Droga Kości

Czytałam ja już jakiś czas temu. Jeśli lubisz się bać to ta pozycja jest zdecydowanie dla Ciebie. Mroczna,tajemnicza,niedkladalna. Nie daje o sobie zapomnieć 😉

Książka przyciągnęła mnie swoim opisem, zachęciła fantastyczną opinią Stephena Kinga umieszczoną na okładce a niestety pokonała treścią. Ciężko mi powiedzieć czy jest to wina autora, samej książki, czy tego, że ja chyba jednak nie jestem wielbicielką tego typu książek. Wszystko co znajdziecie w opisie wydawcy jest absolutną prawdą i książka zaczyna się doskonale, sugerując świetną lekturę. Felix Teigland, zwany Teigiem, amerykański dokumentalista, który ciągle czeka na „swój” temat, wybiera się wraz z przyjacielem w podróż do jednego z najzimniejszych miejsc na ziemi. Trakt Kołymski na północnej Syberii to miejsce, gdzie temperatura spada poniżej 60 stopni Celsjusza. Miejsce to nazywane jest Drogą Kości, bowiem wybudowane zostało kosztem życia wielu tysięcy skazańców, których ciała pochowano po prostu pod śniegiem. Teig marzy o nakręceniu filmu opartego na legendzie, że tereny te są nawiedzane przez ich duchy. Już na początku podróży panowie z miejscowym przewodnikiem trafiają do wioski, która jak widać została przed momentem opuszczona przez mieszkańców – na miejscu została jedynie mała dziewczynka. W sumie brzmi doskonale, ale jak dla mnie im dalej w las, tym dziwniej. Nie żądam autentyczności od horrorów, bo istotą horroru są istoty nadprzyrodzone, duchy i inne stwory. Tu jednak więcej jak dka mnie fantasy niż horroru. Poza tym mam wrażenie, że tą bardziej realistyczną część autor potraktował po łebkach, tworząc z głównych bohaterów idiotów, kompletnie nie przygotowanych do takiej wyprawy – ot coś w rodzaju typa co wchodzi na K2 w adidasach. Doskonale zdaję sobie sprawę, że są wielbiciele gatunku, którzy z przyjemnością po książkę sięgną, więc absolutnie nie skreślam, tylko zachęcam do wyrobienia sobie własnego zdania. Ja jednak czułam się rozczarowana – momentami rozbawiona, momentami znudzona.

2,5/5 Teig, producent filmowy, chce stworzyć program petardę. Decyduje się jechać na Trakt Kołymskie, daleka Syberię, na której temperatury osiągają poniżej 50 stopni Celsjusza. Trakt Kołymski zwany Drogą kości został zbudowany rękoma więźniów sowieckich łagrów. Więźniowie czesto umierali przy pracy i tam także zostały ich ciała. Legenda głosi, że ich duchy wciąż nawiedzają Drogę kości... Teig wraz z przyjacielem i wynajętym lokalnym przewodnikiem docierają do najzimniejszej osady, jednak miejsce jest opustoszałe. Znajdują jedynie mała dziewczynkę. Milcząca i niereagujacą na bodźce. Tak zaczyna się ich walka o życie! Z mrozem i tajemniczymi siłami. Zabrakło mi tu czegoś. Atmosfera, pomysł i miejsce akcji wróżą coś niesamowitego. A było średnio. Nie kupiła mnie ta książka, nie przekonała do siebie. Chociaż czuję pod skórą przeszywający chłód i grozę to zakończenie nie było satysfakcjonujące. Myślę, że sama książka lepiej wypadłaby w wersji filmowej. Bo i napisana była z nastawieniem na akcję. Zabrakło mi czegoś i czuję się rozczarowana i oszukana. To mogła być historia wbijająca w fotel i mrożąca krew w żyłach. Nie była. Momentami ciekawiła i liczyłam, że zaskoczy, że będzie efekt wow przynajmniej na zakończenie. Niewykorzystany potencjał. A szkoda. Współpraca reklamowa

