Bieszczady. Dla tych, którzy lubią chodzić własnymi drogami

Dla mnie, rewelacyjny zbiór informacji w pigułce. Daje zajawkę do dalszych poszukiwań. Polecam tym, którzy chcą wiedzieć, w czym zaklęta jest dusza Bieszczad(ów), gdzie tkwi ich sekret i jaka jest ich historia, o której mało z nas dzisiejszych pamięta, bo tylko nieliczni zdają sobie sprawę z ran i blizn tego miejsca. Uważam, że warto przeczytać tę pozycję i serdecznie do tego zachęcam.

Rewelacyjna książka - zarówno dla tych, którzy kochają Bieszczady (żeby dowiedzieć się o nich jeszcze więcej) jak i dla tych, którzy po przeczytaniu pewnie staną się ich fanami. Czyta się bardzo przyjemnie. Dodam jeszcze, że książkę tę wypożyczyłem z biblioteki i po przeczytaniu uznałem, że to jedna z tych, które chcę mieć w swojej bibliotece. Nieczęsto mi się to zdarza.

Trochę przewodnik, trochę reportaż, trochę książka o historii ...Piękna! Szczególnie dla mnie kiedy właśnie wróciłam z drugiej podróży po Bieszczadach. Późno je odkryłam ale już zawsze będę tam wracać Teraz już z tą książką

Książka przydała się, żeby nieco urozmaicić nasze wędrówki po Bieszczadach. Odnajdywanie cerkwi z mapką załączoną do jednego z rozdziałów nie było łatwe, ale można to traktować jako przygodę :)

Książka napisana ciekawym i zarazem lekkim językiem. Świetnie się ją czyta. Autor przybliża Bieszczady okiem zwykłego turysty z plecakiem - rewelacja!

Lubię chodzić własnymi drogami, także na przełaj. Bywałem w Bieszczadach i jeszcze tam będę, do czego zachęca mnie Autor. Dziękuję.

Książka spełnia moje oczekiwania. Dostawa przesyłki bardzo dobra.

Polecam!. Ciekawa pozycja dla miłośników Bieszczad.

Ciekawe informacje, również historyczne. 👍

Super książka. Fajnie ilustrowana. Polecam

Kupiona jako prezent, bardzo fajna.

DLA TYCH CO KOCHAJÆ BIESZCZADY.M

Super się czyta Fajne opisy

Bardzo, bardzo fajna

Warto przeczytać

Świetna książka!

Prezent udany

Polecam

Polecam

Polecam

⛰ To nie jest jakieś bla bla o Bieszczadach. To nie jest tylko przewodnik ani tylko reportaż. Tu autor głębiej patrzy. On je prześwietla na wskroś, szuka życia w miejscach, gdzie już umarło, podziwia, wielbi, nadaje metaforyczne znaczenie górom, przyrodzie. Wszyscy możemy patrzeć na góry, ale każdy z nas widzi w nich coś innego. Może to być podziw, silne emocje, można widziec w nich swój upór do przezwyciężenia słabości. Autor zabiera nas ze sobą w podróż po Bieszczadach pokazując przy tym jakie miejsca są warte by je odwiedzić. I tak na przykład pisze o Połoninie Caryńskiej i niebie jakie się nad nią roztacza. Jednak przyznaje, że Bukowe Berdo jest najpiękniejsze. Poleca by pod koniec czerwca lub na poczatku września wybrać się na Połonine Wietlińską bo tylko wtedy wyłania się jej piękno. Pisze o wielu szczytach, polecając je czy też pokazuje na co zwrócić uwagę. ⛰ Jednak o ile ta podróż z autorem jest tu i teraz o tyle sporą część książki pochłaniają opisy historyczne. Nie myślcie, że znajdziecie mnóstwo dat i przytłaczających historycznych wydarzeń. Co to to nie! Pan Adrian Markowski opowiada nam to w taki sposób jak gdyby w fotelu siedział na przeciwko nas i mówił od serca, jak gdyby sam przeżył te wydarzenia. Wspomina o Chatce Puchatka i początkach jej istnienia czy prosi by rzucić okiem na mapę przedwojenną i zobaczyć, że kiedyś Wołosate to była jedna z najludniejszych wsi. Wspomina o cerkwiach, które do końca lat .70 były palone i niszczone. Żywo opowiada o cerwki w Łopience i kulcie Matki Boskiej. ⛰ Jednak największe wrażenie wywiera na mnie kiedy wspomina o wysiedleniach w Bieszczadach. O wsiach po których już został niewielki ślad jak chodźby Bukowiec, Beniowa, Sianki. Na sam koniec nasz autor rozwodzi się na temat wierszy i pieśni, które to mówią nam wieie o Bieszczadach, a przy tym smacznie podjada proziaki. To taki przysmak kuchni bieszczadzkiej, który zawitał do tego regionu w drugiej polowie XIX wieku. ⛰ Polecam Wam z całego 💚

