Dionysus

Dead Can Dance "Dionysus", luźne myśli po 4-5 przesłuchaniach: pierwsze wrażenie (po ok. 2 pierwszych utworach): "ale to już było", recykling wcześniejszych wątków, inspiracji (stereotypowo: tzw. Bliski Wschód z pojedynczych utworów + trochę Afryki (Amazonii?) z powszechnie mniej lubianej płyty "Spiritchaser" -> rozczarowanie; rozumiem uwagi (krytykę?), że mało Lisy Gerrard - rzeczywiście to nie jest płyta z cyklu "strona A - Brendan Perry, strona B - Lisa" albo układ utworów "ababab..." - jej głos tutaj to po prostu kolejny instrument i bardzo powściąga swoje możliwości; myślę, że to po prostu podporządkowanie idei płyty (a nie, że np. siadł jej głos - mam nadzieję, że nie); nie wiem, czy tak sobie wyobrażałem dionizje, greckie obrzędy - ale ok; (podobno sporo studiowali przed nagraniem, ale wpływy i instrumenty są tak różne raczej, że jeśli coś jest nazywane pojemną etykietą world music, to np. powinno być właśnie to; uwaga-uwaga: kolejne utwory i przesłuchania i zaczynam łapać vibe; wyobrażasz sobie set djski, imprezę gdzieś w dżungli 2,5 tys. lat temu? takie miałem skojarzenie; na produkcji, soczystości dźwięku, aranżach - oczywiście mucha nie siada; full profeska; płyta ma bardzo soundtrackowy charakter - 2 indeksy-bloki na CD, po 16-19 minut, wewnątrz płynnie przechodzące po sobie utwory - to też wzmaga ten efekt etno-setu w dżungli; ortodoksi mogliby pewnie zżymać się na mieszanie tradycji, newage'owe etno (?) - ale oni są zwyczajnie za dobrzy w tym, co robią, zbyt osobni, z własnym brzmieniem, żeby ich załatwić takimi zarzutami; poprzednia płyta, o 6 lat wcześniejsza "Anastasis" była bardziej piosenkowa, ale choć to dobry album i udany powrót po nastu latach, to pamiętam tam tylko 1 utwór, przy którym zabiło mi szybciej serce - i szczerze wolę tę suitową formę i treść "Dionysusa"; serio, groove czasami tutaj jest delikatnie acz skutecznie angażujący, abstrahując od tego całego instrumentalnego baroku naokoło; zatem jest to dobra płyta +, zmierzająca w stronę bardzo dobrej - ocena 6,5/10 i chce się wracać, a nie odłożyć na półkę (36 minut całości to zatem minus i plus zarazem, vide zdrowy niedosyt)

Z dziesięciu zamówionych płyt siedem dotarło z uszkodzonymi opakowaniami.Zarówno case jewel jaki digipacki połamane i popękane,Płyty niedbale spakowane w luźne koperty - resztę dopełnił pewnie przewoźnik.Pierwszy raz spotkałem się z taką niedbałą przesyłką jeżeli chodzi o płyty cd.Myślałem,że Empik to poważny sk

Za długość materiału tej płycie należy się -4 gwiazdki - tyle czekać i dostać raptem 30min muzyki; w moim przekonaniu jest to strzał w kolano dla przemysłu muzycznego; właśnie dla tego, a przynajmniej dzięki temu jako jednemu z ważniejszych powodów nie opłaca się kupować płyt CD. Dla tych 30min wystarczy streaming i już. Muzycznie to nadal DCD i do tego z wyraźnie większym wkładem Brendana niż Lisy - a (co dziwne), to właśnie jego piosenki częściej przyciągały mnie do tego zespołu niż jej. Na plus: Lisa postarała się w końcu nie tworzyć 343 wersji wokalizy do Gladiatora, tylko przedstawiła nowe utwory, do tego śpiewane też wyraźnie inaczej niż od dziesięciolecia w przeróżnych podkładach muzycznych do filmów, przy których pracował Zimmer autokopista. Generalnie OK, ale nadal wydaje mi się, ze te 30min to policzek...

Hai Hai Hellow ;\ Ucieszyłem się, jak stwierdziłem po przesłuchaniu, że Brendan już zeszedł z pierwszego planu, tak jak to było na poprzednich płytach na których mie wręcz irytował. Album trzyma i nadaję klimat - jest z tonowana.

ostatnie dzieło mistrzowskiego DCD , nadal nie zawodzą, miód dla uszu słuchacza, ich cudowny styl nadal wspaniale brzmi!

Świetna muzyka i interesujące opakowanie płyty. Polecam fanom muzyki Dead Can Dance.

Super! Kolejna świetna płyta. Fani Dead Can Dance nie będą zawiedzeni. Polecam!

DCD muzyka nigdy nie zawodzi Jest mistycznie piękna dla miłośników DCD. Polecam

Znakomita płyta. Spodoba się wszystkim, których związki z naturą są silne.

Świetna płyta, Dead Can Dance w najlepszej formie. Szkoda, że taka krótka.

Jedna ze słabszych płyt zespołu droga bez promocji tylko 38 min muzyki

jedna z moich ulubionych.... można płynąć i odpłynąć..

Bardzo dobra płyta. Dopracowana i ciekawa muzycznie.