Wzbudzająca dreszcze niepokoju, które suną po kręgosłupie. Wypełniona nieprzeniknionymi zjawiskami paranormalnymi, które spowijają treść mroczną aurą. Przybliżająca historię miejsca, które zapisało się trwale swoim tragizmem w ludzkiej pamięci. „Droga Kości” to mocna i dosadna w wydźwięku powieść grozy, przeszywająco przerażająca, niestroniąca od zanurzonych w strachu wydarzeń. I tak obficie okraszona enigmatyczną materią czającego się w ciemności zła, która świadomie przekracza ramy namacalnej i empirycznej rzeczywistości. Nieznaczna objętość treści nie definiuje intensywności odczuwalnych doznań – narracja okrywa się bowiem dynamizmem, nieustannie zaskakuje zatrważającymi zwrotami fabularnymi, finalnie szokuje ujęciem dramatycznym i bezsprzecznie niemożliwym do wyklarowania sobie wcześniej w wyobraźni. To osnowa ulokowana w scenerii naznaczonej autentyczną makabrą, która pochłonęła ludzkie istnienia! Świadomość wyeksponowania opowieści w czeluści Traktu Kołymskiego w północnej Syberii, czyli panoramie otulonej śmiercionośnym zimnem, podsyca znacznie wyczuwalne emocje, intryguje i zarazem wstrząsa. Osobliwy klimat pokrytej wieczną zmarzliną przestrzeni niewątpliwie stanowi solidny fundament tej kreacji. Staje się także nośnikiem nadziei na osiągnięcie medialnego sukcesu, która dosłownie i metaforycznie zostaje szybko pogrzebana pod połaciami wszechobecnego śniegu. I równie gwałtownie przekształca się w śniony na jawie koszmar, który determinuje ekspansywną ucieczkę przed niemożliwym do zidentyfikowania rozumem złem. To kompozycja nasączona krwistą posoką, mrożącą krew w żyłach psychozą, trudnymi do logicznego wytłumaczenia incydentami, które budują treść wygrywaną nutami paranormalnego horroru. Owiana atmosferą legend o duchach i zaistniała na realnych mapach, droga skrywająca ludzkie kości stanowi doskonały krajobraz do zobrazowania paraliżującej obawy o swoje życie. Obawy, które implikuje trudne decyzje, moralne dylematy i wreszcie emanuje dławiącą paniką. Tu groza tkwi nie tylko w esencjonalnie oddanych elementach otoczenia, ale także w ludzkiej duszy. Fabułę skąpano bowiem w odmętach straty, podkreślono w niej uwierającą pod skórą winę, w końcu wyjaskrawiono potrzebę jej odkupienia. Zarazem to portret bezwarunkowej przyjaźni, może nie do końca odmalowany z wyrazistością, ale ewidentnie ujmujący lojalnością, tlący się nieśmiałą empatią. To także aranżacja usilnie akcentująca oblicze natury – surowe, władcze i podszyte złowieszczą upiornością. Christopher Golden eksploruje fascynujący, choć przekonująco mroczny zakątek na końcu świata, tworząc na jego podłożu mozaikę otumaniających zdarzeń i tłumionych na dnie serca emocji. To odsłona wzniecająca nerwowość i zarazem poruszająca struny wrażliwości na ludzką krzywdę, natchniona bezwzględnością i jednocześnie kontrastującym poświęceniem. Tak naszkicowana kompilacja wypełnionych klaustrofobiczną duchotą kadrów czytelnika ekscytuje, porywa i niezwykle frapuje. Fragmentarycznie przecierając oczy z niedowierzania, odbiorca w końcu uzależnia się od gwałtownych emocji, które tu zapewniono. To rozpisany z intencjonalnie uwypukloną grozą mariaż thrillera i horroru, który osadzono wśród pejzażu opowiadającego własną, odrębną i niezwykle posępną historię. Wielbiciele prozy Kinga będą całkowicie ukontentowani!