Bieszczady jak co roku, witają raz deszczem raz słońcem... Kocham Bieszczady całym sercem. Ja, mój mąż i moje dzieci uwielbiamy te góry miłością wielką... harcerską. Znamy je od małego. Mój mąż pamięta jeszcze harcerską operację Bieszczady 40, kiedy to harcerze pomagali mieszkańcom w polu, a harcerski organizowały dla miejscowych dzieci przedszkola, aby dzieciaki były bezpieczne podczas prac polowych. Ja się nie załapałam - znam Bieszczady jako harcerka, ale czysto rekreacyjnie. Kiedy założyliśmy rodzinę nie było innego wyjścia jak zabrać nasze dzieci w Bieszczady. Żeby było jasne - dla nas to wyprawa ponieważ mieszkamy w najbardziej oddalonym punkcie na mapie, czyli w Szczecinie. Dalej jest tylko Świnoujście... Dzieciaki pojechały i pokochały - jakżeby inaczej! Lektura książki "Bieszczady” Adriana Markowskiego wzruszyła mnie i oszołomiła. To wielka sztuka ubrać w słowa emocje i uczucia towarzyszące tym górom. Autor ma rację - Bieszczady się albo kocha, albo nienawidzi. Ten kto kocha przeczyta tę książkę z wielką estymą i wzruszeniem. Komu są obojętne lub niemiłe - też powinien sięgnąć. Książka bowiem zagląda w takie zakątki tych gór, które nie są znane nawet największym miłośnikom. „Bieszczady” to zbiór kilkunastu... nie wiem... opowiadań, reportaży... form literackich ukazujących historię i tajemnicę tych gór. Bieszczady są górami duchów, które ukazują się tylko tym, którzy WIEDZĄ. Jest tu wiele miejscowości istniejących tylko w pamięci najstarszych mieszkańców. Idąc szlakami, turysta często nie wie, że właśnie znajduje się na czyimś podwórku, albo w kuchni. Akcje wysiedleńcze spowodowały pustkę w tych górach, a nienawiść doprowadziła do zniszczeń wielu miejscowości. Autor prowadzi nas przez Bieszczady zupełnie niespotykanym szlakiem. Opowiada o pomniku Karola Świerczewskiego (szkaradnym cokole będącym świadkiem niejednej awantury), pięknie opowiada o miłości mieszkańców do tych gór, o ich tragedii, kiedy musieli zostawić wszystko i uciekać w tym, co mieli na grzbiecie. Wspomina o wsi Brzegi Górne która dziś składa się z jednej wiaty i pola namiotowego. Kiedyś to była wieś ciągnąca się kilometrami. Podobnie miejscowość Wołosate, która obecnie jest końcem świata (tak ważnym dla harcerzy, bo stąd korzenie swe wywodzi harcerski zespół Wołosatki) Dziś to kilka domów i jeden sklep, kiedyś wielka wieś ciągnąca się wzdłuż drogi. Zresztą ten sklepik jest ważny bo to ostatni sklep na szlaku… Autor prowadzi nas też w góry – takie prawdziwe, jedyne w swoim rodzaju. Opowiada o ich pięknie i majestacie. W tych górach trzeba być uważnym w dwójnasób. Połoniny wypełnione rudą metalu działają na pioruny jak magnes. Przeżyłam kiedyś na polu namiotowym nocną burzę, podczas której było częściej jasno niż ciemno. Na niebie odbywał się prawdziwy spektakl tańczących piorunów, a obserwator czuł się taki malutki… Autor pięknie opowiada o tych bieszczadzkich dziwach przyrody, o płynących obłoczkach, za którymi suną wielkie czarne chmurzyska. O tym że rano, wychodząc na wędrówkę, pierwsze kroki stawiasz w słoneczny ciepły poranek, a wracasz w jesienny, mroźny wieczór. Pogoda zmienia się jak w kalejdoskopie i naprawdę czuć to w tej książce. Tę samodzielność tych gór i upór, aby nie poddać się człowiekowi. To chyba najbardziej dzikie miejsce jakie znam; tam rządzi właśnie przyroda. No i wisienka na torcie - opowiadanie o Chatce Puchatka i Lutku Pińczuku. W chatce nieraz odpoczywałam i żałość mnie podczas lektury ogarnęła, że Pana Lutka nie poznałam. Dzisiaj nie ma już na połoninie Lutka, a i chatkę postanowiono rozebrać... zmodernizować...szkoda. W tej niepozornej książeczce jest wszystko. Poznamy trochę historii – trudnej, naznaczonej nienawiścią, akcją Wisła, mordami i zniszczeniem. Dotkniemy przyrody - niesamowitej i jedynej w swoim rodzaju. Zobaczymy to czego nie widać - ślady wygnanych ludzi, nieistniejących wsi i cerkwi. Posłuchamy poezji śpiewanej o Teresie Zajęczycy i bieszczadzkich aniołach... Przyznam się, że czytałam tę książkę przed monitorem. Na biurku leżał czytnik z wyświetloną książką, a na monitorze Google maps, na którym śledziłam trasę, którą prowadził mnie autor. Co i rusz "upuszczałam ludzika", aby zobaczyć znajome miejsca i trasy. Ależ się wzruszyłam. Autor sam przyznaje, że wielu tematów tylko dotknął, a o wielu nawet nie wspomniał. Liczyłam, że wspomni o harcerzach w Bieszczadach, bo wiele im zawdzięczają. Nie udało się, ale nie szkodzi. I tak jestem wdzięczna za tę książkę. Panie Adrianie – DZIĘKUJĘ. A wszystko zaczyna się od drogi....

