Furia

Niestety, zdecydowanie najsłabsza książka tego autora. Duże rozczarowanie :(

Super, czyta się jednym tchem. Polecam wszystkim serdecznie.

Świetnie napisana!

love wspaniała książka uwielbiam autora, czekam aż przetłumaczą kolejną książkę alexa

Pierwszy raz nie do końca wiem co napisać o książce. Zagmatwana historia, trochę w stylu pióra Agathy Christie. Nie umiem też dopasować jej do konkretnego gatunku. Przez pierwsze rozdziały narracja sprawiała mi trudności, ale po pewnym czasie przywykłam. Jedna z bohaterek książki, Lana Farrar, zaprasza przyjaciół na spędzenie wspólnego weekendu na swojej prywatnej wyspie. Coś, co miało być przyjemnym czasem, przeradza się w furię. Kto jest katem, a kto ofiarą? Czy ktoś, kto był uważany za przyjaciela faktycznie nim jest? Czym jest miłość? Historia stawia przed czytelnikiem wiele pytań. Kiedy już wydawało mi się, że wiem co się stało, okazywało się, że jednak nie. Co było rzeczywistością, a co iluzją? Ciężko powiedzieć,  nawet po przeczytaniu całej historii.  Narrator miotał się w swoich opowieściach. Miałam wrażenie, że kierował nim obłęd i pewnego rodzaju obsesja. Z jednej strony, książka mi się podobała, była czymś świeżym i czytało się ją dobrze, z drugiej jednak z przykrością stwierdzam, że to chyba najsłabsza książka w dorobku autora. Historia pełna intryg i osobliwych postaci, jednak dla mnie troszeczkę za mało akcji, a za dużo "gadania". Narrator miał "milion" scenariuszy, które przedstawiał czytelnikowi w formie poszczególnych aktów, jak to bywa w greckiej tragedii.😉 W jego głowie odbywało się cały czas wielkie przedstawienie, a każdy z bohaterów był w nim aktorem. Sama książka, jednak bardzo w porządku, akcja rozgrywająca się w ciągu  48 h, natomiast z retrospekcjami, przez co lepiej możemy poznać bohaterów.  Mam wrażenie, że moja opinia jest tak samo chaotyczna, jak opowieść Elliota- narratora. 🫣😅 CHAOS to dobre słowo dla tej książki. 😉 Mimo wszystko zachęcam Was do sięgnięcia po tę historię. Znajdziecie w niej ciekawe zwroty akcji, autor zastosował też kilka nieoczywistych rozwiązań. To książka inna niż te, które mieliście okazję do tej pory czytać. W sumie dobrze się z nią bawiłam.

Furię kupiłam po przeczytaniu Pacjentki. W obydwu książkach odwołanie do trudnego i tragicznego dzieciństwa. W Pacjentce było to uzasadnione, w Furii już niestety męczące. Czyżby autor przekazywał swoje doświadczenia, z którymi nie może się uporać?

Super napisana, trzyma w napięciu do samego końca a rozwiązanie zagadki i tak okazuje się inne niż czytelnik się spodziewał.

Zasugerowana opiniami dokonałam zakupu. Niestety osobiście uważam książkę za monotonną, bez wielkiego wow.

Interesująca intryga i jak zwykle u tego pisarza zaskakujące zakończenie. Ciekawe i wciągające

Ocena w późniejszym terminie po przeczytaniu. Zakup dokonany na podstawie opinii internetowych

Dziwny kryminał jeśli chodzi o formę powieści, ale czyta się dobrze.

Książka trochę przereklamowana, ale może być. Czyta się szybko.

Poprzednie tego autora są według mnie lepsze.

Najgorsza powieść tego autora. Duży zawód.

Do szału doprowadza " gadający" narrator

Było nieźle, ale liczyłam na więcej

Pacjentka lepsza. Boginie gorsze.

Spodziewalam się czegoś lepszego

Przeciątna książka. Nie porywa

Jeszcze nie czytałam,czekam.

nie przeczytałam :(

Arcydzieło.