Gdy zobaczyłam zapowiedź „Drogi kości”, wiedziałam już, że muszę ją przeczytać! Szczególnie w tym jesiennym klimacie za oknem. Wskoczyłam więc pod kocyk i zatopiłam się w lekturze. Pióro autora ma w sobie coś przyciągającego! Stworzył niesamowicie mistyczną i przerażającą atmosferę, od której ciężko było się oderwać! Połączenie tego klimatu z niesamowicie interesującymi bohaterami sprawiło, że z każdą stroną rosło moje zaciekawienie, co jeszcze na nich czeka. Christopher Golden zabrał mnie w fascynującą podróż na Syberię przedstawioną z perspektywy kilku bohaterów, co nadaje im niesamowitej głębi. Jego opisy przenikliwego zimna i jego wpływu na ludzi powodowały u mnie dreszcze i poczucie przejmującego chłodu na plecach (dlatego lepiej czytać książkę z kubkiem gorącej herbaty). Niepokojącą fascynację wywarły na mnie stworzenia pojawiające się w tej historii, które czyhały na bohaterów, nie pozwalając o sobie zapomnieć. Piękne i majestatyczne, a przy tym przerażające i złośliwe, podążające ich śladem. I wreszcie Trakt Kołymski, długa droga ze żwirowej zmarzliny w pobliżu koła podbiegunowego, znana również jako Droga Kości. Wypadki śmiertelne są tu na porządku dziennym, a temperatura potrafi przekroczyć -60 stopni. Warto więc się zastanowić czy chcesz wyruszyć w tę podroż. Jednak producent dokumentów Felix Teigland i operator kamery Jack Prentiss postanowili wyruszyć na Drogę Kości, aby zbadać ten najdalszy kraniec cywilizacji oraz legendy o nawiedzających go duchach na potrzeby nowego serialu. Czy im się to udało? Musicie dowiedzieć się sami ;) Z początkiem książki miałam problem, by się w niej zagłębić, ale z każdą stroną moje zainteresowanie rosło, aż w końcu wsiąknęłam w tę opowieść na całego. To niesamowicie niepokojąca, a momentami wręcz brutalna historia pełna wydarzeń, o których nie śnisz nawet w najstraszniejszych koszmarach. Najgorsze jest jednak to, że nie możesz od nich uciec, bo dzieją się naprawdę! Autor w niesamowicie realistyczny, ale też poetycki i melancholijny sposób opisuje walkę o przetrwanie w najzimniejszym miejscu na ziemi. Jestem pod ogromnym wrażeniem pomysłu na fabułę i sposobem, w jaki została napisana ta historia. Jeszcze nigdy nie czytałam nic podobnego, tak pobudzającego niepokój i oczekiwanie na kolejne wydarzenia. To zdecydowanie lektura dla lubiących mocne wrażenia! Skusisz się?

"Droga kości" to paranormalny thriller, którego akcja rozgrywa się w jednym z najmroźniejszych miejsc na ziemi. I muszę przyznać, że to właśnie miejsce fabularne jest jednym z największych walorów tej powieści: plastyczne opisy Traktu Kołymskiego w północnej Syberii, przenikające na wskroś zimno, malowniczy krajobraz, wszędzie śnieg, wieczna zmarzlina to niepowtarzalny, unikatowy pomysł na niezapomnianą przygodę pośród pustkowia rozciągającej się we wszystkich kierunkach Syberii... Producent dokumentów Felix Teigland i operator kamery Jack Prentiss wyruszają na Drogę Kości, aby zbadać ten najdalszy koniec cywilizacji oraz legendy o nawiedzających go duchach na potrzeby nowego serialu. Skąd taka wdzięczna nazwa? Jest gorzką pamiątką po setkach tysięcy więźniów gułagów, którzy zginęli podczas budowy autostrady, a ich szczątki zostały zaorane pod wieczną zmarzliną... To horror... drogi? Ekipa wynajmuje lokalnego przewodnika, który ma ich poprowadzić do wioski. Jednak gdy docierają już na miejsce, okazuje się że mieszkańcy osady opuścili swoje domy w wielkim pośpiechu, zostawili otwarte drzwi, kawy już zamarznięte w filiżankach a nawet kolację na stołach. Jedynym świadkiem owego zdarzenia jest dziewczynka pogrążona w katatonii, dziewczynka która ma 9 lat. Od tego momentu akcja gwałtownie przyspiesza. Co się stało? Dlaczego mieszkańcy pobiegli w sam środek ciemnego i zimnego lasu? Przed czym uciekali? Rozpoczyna się wyścig z czasem, a raczej ucieczka, kiedy to "łowcy"/ nie wiadomo co rozpoczynają swój pościg. Trudna wyprawa zamienia się w horror. Zdecydowanie to taki rodzaj literatury, który budzi grozę, wzbudza napięcie, podnosi ciśnienie. Kreacja srogiej, władczej, dominującej przyrody jest wspaniała, w kontraście z marnym człowiekiem, wręcz marionetką na tym planie, wypada imponująco. Podobał mi się tez wydźwięk etyczny, nieodkupiona wina, pierwotny lęk zakorzeniony w świadomości, pamięć o tych, którzy pogrzebali tam swoje życie... 7,5/10

