kluska – jego odchodzącego powoli, psiego przyjaciela. Maria również nie należy do łatwych postaci. Moją szczególną uwagę przykuł intrygujący Grochu. W tym gąszczu trudnych emocji, ludzkich tragedii i skomplikowanych relacji autor osadził genialną intrygę kryminalną, pełną niespodziewanych zwrotów akcji i ze znakomitym finałem. To było niezwykle udane spotkanie z Marią i Olgierdem. Choć „Gąszcz” to kolejny tom serii, której wcześniej nie znałam, autor napisał go tak, że bez problemu można go czytać jako autonomiczną powieść. Jestem tego najlepszym dowodem. Książka zostawiła mnie z ogromnym apetytem na nadrobienie poprzednich części. „Gąszcz” to dojrzały, rzemieślniczo dopracowany kryminał z fascynującymi, choć głęboko poturbowanymi przez los bohaterami oraz potężną warstwą emocjonalną. Bez wahania zaliczam go do wąskiego grona najlepszych książek, jakie przeczytałam w tym roku. To zdecydowanie nie jest pozycja, o której zapomina się dzień po odłożeniu na półkę.
kryminalnatalerzu
14.11.2026
Są takie serie, do których wraca się z łatwością bez względu na to, jak wiele czasu od ostatniego spotkania upłynęło. Do nich należą powieści Roberta Małeckiego z bydgoskimi policjantami z archiwum X, z Marią Herman i Olgierdem Borewiczem. “Gąszcz” to tom czwarty, który ukazał się po dwuletniej przerwie, a jednak wystarczy kilka stron, by znowu “poczuć” te postacie. Dzięki łatwości, z jaką autor je oddaje, jak zaskakująco łatwo je czytelnikowi za każdym razem przedstawia, każdy tom można czytać od pozostałych niezależnie, choć sama przyznaję - po lekturze “Gąszczu” najchętniej całą serię przeczytałabym jeszcze raz, jednym ciągiem, jeden tom po drugim… Głębia, z jaką Maria i Olgierd są oddani zarówno jako oddzielne jednostki, jak i jako duet śledczych, robi duże wrażenie. To kreacje wielopoziomowe, mocno skomplikowane, borykające się z nałogami, o których w literaturze kryminalnej pisze się niewiele, jak nie wcale, ale też nie tylko to je określa - towarzyszymy im w skomplikowanych relacjach prywatnych i w sprawie, którą w “Gąszczu” rozwiązują. To sprawa zaginięcia sprzed siedemnastu lat, prowadzona w sposób spokojny, wyważony, z naciskiem na rozmowy z potencjalnymi świadkami i dedukcję śledczych. Choć jej początek nie zapowiada się dobrze, bo to jedna z tych, w których nie za bardzo jest się o co zaczepić, to jednak bardzo szybko próba odkrycia kolejnych faktów wciąga, a nowe puzzle wskakujące w odpowiednie miejsce solidnie zmuszają do myślenia. Wydźwięk tej sprawy, który jest zwielokrotniony przez prywatne wątki postaci, nie daje łatwych odpowiedzi, a raczej podsuwa pytania o to, jak odróżnić, kiedy dobre intencje faktycznie mogą pomóc, a kiedy są prostą drogą do najgorszej katastrofy… To pozycja dla fanów powieści kryminalnych spokojnych, dojrzałych i poruszających, w których emocjonalny i psychologiczny wydźwięk zbrodni jest tym, co zostaje z czytelnikiem na długo po skończeniu lektury.
mamausza
08.11.2026
Po siedemnastu latach od zaginięcia Dawida Wróblewskiego sprawa wraca na tapetę. Maria Herman i Olgierd Borewicz trafiają na nowe tropy, które prowadzą ich do Chełmna. Okazuje się jednak, że dotarcie do prawdy nie będzie łatwe. Wokół dawnego zaginięcia narosło wiele niedomówień, a niektórzy ludzie zdecydowanie woleliby, żeby przeszłość pozostała tam, gdzie jej miejsce. Im więcej pojawia się odpowiedzi, tym więcej rodzi się kolejnych pytań. I nawet kiedy wydaje mi się, że zaczynam coś rozumieć, za chwilę pojawia się nowy trop, który zmienia moje spojrzenie na całą sprawę. Tym razem jednak nie tylko zagadka kryminalna przyciągała moją uwagę. Równie dużo działo się w życiu Marii i Olgierda, a ich prywatne problemy coraz mocniej dawały o sobie znać. Oboje mają swoje demony, z którymi nie bardzo potrafią sobie poradzić. Maria zbliża się do granicy, której obiecała sobie nie przekraczać, a Borewicz coraz częściej traci nad sobą kontrolę. Nie zawsze rozumiałam ich decyzje, momentami naprawdę miałam ochotę nimi potrząsnąć. Zdecydowanie nie są idealnymi policjantami, którzy po pracy odkładają wszystkie problemy na bok. Popełniają błędy i nie zawsze wiedzą, jak wybrnąć z sytuacji, w których sami się znaleźli. Podoba mi się, że te prywatne sprawy nie są jedynie tłem dla śledztwa. Wpływają na zachowanie bohaterów i sprawiają, że ich losy śledziłam z równie dużym zainteresowaniem jak poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, co właściwie stało się z Wróblewskim. Po wydarzeniach z tej części mam wrażenie, że jeszcze nie raz przyjdzie im się zmierzyć z własnymi słabościami. „Gąszcz” wciągnął mnie zarówno kryminalną intrygą, jak i tym, co dzieje się poza nią. Lubię ten duet, nawet jeśli czasami jego członkowie wystawiają moją cierpliwość na próbę. A po takim zakończeniu pozostaje mi tylko czekać na kolejne spotkanie z Marią i Olgierdem.