😊👏

Przy każdej możliwej okazji przypominam Wam, że „Pacjentka” to mój thriller życia. Tak! To właśnie autor, który ją napisał, a na zdjęciu jego kolejne dzieło! ☺️ Na szczęście jestem tego typu czytelnikiem, który zdaje sobie sprawę z tego, że nie da się napisać drugiej „Pacjentki”, dlatego z pełną świadomością tego słowa, mogę napisać, że ta książka mi się podobała, ponieważ podeszłam do niej z czystą głową! To jest naprawdę dobry thriller. Dawno nie przeczytałam czegoś tak na maxa poplątanego i pomieszanego. Nie da się odgadnąć końca tej historii i tak naprawdę nie wiemy, aż do samego finału, ile prawdy jest w tym co funduje nam autor. Jego pióro sprawia, że w absolutnej nieświadomości mija nam to ponad trzysta stron. Rozrywka w czystej postaci, proszę Państwa. Pisarz kapitalnie wprowadza nas w swoją intrygę. Bohaterów jest kilku, ale są po kolei przedstawiani, bez pośpiechu, co sprawia że nie odczuwamy dyskomfortu i szybko rozgaszczamy się w świecie pełnym sekretów i brudów. Nie dajcie się zwieść, trudno odgadnąć myśli i prawdziwe oblicza tych kilku osób. Niepowtarzalny okazał się być także klimat - zamknięta wyspa, zbrodnia, wiele poszlak i mnóstwo pobocznych wątków. Sporo o zemście, burzliwym romansie i dzieciństwie, które odbiera szczęście już na zawsze. Kilka osób, w tym gwiazda filmowa, wyjeżdża na wakacje na grecka wyspę. Popełnione zostaje morderstwo. Bohaterów jest siedmioro, ktoś z nich zawinił.

Nie zachwyciła mnie

Opis historii bardzo mnie zaintrygował. Lana- gwiazda filmowa na emerytrzurze zabiera swoich znajomych na grecką wyspę, gdzie w odosobnieniu spędzą wspólnie czas, lecz w trakcie pobytu dochodzi do morderstwa... Miałam względem tej historii duże oczekiwania, i muszę przyznać, że końcowo nie zostały one spełnione w sposób który by mnie zadowolił. Choć końcówka i duża ilość zwrotów akcji naprawdę mi się podobały i nieraz mnie zaskoczyły wielowarstwowością tej historii, zabrakło mi tutaj rozwinięcia ostatniego aktu. Gdyż wszystko przed nim było opisane wręcz z dokładną starannością w ostatnim momencie zabrakło mi kilku wyjaśnień i rozwinięć pewnych wątków. Książkę natomiast czyta się naprawdę szybko, rozdziały są krótkie, a podział na sceny dodaje uroku tej historii i bardziej łączy czytelnika z Grecją i wszystkim co wyszło na jaw podczas zagłębiania się w lekturę. Narratorem powieści jest przyjaciel kobiety, który pomimo tego, iż na początku ostrzega, że opowie historie nie po kolei i pewne rzeczy rozciągnie w czasie, momentami mnie irytował swym zbaczaniem z tematu, bo jak pewne anegdotki miały znaczenie w kreacji postaci, tak kilka elementów było wciśnięte na wyrost. Główne postacie przekoryczyły wiek 40 lat, lecz ich pewne zachowania na to nie wskazywały. Przemawiała przez nich często zazdrość i dziecinność, co swoją drogą bardzo wpłynęła na fabułę. Może to był zamysł autora? Nie jestem pewna lecz ja miałam względem postaci mieszane uczucia. I choć z początku domyśliłam się kto zakończy swój żywot, nie spodziewałam się jaką akcja obierze drogę, co końcowo bardzo podniosło moją ocenę.