Do książki "Droga kości" Przekonał mnie opis, który rzucił światło na akcję, która miała się tam rozegrać. Panujący syberyjski klimat wielkich mrozów i białego śniegu, mnie do przeczytania jej przekonały. W takich temperaturach może się zdarzyć wszystko i w każdej sytuacji można zrobić super akcję trzymającą w napięciu, wiedząc, że tam wszędzie czyha śmierć. Droga Kości to potoczna nazwa Traktu Kołymskiego w północnej Syberii, gdzie zimą temperatury spadają nawet do sześćdziesięciu stopni poniżej zera. Został on wybudowany rękami więźniów sowieckich łagrów. Setki tysięcy skazańców zmarło, a ich ciała pogrzebano pod wieczną zmarzliną. Według legend tereny te są nawiedzane przez duchy zmarłych. Z opisu dowiedziałam się, że w akcji będzie brała udział ekipa telewizyjna, która będzie kręcić dokument o autostradzie zwanej "Droga Kości". Felix Teigland wraz z operatorem wynajmują lokalnego przewodnika, który ma ich oprowadzić i opowiedzieć najważniejsze informacje, jakie są im potrzebne do zebrania materiału o najzimniejszej osady na Ziemi. Jak docierają na miejsce, okazuje się, że wioska została opuszczona przez mieszkańców. Pozostała jedynie mała zszokowana dziewczynka, siostrzenica Kaskila. Wyprawa bohaterów „Drogi Kości” zamienia się w koszmar. Cokolwiek zmusiło do ucieczki mieszkańców osady, teraz rozpoczyna pościg za nimi. Teraz uwaga, zaczynają się dziać nadprzyrodzone rzeczy, które w dużej mierze odbiegły od tego, co myślałam o tej książce. To jest horror fantasty, a nie thriller.... No i tyle po moim zadowoleniu z książki, bo zasadniczo nie przepadam za fantasty czy horrorami... Jeśli lubisz ten gatunek, to może być fajna dla Ciebie książka, bo przecież pisana jest w świetnym klimacie i główni bohaterowie są bardzo ciekawi, ale to, co odbiega od rzeczywistości... niestety nie, ja podziękuję. Choć doczytałam tę książkę do końca...

