70 A

Jest to drugi wybitny album z 1970r. Bardzo dobry skład muzyków: Józef Skrzek – gitara basowa (uwaga ma 19 lat !!!) Mira Kubasińska – śpiew Tadeusz Nalepa – śpiew, gitara Józef Hajdasz – perkusja gościnnie: Włodzimierz Nahorny – saksofon, flet To klasyka polskiego bluesa. Wszystkie utwory zostały napisane przez Tadeusza Nalepę, zaś teksty napisali: Bogdan Loebl, oraz Franciszek Walicki (pod pseudonimem Jacek Grań). Jest rzeczą niemożliwą nie mieć tej płyty na półce.

Płyta trochę niedoceniona, stanowi stylistyczny łącznik pomiędzy bardziej psychodelicznym debiutem a ostrzejszym blues rockowym albumem "Blues". Niestety partie wokalne Miry Kubasińskiej, których jest dużo mniej niż na poprzednim albumie Breakoutu "na drugim brzegu", wypadły bardzo archaicznie, na szczęście więcej jest tu za to partii wokalnych Tadeusza Nalepy. Bardzo interesująca płyta, kartonowe wydanie imitujące LP w ładnym złotym odcieniu

Należy do złotej piątki Breakoutu i jak pozostałe nie ma konkurencji w tym gatunku muzycznym. SBB to inna księga i jednak o wiele skromniejsza ilościowo bo jakościowo polska szpica. Płyta wieszcząca Na Drugim Brzegu Tęczy. Zdumiewa jakość techniczna jak na polskie możliwości w owych czasach Zupełnie jak zdobywanie Everestu. Dla Polaków miał on i inne giganty 2 kilometry więcej a pomimo to byliśmy najlepsi. Pokolenie herosów przemija.

Takie konserwy można jeść na śniadanie, obiad i kolację. To nic, że na okładce konserwa, płycie daleko do konserwatyzmu. Uważam, że jest świeża, pomimo 49 lat. Kolejne wydanie imitujące winyl Muzy. Polecam i życzę smacznego!

Klasyka. Super. Trzeba mieć i posłuchać czasami. Bo - "Nie znasz jeszcze życia".

Klasyk.

Naprawdę świetna płyta, bardzo dobrze nagrana, z wysmakowanymi aranżacjami muzycznymi utrzymana oczywiście w klimacie breakoutu. Artyści wykonanali kawał dobrej roboty, bo do tych piosenek warto co jakiś czas wracać, przy czym zawsze brzmią nowocześnie, świeżo. Wniosek jest jeden - to co dobre w muzyce nie przemija.

ZAKAZ LOKOWANIA PRODUKTU. NIE LOKUJ TEGO PRODUKTU W KALENDARZU! JEST PONADCZASOWY. Jestem niedługo po kupnie "Bluesa" Breakoutu, oszołomiony jeszcze doskonałością tamtej płyty, klejnotu polskiej i europejskiej muzyki rockowej, więc obawiałem się tej - czy rok-dwa przed "Bluesem" osiągnęli już mniej więcej jego poziom? -Osiągnęli! Łomot mamy tu stylowy, Hajdasz szaleje, jakby to on był nauczycielem Bonhama, a nie ów Angol szkolący świat z płyt lat 69-70; Nalepa nadal jest sobą, choć słychać wpływy Led Zeppelin (np.zakończenie "Piękna"), co jednak w przypadku tego świetnego muzyka nie jest zarzutem, bo miał swój osobny styl, a przecież ignorować wyzwanie rzucone światu rocka przez LZ to jak ignorować telefon po jego wynalezieniu. Poniżej recenzenci podkreślają wysoką jakość dźwięku - potwierdzam, jest nasycony, głęboki, w niskich tonach dudniący. Płyta tym się różni od "Bluesa", że nie ma na niej tak wyrazistych kompozycji, ale wynagradza to wspaniałym, ekspresyjnym graniem, odłączeniem naszego lokowania tego produktu na linii czasu, bo ma się po prostu wrażenie, jakby to był jakiś ponadczasowy rockowy łomot, ten dźwięk też tak działa, znakomite brzmienie nagrania zawiesza nas ponad czasem i wrzucamy tę płytę pod laser, jak inne z półki obok, Comy, Cree, Dżemu, Bonamassy.

Klasyka.Kolejny album Nalepy i Breakautu.Piękne teksty i wspaniały blues