Zasugerowałam się grecko brzmiącym nazwiskiem autora, miejscem akcji na greckiej wyspie ale tutaj nie znalazłam greckiego klimatu.A sama ksiązka przeciętna niestety,

"Znam konwencję tego gatunku. Wiem, co powinno się wydarzyć. Wiem, czego się spodziewasz. Dochodzenia, rozwiązania zagadki, zwrotu akcji...ale ja ostrzegałem na początku, nie tak to będzie wyglądało." Alex Michaelides w swojej najnowszej powieści "Furia" zaprasza nas na grecką wyspę Aurę. Okrzyknięta złą sławą, niedostępna dla postronnych i opanowana przez wiejące zewsząd wiatry staje się idealnym tłem do...m0rderstwa. Mamy więc tragedię grecką, w pięciu aktach 😉 I tak jak na tragedię grecką przystało autor wprowadza nam postać narratora, który jest uczestnikiem wydarzeń rozgrywających się na wyspie. Jest to o tyle ciekawy zabieg, gdyż zwraca się on bezpośrednio do czytelnika. Snuję swoją opowieść nie chcąc powiedzieć za dużo, ale jednocześnie jest z nami w bliskim kontakcie więc zdarza mu się powiedzieć coś w sekrecie, ale też przeinaczyć fakty lub przedstawić swoją wersję zdarzeń. Przedstawiany przez niego obraz wydarzeń jest nacechowany jego odbiorem i nie jest do końca obiektywny. Zależy mu jednak aby zostać przez nas wysłuchanym, opowiedzieć historię tragicznej miłości... Michaelides tą książką puszcza oko do konwencji powieści Agathy Christie. Mamy więc prywatną wyspę, sześcioro uczestników wyjazdu i... m0rderstwo. M0rdercy wiadomo, nie doliczam...jest wśród nich. Każdy ma motyw, każdy ma swoje za uszami. Kto? Dlaczego? O tym może nam powiedzieć tylko narrator... Narrator jawi się nam niczym twórca tego dramatu. W swobodnej gawędzie z nami cofa się on do lat swojego dzieciństwa oraz niedalekich wspomnień opisując nam wydarzenia, które doprowadziły do tego wyjazdu. Przedstawia nam swoją wersję wydarzeń, ale czy autor przed wystawieniem sztuki nie ma ich kilku? 😉 Czy wcześniej nie zaplanował innego zakończenia? A jak było w rzeczywistości? W powieści autor przedstawia nam alternatywne wersje tego spektaklu, którego zakończenie napisało samo życie. Czy uczestnicy wyjazdu chcieli w nim grać? Kto dał im angaż do tej tragedii? Fikcja miesza się tu z rzeczywistością, ale "prawda jak to się powiada, bywa często dziwniejsza od fikcji" "Furia" to książka przy której nie chcę się zastanawiać jaki to gatunek.To mix wielu różnych, ale nie o gatunek tu chodzi a o emocje. I w przekazywaniu ich, budowaniu postaci w oparciu o uczucia autor jest znakomity 👌 "Furia" to niezwykle barwne przedstawienie jakie autor w roli scenarzysty wystawił dla czytelnika/widza. To widowisko pełne niezwykłych emocji w którym uczestniczymy. Znamy przecież narratora bliżej, gawędziliśmy z nim, czujemy, że wiemy co nam chciał przekazać...a jednocześnie zastanawiamy się: kim on tak naprawdę jest?! Zapraszam więc Was na spektakl, od którego ciężko oderwać oczy. Kurtyna w górę!