"Droga kości" to intrygujący horror, który przenosi czytelnika do mroźnych zakątków Syberii. Miejsce akcji, zwłaszcza Trakt Kołymski, jest nie tylko niezwykle niebezpieczne z powodu ekstremalnych warunków pogodowych, ale także z powodu tragicznej historii, która za nim stoi. Setki tysięcy więźniów zmarło podczas budowy tej drogi, a ich ciała zostały pogrzebane pod wieczną zmarzliną. Ludzie mieszkający w tej odległej części świata są twardzi, przyzwyczajeni do trudów i niebezpieczeństw, które niesie ze sobą ich ojczysta ziemia. Christopher Golden w mistrzowski sposób oddaje klimat mroźnej Syberii, używając metafor i porównań, które dodatkowo potęgują uczucie zimna i izolacji. Język, którym posługuje się Autor, jest bogaty i malowniczy, co pozwala czytelnikowi w pełni poczuć atmosferę opisywanych miejsc. Akcja książki rozwija się dynamicznie, początkowo przedstawiając przygodę głównego bohatera, by stopniowo przechodzić w mroczny, pełen napięcia horror. Zjawiska paranormalne, duchy przeszłości i niebezpieczeństwa czyhające na każdym kroku sprawiają, że czytelnik z zapartym tchem śledzi losy bohaterów. I właśnie to ucieczka przed tym, co nieznane i niewytłumaczalne staje się głównym motywem powieści. Jednakże, mimo wielu zalet, "Droga Kości" momentami jest przegadana. Autor zbyt długo rozwodzi się nad pewnymi kwestiami, co sprawia, że traci się klimat i napięcie, które tak skutecznie buduje w innych fragmentach książki. Niemniej powieść jest pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, które zaskakują i trzymają w napięciu do samego końca. "Droga Kości" z pewnością zadowoli miłośników literatury grozy. Mimo pewnych niedociągnięć w narracji, warto poświęcić jej czas i dać się porwać mrocznej atmosferze Syberii.

Lubisz książki z wątkami paranormalnymi, gdzie sięgając po nie wieczorem naprawdę się boisz, a napięcie nie opuszcza Cię nawet na krok? Ja uwielbiam tego typu lektury, a „Droga kości” idealnie się wpasowuje w ich kanon! Czytając „Drogę kości” już od samego początku da się poczuć zło czyhające tuż za rogiem. Niepokój, dreszczyk emocji, paranormalne zjawiska - to wszystko pochłania Czytelnika, który pomimo ciarek na plecach przewraca kartkę za kartką, aby jak najszybciej dowiedzieć się co jeszcze może się wydarzyć. Klimat wiecznej zmarzliny robi tutaj ogromną robotę. To właśnie przed wszechobecnym śniegiem odgrywa się koszmar i ucieczka przed złem, którego nie da się zdefiniować. Mrożąca krew psychoza, wydarzenia których nie da się logicznie wytłumaczyć, legendy o duchach i droga skrywająca ludzkie kości stanowią stały element fabuły. Do tego dynamiczna narracja wiecznie zaskakująca zwrotami akcji i szokującym zakończeniem powodują, że całość intryguje, wstrząsa, ale i podsyca odczuwanie emocji podczas lektury. Bohaterowie żyjący w obawie o własne życie stawiani są przed trudnymi decyzjami, moralnymi dylematami, a panika staje się dla nich stałym elementem dnia. Ludzka dusza bowiem skąpana jest tutaj w uczuciu straty oraz winy, a potrzeba odkupienia paraliżuje i powoduje obłęd. „Droga kości” to książka pełna emocji, klaustrofobicznego klimatu i uwypuklonej grozy, która opowiada niezwykle posępną historię. Jestem pewna, że fani horrorów będą usatysfakcjonowani z lektury. Ogromnie polecam!

Teig, zafascynowany historią Drogi kości, postanawia nakręcić dokument, który może przynieść mu spory rozgłos. Jednak tereny, na których miałby kręcić materiał, są niezwykle niebezpieczne. To najzimniejszy obszar w północnej Syberii. Wzdłuż drogi mają znajdywać się ciała ukryte pod wieczną zmarzliną. Czy duchy zmarłych wciąż nawiedzają okolicznych mieszkańców? Wspólnie z Prentissem wynajmują lokalnego przewodnika, który prowadzi ich do wioski. Po drodze spotykają pewną kobietę, która będzie im towarzyszyć. Kiedy jednak docierają na miejsce, okazuje się, że osada jest opuszczona. Czy mieszkańcy pobiegli w sam środek ciemnego lasu? Czy przed czymś uciekali? Bohaterowie szybko przekonają się, że to miejsce skrywa wiele tajemnic. Czy uda im się wysjc z tego cało? Czytałam te książkę w ogromnych emocjach, bałam się przewracać kolejne strony, w obawie co jeszcze się wydarzy. Tutaj czuć taki klimat, od początku mamy wrażenie, że bohaterów spotka coś strasznego, że nie powinni ryzykować. Są jednak osoby, których adrenalina napędza, odkrywanie takich miejsc daje im motywację do działania. Książka czyta się właściwie sama, od początku pochłania czytelnika i budzi niepokój, który błyskawicznie przeradza się w coraz to większą ciekawość. Polecam, jeśli lubicie podobne klimaty!

