Die Wand

Trafiłam na tę książkę zupełnym przypadkiem - opis przypominał „Pod kopułą” Stephena Kinga, a że to druga z kolei moja ulubiona jego książka, szybko wrzuciłam ją półkę. „Ściana” wydana została pierwszy raz w 1963 roku, King swoją książkę wydał dopiero w 2009. Ciekawa jestem czy „Ściana” była dla niego inspiracją - w obydwu książkach pojawia przezroczysta bariera odgradzająca ludzi od świata. I na tym się podobieństwa kończą. Dla Kinga był to pretekst do pokazania człowieka od jak najgorszej strony (uwielbiam), Haushofer pokazała kobietę zapadającą się odmęty samotności. I koty. Książka napisana jest w formie wspomnień/ relacji. Kobieta nie informuje nas o swoim imieniu, uważa, że skoro nikt go już nie używa to go nie ma. Za ścianą nie ma nikogo, a przynajmniej nikogo żywego. Kobiecie pozostaje tylko domniemywać co się stało ze światem, z wszystkimi ludźmi i zwierzętami. Jej jedynymi towarzyszami są zwierzęta - pies, humorzasta kotka i krowa. Musi sobie radzić mimo dość podstawowej wiedzy o rolnictwie i myślistwie. Opieka nad zwierzętami i przygotowania do zimy wymagają od niej tyle pracy, że sama czułam się znużona ogromem obowiązków. Odniosłam wrażenie, ze gdyby nie zwierzęta i silna potrzeba opieki nad nimi, kobieta by się poddała. Autorka czasem wybiega w przyszłość, niejasno zapowiadając jakieś nieprzyjemne wydarzenia - nie lubię tego pisarskiego zabiegu. Mimo, że książka ma tylko 200 stron czytałam ją zadziwiająco długo.