Droga

Czytałem tą książkę podczas wichury z rozpalonym kominkiem . Klimat niesamowity jak bym był w drodze razem z nimi . A końcowe słowa dzieciaka do obcego mężczyzny " czy zjadacie ludzi ?..." daje samo przez się w jakim klimacie jest napisana i jak straszna wizja świata jest przedstawiona . Mam nadzieję że ukaże się kiedyś dalszą historia ..

Jakbym mógł dałbym 4,5 Książka nie każdemu przypadnie do gustu,akcja dzieje się raczej powoli ale to bardziej styl pisania i sposób opowiadania historii zachęca do dalszego czytania Piękna Opowieść z której na prawdę można coś wynieść

Książka inna od tego, co do tej pory czytałam. Ciekawa, poruszająca wyobraźnię. Nie oglądałam serialu ani nie jestem graczem, więc do innych tworów inspirowanych książką nie porównam.

Rewelacja, nie mogłam się oderwać i czekałam co dalej będzie. Powieść drogi, czuć mrok i nastrój historii. Polecam

Specyficzny styl autora nie każdemu się spodoba, ale temat mocny

Ciężka książka, z ciężkim klimatem, pięknym kunsztem literackim autora i tłumaczeniem umiejętnego tłumacza. W książce trafiamy na ojca i syna w trakcie drogi, w okolicznościach, których przyczyny możemy się tylko domyślać i tak samo jak zaczynami z nimi przemierzać tytułową droge, tak samo ją kończymy. Chyba jeszcze żadna książka nie sprawiła, że czułam się tak przytłoczona.

Przerażająca wizja przyszłego świata, książka momentami makabryczne, ale niestety zdaje się realna. Nie zawsze wszystkie fragmenty zrozumiałe, ale całość się bardzo dobrze czyta.

książka z niepowtarzalnym klimatem, postaciami i akcją, tłumacz tej książki naprawdę się wczuł, bo też jest świetne

Niesamowity styl pisania, poruszająca w swojej prostocie, nasycona emocjami. Polecam fanom gatunku

Zachwycacie sie emocjami, historia. Szkoda, może moje lodowate serce tego nie ogrania

Wychodzi na to że do stworzenia klimatu nie trzeba rozbudowanych opisów.

Mocne. Ponure. Okrutne. Bezwzględne. Post-Apo bez zbędnych słów.

Pięknie napisana chodz dość specyficzna książka

nie przebrnęłam nawet przez połowę tego czegoś

Czytamy z synem na wyścigi 😊

Wspaniała książka ,polecam.

Zupełnie nie moja bajka.

Ciekawa pozycja

Polecam

Polecam

Prezent

Super

Ok

Są takie książki, które zapadają w serce głęboko. Zostawiają plamę, której nie jest w stanie doprać najlepszy wybielacz czy proszek. Jest taka cisza, którą rozumie tylko czytelnik. Twoje usta nie są w stanie wypowiedzieć nic więcej, bo w danej chwili nie potrafisz skleić poprawnie zdania. Zasłużona Nagroda Pulitzera. Od 106 lat nagradza znakomite publikacje literackie. Nie śmiem się nie zgodzić, że ten wybór był słuszny. * Nazwa lektury wskazuje na wędrówkę, która jest skazana na tragizm. Bohaterzy nie noszą imion. Jest tylko ojciec i syn oraz pchany wózek sklepowy w skrępowanym milczeniu. Nie ma podziału na rozdziały tylko fabularny ciąg przez 267 stron. Narrator epicko wdraża czytelnika w podróż nad wybrzeże, okazując rodzicielską troskę czy bezkresny głód. Nie wiemy dlaczego świat przestał istnieć, po co idą w danym kierunku. Jesteśmy tylko świadomi czyhającej śmierci. Autor poświęca dużo miejsca na opisy ruin, rzeczy czy stanu sytuacji. Ofiarowuje nadawcy mnóstwo wskazówek i przemyśleń o życiu. Nie pokazuje zaś strachu, lęku czy samotności. Gdybanie w głowie i wątpliwości o byt nie ma, Pan Cormac wytyczył inny koncept artystyczny. Dialogi są proste, klarowne. Pytanie i odpowiedź. Sugestia i akceptacja. Np. Czy to byli źli ludzie? Tak, byli. Nie centralizuje się nad długimi gawędami o przetrwaniu. Perwersja twórcy. Całość to dramat, a konając ‘nurt’ nie staje by zapalić światło pamięci. Wiosłujesz dalej. Padnie pewnie hipoteza, więc czym wyróżnia na tle innych? Sposobem oryginalnej prezentacji czy choćby pięknym językiem. Ukrytymi spostrzeżeniami. Jesteś wciągnięty w walkę, której oglądasz tylko fragment. Ale widzisz najważniejszą rozgrywkę. W 2009 roku do kin trafiła ekranizacja pod tym samym tytułem. Pamiętam scenę ze znalezioną puszką coli i smakiem jakim zanosił się chłopczyk, który ją pił. Mam nadzieję, że zrozumieliście moje rozważania.