"Droga kości" - już sam tytuł wskazuje na coś mrocznego, tajemniczego, a może i nawet nieludzkiego... Autor przedstawia w swojej książce historię dwójki przyjaciół, którzy przybyli na Syberię, aby zbadać ten obszar na potrzeby nowego serialu, przede wszystkim pod względem pogłosek o nawiedzających to miejsce duchach. Trzaskajacy mróz panujący na Syberii już od samego początku ich wyprawy w nieznane tereny daje im się we znaki, a to tylko wierzchołek góry lodowej tego, co ich czeka. Jakie jest ich zdziwienie, gdy docierają do osady, w której jedyną pozostałą w niej osobą jest pogrążona w katatonii dziewięciolatka. Niewiele mija, aż nagle wyprawa filmowców staje się ich największym koszmarem. Książka nieco przypomina powieści autorstwa Stephen'a King'a pod względem tajemniczości i mroczności. Nie jest to jednak przerażający horror i raczej nie wywoła u Was "gęsiej skórki" w trakcie czytania. Mimo to muszę przyznać, że miło spędziłam czas poznając tę historię i chętnie polecę ją fanom thrillerów. Myślę, że również fanom King'a ta lektura przypadnie do gustu.

Teig i Prentiss zmierzają na Syberię, aby zrobić interes życia (tak przynajmniej myśli Teig) Nakręcenie serialu w miasteczku nieopodal Gułagu, gdzie zginęły tysiące ludzi podczas hitlerowskiej zagłady brzmi jak plan doskonały. Zmierzają "drogą kości" która jak głosi legenda, została zbudowana z ciał ludzi przebywających w tamtejszych obozach zagłady. Wynajmują przewodnika, aby lepiej poznać historię tego miejsca. Zdają sobie sprawę, iż wszechobecny mróz sięgający nawet -60° nie ułatwi im tego zadania, aczkolwiek Teigowi kasa przysłoniła niesamowicie oczy. Podczas jazdy natrafiają na zziębnięta kobietę, której popsuło się auto i postanawiają jej pomóc. Dojeżdżają do miasteczka, w którym mieszkańcy rozpłynęli się, a ogromne ilości śladów butów kończą się na wejściu do lasu... Co się stało z mieszkańcami? Jakie będą ich losy ? Książka pobudza wyobraźnię, sprawiała, że momentami miałam ciarki na plecach. Brakowało mi nieco większej dawki strachu, ale ta historia była dobra 😎

Jeśli lubicie dosłownie mrożące krew w żyłach horrory, to ten będzie zdecydowanie dla Was. Przenikliwe zimno Syberii, jej trudna i smutna historia, droga usłana trupami z wielu wieków, maleńkie wioski, gdzie człowiek przystosował się do niesprzyjających warunków. Świetnie utkana historia, która trzyma w napięciu i przeraża. Dziwne istoty, które sprawiają, że nic nie jest takie jakim się wydaje. Szaleńczy pościg, warunki, jakie trudno sobie wyobrazić i wiele nieprzewidywalnych sytuacji. To książka, która Was przerazi, zmrozi i zaskoczy. Świetna, trzymająca w napięciu historia, magiczny klimat, doskonałe opisy przejmującego, syberyjskiego zimna i wartka akcja. Takiego klimatu dawno nie czułam w książce. Naprawdę warto!

Przeczytalam ja jednym tchem. Lubię jak książka zaczyna się akcja. Wciąga strona za strona, nie mogłam się od niej uwolnić, bardzo polecam ją przeczytać. Szkoda że nie ma więcej części bo chętnie bym kupiła.