zona_ksiegarza
18.11.2026
Siedemnaście lat temu jedno życie się narodziło, drugie ktoś odebrał. Prawdopodobnie, bo oficjalnie Dawid zaginął. Teraz pojawia się jednak nowy trop, który sprawia, że policja ponownie pochyla się nad zaginięciem ówczesnego młodego biznesmena. Sprawę badają śledczy z tak zwanego Archiwum X - Maria Herman i Olgierd Borewicz. Długo zbierałam się, by poznać twórczość Roberta Małeckiego, ale gdy już to zrobiłam, przeczytałam od razu pięć książek Autora w ciągu miesiąca 🤭 Każde z tych spotkań było bardzo udane, a „Gąszcz” wyjątkowo do mnie trafił. Cieszę się, że postanowiłam najpierw poznać poprzednie tomy serii, bo choć sprawy kryminalne są oddzielne, dobrze znać wątki z życia śledczych, gdyż stanowią istotne tło każdego z tomów. W tej części na pierwszy plan wybija się problem Olgierda. Skrzywdzony będąc dzieckiem, nie potrafi poradzić sobie z traumą. Udaje i wierzy, że ma nad wszystkim kontrolę, ale macki jego uzależnienia wciąż trzymają go w ryzach. Olgierd nie potrafi zerwać z mrocznymi żądzami, nie pomaga nawet fakt, że rodzina do niego wróciła. Ale Maria też nie ma lekko i jest o krok od wrócenia na złą drogę. Bardzo porusza mnie to, z czym muszą oboje się borykać, moim zdaniem Autor z dużą wrażliwością i autentyzmem przedstawia ich uzależnienia, zwłaszcza wewnętrzne spory, które toczą w swoich sercach. W tej części sprawa kryminalna zeszła dla mnie trochę na dalszy plan, ale nie uznaję tego za minus, bo i tak podczas lektury towarzyszyło mi morze emocji. „Gąszcz” to czwarty tom, ale pragnę polecić Wam wszystkie części serii, zwłaszcza jeśli lubicie kryminały dotykające spraw z przeszłości i z nietuzinkowymi bohaterami. Jest i ciekawa zagadka, jest i głębia psychologiczna. Polecam
Martyna
06.11.2026
Maria i Olgierd to policjanci z bydgoskiego archiwum X. Możemy znać ich już z poprzednich tomów serii, ale każdy z nich można czytać niezależnie, więc nic na siłę. Policjanci prócz wspólnej pracy, przyjaźnią się. Tym razem śledztwo prowadzi ich do miasta położonego na dziewięciu wzgórzach - do Chełmna. Partnerzy badają sprawę sprzed siedemnastu lat. Mianowicie zaginiony Dawid Wróblewski nigdy nie został odnaleziony. Im bardziej Maria i Olgierd zagłębiają się w tajemnice mieszkańców, sąsiadów, znajomych zaginionego, tym bardziej zatracają się w swoich prywatnych problemach. Tym samym, Maria zbliża się do przekroczenia granicy, której miała już nigdy nie przekroczyć, a Olgierd poddaje się uzależnieniu, do którego nie potrafi się przyznać. W międzyczasie policjanci popełniają błąd, który kładzie na szali ich karierę. Czy partnerzy zdołają wyjść na prostą, zarówno w życiu prywatnym, jak i służbowym? Czy rozwiążą zagadkę sprzed prawie dwudziestu lat i przyniosą odpowiedzi rodzinie zaginionego? Czy owa rodzina w ogóle jest skora pomóc w śledztwie? "Gąszcz" to kryminał, który wplata między swoje strony zwyczajne, rodzinne problemy. Książka ta sprawiła, że nie potrafiłam jej odłożyć. A sam fakt, że znałam niemal każde opisane miejsce i niektóre sprawy, sprawił, że czułam się jak bohaterka tej lektury. A wy, lubicie, kiedy akcja książki dzieje się w miejscu dobrze Wam znanym?