„Kraina była splądrowana, złupiona, spustoszona. Ograbiona z najmniejszego okruszka”[1]. Tę krainę przemierzają nieliczni wędrowcy napędzani resztkami woli przeżycia. Takimi wędrowcami są oni – ojciec i syn. Samotny duet, który musi o siebie zadbać. Ten starszy, bardziej doświadczony rozpaczliwie pragnie chronić syna. Ten młodszy, przerażony acz miłosierny, chyba zachował więcej człowieczeństwa. Wędrują szukając bezpiecznej przystani, ale na dłuższą metę nigdzie nie jest bezpiecznie. Ojciec i syn, ich więź są centrum powieści „Droga” Cormaca McCarthy'ego. Można powiedzieć, że tą więź wymusiły okoliczności. Świat, w którym żyją nawiedziła ogromna katastrofa i pozostały z niego wyłącznie zgliszcza. To postapokaliptyczne tło pięknie podkreśla emocje. Wzajemną miłość, poświęcenie, ale też strach i to często nie jest strach o siebie, a o syna (w przypadku ojca) lub o innego wędrowca (w przypadku syna). W świecie wykreowanym przez Cormaca McCarthy'ego najbardziej przeraża nie zniszczenie, brak czegokolwiek, skrajne ubóstwo, a ludzie. A dokładnie to, że przestali sobie ufać, nie mogą na siebie liczyć. Największa groza pojawia się, nie kiedy obserwujemy zniszczony krajobraz, nie kiedy bohaterowie marzną pod zgniłym kocem, a kiedy na horyzoncie pojawia się człowiek. Pod koniec książki syn zastanawia się, jak rozpoznać dobrych ludzi. Nie wiadomo. Ci, którzy przetrwali katastrofę posuwają się do najpodlejszych czynów, aby przeżyć w tym jałowym świecie. Dołączenie do większej grupy obarczone jest ogromnym ryzykiem. Któż nie słyszał o tej powieści? „Droga” jest co jakiś czas przywoływana, dzięki oszczędności przekazu i ogromnemu ładunkowi emocjonalnemu. Ta książka po prostu robi wrażenie. O mistrzostwie Cormaca McCarthy'ego świadczy to, że czytelnicy wybaczyli mu, iż w powieści nie ma ani słowa o przyczynach, charakterze katastrofy, jaka nawiedziła świat. Pisarz skupił się na bohaterach i ich miejscu w tym świecie. Jest skromnie, treściwie, acz poruszająco. Chcemy wyrwać wędrowców z książki i pozwolić im chociaż chwilę posiedzieć w cieple. Zastawiamy się, jakim typem wędrowca my jesteśmy i gdzie zmierzamy. Jako jednostki i jako świat. [1] Cormac McCarthy, „Droga”, przeł. Robert Sudół, wyd. Literackie, Kraków 2008, s. 122.

Chyba oglądałem film, trochę post-apo. Zauważyłem także pewme podobieństwa ksiąg jakubowych u 2 autorów. A w ramach ostatnich wydarzeń w kontekście bliskiego wschodu i nieco wiktoriańskich klimatów tak orient expresu jak i podmorskiej żeglugi koncepcja traktu czy ruszania nogami wydaje mi się bliższa ale jedynie w formie klasycznie wiktoriańskiej. Podobny nieco klimat miał film Mgła z podobnego okresu ale zbaczał nieco w Kinga. Pozdrawiam.

Nie można oderwać się od tej lektury. Historia do końca trzyma w napięciu. Koniec jestzaskakujący.

Przeczytałam na jednym posiedzeniu. Genialna.