Nieszablonowe brzmienie. Gratka dla fanów. Polecam

Płyta Ok. Pakowanie przesyłki do bani.

Miodek dla konesera DCD.

Na dobrym poziomie DCD!

Genialny album.

Ok

Ok

Czekałem na tą płytę 6 lat (jak wielu pewnie). Dead Ca Dance jest dla mnie czymś więcej niż grupą muzyczną. Jest czymś w rodzaju zjawiska a nawet swego rodzaju objawienia. Przejdę zatem do rzeczy. Przesłuchalem tę płytę około 30 razy. Kiedy ją pierwszy raz "odpaliłem" skojarzenie, które się nasunęło to: "Spiritchaser" Myślę, że skojarzenie to wynikło z brzmienia tego materiału. Tak, ta płyta to powrót do bardziej dynamicznego, dzikiego grania rodem z "Into the Labyrinth" oraz wspomnianego "Spiritchaser" Jednak po jakichś 10 minutach słuchania, zacząłem się zastanawiać, o co tu u diaska chodzi, gdzie są wzniosłe, anielskie wokale Lisy Gerrard?, Kto tutaj śpiewa? W drugim i trzecim utworze wokale nawet trudno określić jako śpiew, ponieważ są to pogańskie okrzyki, odłosy. Jednak muzycznie jest to 100% DCD. Płyta podzielona jest na dwa akty. W drugim akcie rzecz przedstawia się już inaczej. Rozpoznajemy głos Brendana Perry i Lisy Gerrard (no może z wyjątkiem utworu "The Invocation", gdzie wokale mogą się kojarzyć z dokonaniami takich zespołów, jak Kapela ze wsi Warszawa). Powiem w ten sposób, ta płyta uzależnia, hipnotyzuje i powala na kolana po każdym względem. Tego zwyczajnie nie da się przestać słuchać. Wracając do partii wokalnych. W pierwszym akcie pełnią one rolę jakby dodatkowych instrumentów uzupełniających całość. Powiedziałbym nawet, że pełnią one rolę akcentów idealnie wpasowanych w tę piękną, wzniosła i potężną muzykę. Myślę, że zabieg był celowy, ponieważ DCD od samego początku swojej kariery lubią zaskakiwać i sięgać po rzeczy nowe. Jednak nie chcę się za bardzo rozpisywać i na koniec chciałbym jedynie dodać, że bardzo gorąco polecam dogłębne zapoznanie się z tym wielowymiarowym wydawnictwem.

Wielkie rozczarowanie... Gdzie ten prawdziwy, tajemniczy, odkrywczy Dead Can Dance? Słucham pierwszych trzech, czterech płyt zespołu i niedowierzam, jak nisko upadli. Odcinanie kuponów i pożeranie własnego ogona.

Mało wokalu Lisy i mam straszny niedosyt, że płyta taka krótka, ale to w końcu Dead Can Dance, im wolno wszystko i wszystko w ich wykonaniu jest piękne i genialne.

Można narzekać, że płyta krótka, że mało głosu Lisy, ale po co... Skoro to najpiękniejsze muzyczne trzydzieści kilka minut, jakie słyszałem w tym roku.

To nie jest DCD, jaki znam i jakiego oczekuję. A poza tym tylko 30 minut...

Singiel "The Mountain" zapowiada fantastyczną płytę.

Przyznam, że jestem bardzo zaskoczony tym albumem. Początkowo, kiedy go dostałem niechętnie do niego podchodziłem. Spodziewałem się muzyki religijnej, za którą niekoniecznie przepadam. Ogromne było moje zaskoczenie, kiedy zacząłem jej słuchać. Oczywiście płyta inspirowana jest mitem o Dioniosie, ale to co ja wyróżnia to przede wszystkim zabawa przeróżnymi gatunkami muzycznymi, jak również przeróżne pojawiające się na niej stylizacje muzyczne. Na pewno docenicie tę płytę za jej wielowymiarowość. Ja bardzo chętnie do niej wracam, ponieważ jest ona doskonała w każdym calu. Polecam każdemu!!!!

Muzyka spójna z tytułem płyty - kto zna mitologię zrozumie. Długość krążka nie przesądza o jego jakości, a tutaj muzyka hipnotyzuje, wpada do głowy i tak się tam zadomawia, że chcę się jej słuchać jeszcze i jeszcze i jeszcze raz. Dodatkowym atutem jest bardzo dobra realizacja - przestrzeń i dobrze zbudowana scena od samego początku wciągają i dają ogromnie dużo radości ze słuchania (np.podczas otwarcia, kiedy instrumenty po kolei pojawiają się w konkretnych miejscach aż do przedstawienia kompletnego utworu) . Moja subiektywna ocena: świetna płyta.

Act2-The Mountain[Nysa]- to miejsce narodzin Dionysusa,tutaj wychowywał go centaur Chiron...... -mówi Brendan Perry . Wprowadza słuchaczy w błąd poniewaz historia starożytna przedstawia Zeusa który oddał syna Dionysusa pod opiekę nimf mieszkających na górze Nysa.Te zajmowały się dzieckiem z wielką troską.A w młodości Dionysus był jednym z uczniów centaura Chirona.

Fenomenalna płyta. Nie spodziewałem się, że będzie AŻ TAK dobrze. Szkoda tylko, że taka krótka.