Po czym poznać dobry thriller? Bezsprzecznie, jeśli przekroczeniu mrocznego wstępu, nie przeszywają Cię ciarki, a odłożenie książki na bok nie stanowi prawdziwej katorgi, to raczej nie na taki trafiłeś. W przypadku "Furii”, już na początku nie miałam wątpliwości, że czytam naprawdę świetną, wciągającą, wręcz otumaniającą niczym silny narkotyk powieść. Było duszno, niebezpiecznie i intrygująco, a każda kolejna strona tylko wzmacniała te wszystkie doznania. Ta książka dosłownie mnie wessała, a po wszystkim wypluła poturbowaną i oszołomioną, a co najciekawsze, niebywale mi się to spodobało! Alex Michaelides poprowadził fabułę w mistrzowski sposób, umiejętnie wydzielił napięcie i zapewnił czytającemu moc wrażeń, dzięki licznym zwrotom akcji. Największą zaletą książki jest jednak bez wątpienia jej klimat. Historia ocieka mrokiem, niepokojem, który momentalnie obezwładnia czytelnika. Podejrzliwość sięga zenitu a gęsta, klaustrofobiczna atmosfera, tak charakterystyczna dla małych, zamkniętych, odgrodzonych przestrzeni, przyprawia o dreszcze. Im dalej zabrniemy, tym będzie bardziej mgliście, wręcz depresyjnie, a jednak ciekawość przezwycięży wszelkie inne emocje i nie pozwoli na przerwę w lekturze przed dotarciem do wbijającego w fotel finału. Na uwagę zasługują również skrupulatnie naszkicowane, wielowymiarowe postacie. Autor mistrzowsko zwodzi czytelnika, a ukształtowani przez niego złożeni bohaterowie dodatkowo wywołują całą lawinę skrajnych emocji. Tu nikt nie pozostanie czytającemu obojętnym, zwłaszcza, iż nie sposób rozgryźć, kto w istocie jest tym dobrym, a kto złym, gdzie kończy bycie ofiarą, a zaczyna bycie mordercą… „Furia” to mistrzowsko nakreślony thriller psychologiczny, który mąci w głowie i otumania niczym silny narkotyk. Perfekcyjnie stopniowane, obezwładniające napięcie, nieobliczalna, niemożliwa do przewidzenia akcja, miażdżąca sieć okrutnych kłamstw, genialne, wyjątkowo złożone portrety psychologiczne, a w tle mroczne demony przeszłości, od których nie sposób się uwolnić. Polecam całym sercem!

„Życie to jest teatr, mówisz, ciągle opowiadasz; Maski coraz inne,coraz mylne się zakłada; Wszystko to zabawa, wszystko to jest jedna gra Przy zamkniętych i otwartych drzwiach. To jest gra!” Edward Stachura Zapraszam Cię na spektakl w pięciu aktach, spektakl, którego scenariusz napisało życie. „Sztuka” ta to historia siedmiorga bohaterów, którzy znaleźli się na małej greckiej wyspie, można powiedzieć, że zostali na niej uwięzieni… kto został zamordowany i kto jest mordercą? O to jest pytanie! Czytelnik zagląda przez ramię narratorowi, zasiada z nim przy jednym stoliku, a ten opowiada mu całą historię. To właśnie za sprawą tych intymnych rozmów Ty również stajesz się częścią tego widowiska. Tragedia, komedia, a może dramat? Który gatunek jest najbardziej adekwatny do tej historii? Nie można tego jednoznacznie stwierdzić. Balansujemy tu na granicy... na granicach wielu kwestii... moralności, prawdy, kłamstwa, realności. A wszystko wydaje się być tak bardzo prawdziwe, w końcu główną rolę gra prawdziwa aktorka, ale czy to faktycznie gra, czy jednak szara rzeczywistość i smutne życie, które nie jest filmem, czy kreacją teatralną... Jak dobrze, że jest tu chwila na przerwę między aktami, antrakty tak bardzo są potrzebne, jak w każdej sztuce teatralnej. Zapytasz dlaczego? Dają czas na chwilę zatrzymania i spojrzenie na wszystko z boku, bo zwroty akcji, działania bohaterów, opisy są bardzo dynamiczne, czasem trzeba choć chwilę odsapnąć. Kulminacją jest morderstwo, ale to sposób, bardzo poetycki, w jaki autor buduje napięcie, prowadzi czytelnika, przez każdy element scenariusza, krok po kroku traktując go jak swojego największego przyjaciela, sprawia, że czujesz wiele emocji, że sam chciałbyś znaleźć się na tej wyspie. Kwintesencją nie jest sam akt morderstwa, ale człowiek i jego psychika. Z pewnością to historia inna niż wszystkie, inaczej podana, intrygująca i stawiająca przed czytelnikiem wiele pytań moralnych... A czy Ty wiesz kiedy zejść ze sceny? Czy Twoje życie to jest teatr?