Bez limitu

Tragiczna jakoś płyty, zgrywana z trzeszczącego winyla, tragiczna jakość wokali. Jak można coś takiego wydać.

Pani Izabela odkąd pamiętam zawsze miała świetną dykcję no i osobowość. Jednak od albumu CHCĘ INACZEJ w Jej twórczości czegoś mi brakowało. Pani Izabela coraz bardziej łagodniała o to skutecznie kłóciło się z Jej wcześniejszym wizerunkiem. Ostatnim albumem powiem szczerze mało byłem zainteresowany. A teraz bomba! Płytę NA SKOS słucham drugi dzień i już mi wchodzą piosenki do głowy. No i wreszcie zmiana wyglądu. Prawdziwy rockowy wygląd, który odmłodził Panią Izę. Brawo Pani Izabelo! Znowu skutecznie zawróciła mi Pani w głowie.

Płyta i zespół lekko zapomniany, warto sobie przypomnieć, super polecam.

Super!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1

Requiem dla.... REWELACJA!!!

Kozak produkt

Jestem wstrząśnięty jakością dźwiękowa tej płyty. Jak można "zerżnąć" wszystko, z bardzo zniszczonego vinyla i bezczelnie dodać napis o remasteringu! Ten rzekomy remastering był wykorzystany tylko przy końcach utworów, chyba tylko po to, żeby zachować dobre wrażenie. Nie potrafię zrozumieć, czy ta płyta jest wydana dla osób słuchających muzyki na byle jakim sprzęcie, na którym zapewne i tak słychać trzaski, czy po prostu dla zysku. Zapewne dla tego drugiego. Dziwię się, jak ktoś mógł dopuścić takie "coś" do sprzedaży i to w kilku wydaniach - zaiste nigdy nie przesłuchał choć fragmentu "Krachu", czy "Nic nie boli". Smutne, że tak dobry album, z tak dobrą muzyką, ciekawymi aranżacjami, jest tak (trudno mi tu dobrać cenzuralne słowo) wydany... Za album 5/5 jak najbardziej godny polecenia i każdy powinien go znać. Za wydanie 0/5, bo nawet szata graficzna samego albumu, jest takiej samej jakości, jak i jakość dźwięku.

Reedycja - koszmar. Źródłem dźwięku jest felernie zgrana (i chyba w podłym stanie) płyta winylowa. W dodatku, osoba przygotowująca te utwory zrobiła wszystko, aby to brzmiało najgorzej, jak się tylko da. Wstyd, że takie wydawnictwo zostało dopuszczone do sprzedaży... Chociaż co ja piszę, większym wstydem jest to, że ciągle jest ono sprzedawane, przez kilkanaście lat. Trochę przykre - zwłaszcza, że Dwa Plus Jeden to Legenda polskiej muzyki, a prezentowanie dzieł tego zespołu w takiej formie jest po prostu niesmaczne. Ten album zasługuje na prawdziwą, solidną reedycję z oryginalnego nośnika - taśmy matki. Może kiedyś...

Wzór dla wszystkich wspolczesnych zespołów zainspirowanych taką muzyką z tamtych czasów.