W Bieszczadach nie byłam nigdy, chociaż bardzo o tym marzę, dlatego póki co poczytałam o nich w książce. Cóż to była za interesująca wycieczka. A że majówka jest jaka jest, więc tym bardziej podróż z książką wskazana. Autor pomaga nam poznać Bieszczady. Pomaga w doborze najpiękniejszych ścieżek i szlaków. Pokazuje gdzie warto zajrzeć i co zobaczyć. Pisze łatwo i przystępnie, a przy tym niezwykle ciekawie. Opowiada nam o przeszłości i teraźniejszości bieszczadzkich rejonów. O tym co było i co jest. Pisze gdzie patrzeć, aby dostrzec magię tych terenów. Opowiada o miejscach znanych i nieznanych, o ścieżkach, drogach i bezdrożach. Pomaga dotrzeć do nieznanego. To połączenie reportażu z przewodnikiem. Czyta się błyskawicznie i nie sposób się oderwać. Bardzo ładnie wydana książka, warto ją przeczytać i mieć na swojej półce. Dodatkowo są super mapki i zdjęcia. Dla miłośników pieszych wycieczek i pięknych widoków lektura obowiązkowa, ale nie tylko, bo przecież każdy może wyruszyć na przygodę w Połoniny. Jeśli kiedyś pojadę w Bieszczady, to na pewno książkę ze sobą zabiorę.

