Alpha Centauri

Znakomite rewydanie z bonusami. Zremasterowana. Dodatkowe utwory.

Zespół porzuca stylistykę awangardowego rocka i decyduje się szukać dla siebie nowych środków artystycznego wyrazu. Jesienią 1970 zapadła przełomowa decyzja: Edgar Froese rozpoczyna wieloletnią, twórczą współpracę z Chrisem Franke. „Alpha Centauri”, zarejestrowana w styczniu 1971 roku, to pierwsza płyta, w której grupa swobodnie eksperymentuje z brzmieniem syntezatora. Wydawnictwo CD zostało uzupełnione bardzo rzadkimi nagraniami z pierwszego singla Tangerine Dream: „Ultima Thule Part 1&2” z sierpnia 1971. Tu już można posłuchać Petera Baumanna, który zastąpił Steva Schroydera. W utworze „Oscillator Planet Concert” zarejestrowanym podczas międzynarodowego festiwalu w austriackim Ossiach w czerwcu 1971 roku, nowy muzyk wyraźnie wpływa na styl grupy, która rozpoczyna swoją legendarną podróż w rejony współczesnej muzyki elektronicznej. Podstawowym założeniem twórczym było przekraczanie wszystkich możliwych konwencjonalnych ograniczeń związanych z myśleniem o muzyce. Dosłownie każdy dźwięk: pochodzący z instrumentów konwencjonalnych (flet, organy, gitara elektryczna, perkusja), ale także posiadający nieoczekiwane źródło (młynek do kawy, preparowany głos), czy modulowany dźwięk prototypowego egzemplarza syntezatora EMS VCS3 służyły budowaniu najbardziej nieoczekiwanych brzmień, a one tworzyły specjalny, niepowtarzalny nastrój tej płyty. Strona „A” zawierała dwie kompozycje instrumentalne, które jeszcze korespondują z niemieckim krautrockiem przełomu lat 60/70. Tytułowa kompozycja – 22 minutowa Alpha Centauri ze strony „B” winylu jest już swobodną plamą dźwięków muzyki elektronicznej, która spokojnie płynie w medytacyjnym nastroju ku rejonom wyobraźni wcześniej niedostępnym innym kompozytorom w historii muzyki. W dołączonej do płyty CD książeczce możemy zobaczyć diagram, na którym cała ta kompozycja zostaje szczegółowo rozrysowana.

Klasyka konieczna w zbiorach