Gra_o_ksiazke
17.11.2026
Lubicie, gdy podczas czytania odnajdujecie tytuł w fabule? Nieraz zupełnie dosłownie, a innym razem metaforycznie? "Gąszcz" to czwarty tom z policjantami z bydgoskiego Archiwum X, Marią Herman i Olgierdem Borewiczem. Nowa sprawa prowadzi ich do położonego na dziewięciu wzgórzach miasta zakochanych, Chełmna. To właśnie tu po siedemnastu latach jest szansa na odkrycie prawdy o zaginionym biznesmenie Dawidzie Wróblewskim. Podejrzany szybko się ulatnia, a jego zatrzymanie nie wychodzi idealnie. Wszystko jednak wskazuje na to, że nawet jeśli był zamieszany w zaginięcie to nie jest jedynym sprawcą. Czy obojętność żony czyni ją podejrzaną? Przecież musiała jakoś funkcjonować przez te wszystkie lata. A może jej konflikt z córką, która nigdy nie poznała ojca, skrywa podwójne dno? A co jeśli winny jest inny lokalny przedsiębiorca, który zajął miejsce zaginionego u boku jego żony? Choć i tym razem otrzymujemy osobną sprawę kryminalną to wątki prywatne są tu spore i bez znajomości poprzednich części można się w nich pogubić. Momentami miałam wrażenie, że dominują one w tej historii i nie do końca mi to odpowiadało. Sama sprawa z przeszłości była ciekawa, choć jej rozwiązanie odkryłam sporo przed śledczymi. Mam nadzieję, że w następnej części będzie mniej dramatów bohaterów, a więcej kryminału.
olga_majerska
02.11.2026
Ktoś znika. Niepostrzeżenie. Nagle i bez słów. Na lata całe. Na dni, które się nie kończą. Na okruchy i drobne części. Ktoś znika. Zostawia za sobą ślady urwane, słowa niewypowiedziane i ciszę, która zbyt głośna jest. I nagle coś wraca. Nagle przeszłość swoje ciemne palce przesuwa po ścianach. Po rozedrganych głosach. Po korzeniach w winę zapuszczonych. I trzyma ledwie za rękę, by ją puścić. Pozwolić się zgubić i na nowo odnaleźć. Najciemniejszy las nie potrzebuje nocy. Najgorsze tajemnice nie potrzebują ukrycia. Czasem wystarczy człowiek, który nauczył się z nimi żyć. Przykrywać je biegiem czasu. Pozorami normalnego życia. Ale prawda przylega do spojrzeń. Wślizguje się między słowa. W gąszczu kłamstw niełatwo ją odnaleźć. Dostrzec jej jasność. Jak pięknie było wrócić do Marii i Olgierda. Każde z nich z czymś ciężkim się zmaga. Każde z nich dźwiga ciężar na duszy i umyśle. Maria nałóg hazardu, Olgierd ciemne pragnienia. One spychają go w stronę, która przeraża. Zasiewa w nim to, co mroczne. I nie sposób go nie potępić. Przejść obojętnie. Choć wierzę, że w końcu odnajdzie właściwą drogę. Nie brakowało mi tutaj niczego. Jest pięknie. Polecam mocno.
ania_reads
02.11.2026
Siedemnaście lat temu znika znany biznesmen. Jechał do szpitala, do rodzącej żony. Jechał, ale nie dojechał. Ślad urywa się w lesie. Jest wykopany grób, zwłok brak. Nikt nie wie, co się z nim stało. Przepadł Mija siedemnaście lat i Maria i Olgierd, policjanci z Archiwum X, próbują rozwiązać zagadkę sprzed lat. Nie jest łatwo. Po takim czasie brak tropów, pamięć świadków też już nie ta. Wszyscy nabrali wody w usta. Kłamią? Na dodatek życie prywatne także nie rozpieszcza głównych bohaterów. Jakby całe niebo sprzysięgło się przeciwko nim. Czy im się uda? Jakie poniosą konsekwencje? Jak zwykle świetnie poprowadzona fabuła. Wątek kryminalny ciekawy i zaskakujący. Jedyne, co mi się nie podobała, to zachowanie Olgierda. Jego życie prywatne, kłamstwa i oszukiwanie. Maria także nie ma lekko. Wierzę, że życie bohaterów odnajdzie właściwe tory.
JOANNA
19.11.2026
Czy, ktoś w końcu mógłby w Empiku ( i inych księgarniach) zwrócić w końcu uwagę na to, że czytelnicy, klienci, którzy książkę kupują, nie chcą czytać recenzji blogerów, ani laurek wystawianych książkom? Chcemy czytać szczere i krótkie opinie czytelników, którzy za książkę musieli zapłacić i wiemy, że ocenią ją szczerze.