„Bieszczady. Dla tych, którzy lubią chodzić własnymi drogami” – magia Bieszczad! „Wszystko, co musisz wiedzieć, żeby zrozumieć i pokochać Bieszczady.” "Wieloetniczny, wieloreligijny, intrygujący dla etnografów, ważny dla przedsiębiorców naftowych i drzewnych, ale nie dla turystów." Takie kiedyś były Bieszczady. Autor książki, Adrian Markowski przez wiele lat poznawał tajemnice Bieszczad. Swoją książkę dedykuje każdemu, ale przede wszystkim tym, którzy lubią chodzić własnymi ścieżkami. Pisarz przedstawia nam Bieszczady jako zakątek, w którym, ilekroć człowiek jest, tylekroć odkrywa coś nowego, zaskakującego. Przez wiele lat obraz Bieszczad uległ zmianie, nie są już niedostępną krainą, daleką i całkowicie dziką. Na szczęście jeszcze istnieją miejsca w ich obrębie, gdzie więcej zwierząt niż ludzi, gdzie hałas nie ma wstępu. Każdego w Bieszczady pcha co innego: jednych góry innych cudowność baśniowa tego miejsca. "Bo Bieszczady są magiczne, jednak ta magia dostępna jest jedynie tym, którzy wiedzą, gdzie i na co należy patrzeć." Książka można śmiało rzec, stanowi doskonałe kompendium wiedzy na temat Bieszczad. Autor wzbogacił przewodnik-reportaż o mapy regionu m.in. szlaki, o których opowiada, zdjęcia wykonane podczas wędrówek. Dzięki Markowskiemu możemy dość dobrze poznać historię tej części świata. Moim zdaniem wybierając się w Bieszczady, w pierwszej kolejności powinniśmy chwycić, po tego typu lekturę. Dla mnie Bieszczady są jeszcze nieodkrytym zakątkiem Polski, ale mam nadzieję, że w niedalekiej przyszłości to się zmieni. Zachęcam do lektury.

Kocham Bieszczady od momentu gdy pierwszy raz tam trafiłam. Miałam wtedy trochę ponad 12 lat. Ta książka przybliżyła mnie do nich. Autor opowiada o dzisiejszych Bieszczadach, jak i tych przed laty. To powoduje, że nie jest to typowy przewodnik, mamy tu również elementy reportażu. Dzięki temu można ją czytać z podwójną przyjemnością. Sporo się dowiedziałam i w jednym się upewniłam, ja zdecydowanie kocham Bieszczady, ten klimat, te miejsca, tych ludzi. Kiedy czytałam książkę, trochę było tak jakbym usiadła zmęczona na szlaku a doświadczony wędrowiec, który usiadł obok, zaczął snuć swoją opowieść. I jest to historia o miejscach i ludziach, o emocjach, wrażeniach. Są to cenne spostrzeżenia na temat tego, kiedy pewne miejsca warto omijać, a kiedy zdecydowanie wciągnąć je na listę ,, muszę tam być". Książka jest inspiracją do kolejnych wędrówek, są miejsca, których nie znam. Co tu ukrywać, jest wiele takich miejsc. Myślę, że na kolejną wyprawę w ten rejon Polski zabiorę ją z sobą. Pojedziemy razem tam, gdzie została część naszego serca. A Wy kochacie Bieszczady?

Kocham Bieszczady! I teraz gdybym miała porównać które góry fajniejsze, Tatry czy Bieszczady to mam wielki problem! A ta książka to absolutny must have dla miłośników tych gór. Przeczytałam przed wyjazdem i dzięki temu wędrowanie szlakami bieszczadzkimi miało dla mnie zupełnie inny wymiar. Skorzystałam też z kilku porad które znalazłam w książce Adriana Markowskiego, więc jeśli tak jak ja pierwszy raz wybieracie się w te rejony to polecam! Książka jest też fajna pozycja dla każdego kto choć na chwilę chce poczuć bieszczadzki klimat. Ja jestem tu nadal i zdecydowanie nie chce wyjeżdżać ❤ Nie jest to typowy przewodnik, jakich na półkach jest bez liku, a swobodny opis autora i pokrótce ciekawe zagłębienie się w historię choćby Puchatka :)

Chociaż nie miałam jeszcze nigdy okazji być w Bieszczadach, to dzięki tej książce czułam, jakbym nieśmiało stawiała w tym magicznym miejscu pierwsze kroki. Lektura urzekła mnie od pierwszej strony. Czym? Na pewno lekkim językiem, jakim została napisana. Nie przesadzę, jeśli powiem że na kartkach „Bieszczad”, z każdym słowem czuć pasję i wielką miłość, jaką autor obdarza to miejsce. Historia cerkwi, wsi których już nie ma - nie zdradzam więcej. Czytało się o tym z wielką przyjemnością. Teraz już wiem, że plany na wakacje czas zmienić! Kierunek ➡️ Bieszczady 🔥

Ta książka to klucz do poznawania Bieszczadów czy Bieszczad ?