Derrida

Od lat sześćdziesiątych Jacques Derrida wzbudza u jednych zachwyt, u innych przerażenie. Zachwycająca jest lekkość, z jaką demaskuje stereotypy myślowe, bezkrytycznie przyjęte założenia teoretyczne, przesądy europocentryczne i optymistyczną naiwność XX wieku. Przerażająca jest jego gotowość do podważenia tezy, że mimo swych lokalnych źródeł kultura europejska najwięcej wniosła do kultury światowej. Podobne przeciwstawne uczucia wzbudza filozoficzny program postmodernizmu i dekonstrukcjonizmu. Postmoderniści, idąc za swym największym inspiratorem - Derridą - twierdzą, że natura ludzka jest zmienna, rozum ma wiele odmian zróżnicowanych kulturowo, a prawda jest efektem intelektualnej solidarności z dziełami nauki wylansowanymi przez modę. Dekonsrtukcjonizm tropi te tendencje w nauce i filozofii.