X&Y

X&Y jest obowiązkową pozycją każdego fana Coldplay. Płyta zawiera świetne kawałki, wśród których prym wiodą Talk, Speed Sound czy Swallowed in the Sea. Wisienką na torcie jest jednak utwór Fix You, który nadal wzrusza po tylu już latach i dla wielu będzie niedoścignionym przykładem rozczulającej ballady.

Kolejny raz okazuje się, że skrajne opinie rzadko bywają prawdziwe. Nowa płyta Coldplay ani nie jest tak zła, jak chcieliby tego niektórzy, w tym byli fani, oraz zdeklarowani przeciwnicy hipokryzji przemysłu muzycznego i medialnego pompowania gwiazd (jestem z wami), ani tak dobra, jak próbują nam wmówić niektóre pisma muzyczne, a już w ogóle niemuzyczne, które raz na tydzień/miesiąc muszą jakąś recenzję zamieścić. Nie jest również X&Y zwykłą kopią poprzednich albumów, tak jak nie jest, oczywiście, dalekim od nich odejściem, choć dość wyraźne urozmaicenie brzmienia może z początku takie wrażenie wywołać. Zwykle gdy zespół poszerza swoje dotychczas skromne i dość oczywiste instrumentarium (w przypadku Coldplay przede wszystkim ciepły głos Martina i gitara akustyczna), co zupełnie mu nie przeszkadzało w byciu oryginalnym i w nagrywaniu fantastycznych piosenek, pojawiają się opinie dwojakiego rodzaju. Jedni powiedzą, że zespół się rozwija, poszukuje, ucieka od eksploatowania przepisu, który przyniósł mu sukces (czyli bardziej kolokwialnie - zjadania własnego ogona). I nawet jeśli nie oferuje już już nic tak dobrego, jak niegdyś, to przynajmniej nie jest wtórny, a wtórność bywa dla wielu zarzutem najcięższego kalibru. Można na to jednakże spojrzeć również inaczej: rozbudowując nieco (podkreślam) paletę środków, przykładając więcej uwagi do formy, grupa najzwyczajniej w świecie maskuje niedostatki treści. Kto nie może znaleźć nic we własnej głowie, wspiera się pomocą z zewnątrz, próbuje zmienić środowisko pracy i narzędzia - być może licząc, że pociągnie to za sobą również pobudzenie kreatywności. Czasem to się udaje, czasem nie. W przypadku nowego Coldplay żaden z poglądów nie jest ani błędny, ani w pełni słuszny. Oczywiście, nietrudno doszukać się tu prób zapychania pustki nowymi dla Coldplay elementami - zapewne ciekawymi, a może wręcz zaskakującymi, dla wielu z tych kilku(nastu) milionów ludzi na świecie, którzy kupią X&Y. Bardziej doświadczony słuchacz prawdopodobnie natychmiast wyczuje próbę oszustwa i spadek formy głównego kompozytora Coldplay, Chrisa Martina - tak jak wyczuwało się osłabienie formy w wielu fragmentach A Rush of Blood to the Head. Albumu zresztą również nie tak złego, jak chcieliby niektórzy, ani tak dobrego, jak wskazywałaby sprzedaż (blisko dwukrotnie lepsza niż rewelacyjnego Parachutes) i entuzjastyczne reakcje spóźnionych mediów, które tradycyjnie chciały nadrobić zaległości falą entuzjazmu przy kolejnej płycie już-swoich-ulubieńców - falą, jak zwykle, nietrafioną. Ale uważny słuchacz wychwyci na X&Y również pomysły, które nawet przy użyciu skromnych środków znanych z Parachutes (maksimum treści, minimum formy - a raczej jedna i ta sama forma na całym albumie) wystarczyłyby, by stworzyć piękną piosenkę. Bo czy takie "Talk" czy "Speed of Sound" nie są sympatycznymi, choć bardzo prostymi (zaskoczenie?), piosenkami? Obyłoby się bez tła, bez gitary elektrycznej, ale i z nimi brzmi to całkiem nieźle. Stąd szerokie wykorzystanie klawiszy i ostrzejszych gitar, pogłosów wszelakich, odebranie wokalowi Chrisa jakże cennej bliskości - czasem będą przykrywką, a czasem dosyć ciekawym urozmaiceniem i niczym więcej (chyba że kupuje się jedną płytę na kilka miesięcy). I tak X&Y jest najwyraźniej średnio udanym kompromisem między wszystkimi naciskami, oczekiwaniami i całym zamieszaniem wokół grupy, a jej aktualną kondycją twórczą i planami. Ot, niezła, lekka płytka, moim zdaniem warta poznania, jakkolwiek nie wytrzymuje zbyt wielu przesłuchań. Ale chyba tylko naiwni mogli oczekiwać, że Coldplay ponownie stworzy coś wielkiego, świeżego - gdy przecież wszystkie swoje talenty odsłonił już na debiucie i musiałby go w jakiś kosmiczny sposób przeskoczyć, by w pełni zaspokoić rozbudzone apetyty - nasze, Brytyjczyków, Amerykanów i całej reszty świata (może w innej kolejności). Albo diametralnie zmienić stylistykę, uwalniając się od bagażu dotychczasowej dyskografii, ale wymuszone nowatorstwo gorsze bywa niż umiarkowane autonaśladownictwo - szczególnie gdy stoi na przyzwoitym poziomie i zawiera niebagatelną dawkę ładnych melodii.

Kolejna genialna płyta Coldplay ! Niesamowita harmonia i oczywiście wokal Chrisa Martina – uwielbiam !!! :-). Idealna do posłuchania w chwilach relaksu po całym pracowitym dniu ;-)

absolutna klasyka jeśli chodzi o coldplaya, dźwięki tego albumu wprowadzają w kołysanie ciało i duszę, uspokajając tym samym natłok niespokojnych myśli i niosąc ukojenie

Jedna z lepszych płyt zespołu. Moment, od którego tak naprawdę zaczęła się przygoda z chłopakami. Fox You, Talk i Speed Of Sound na zawsze zakotwiczyły w człowieku!

Pobudza wszelkie zmysły, odpręża, pozwala porozmyślać. Idealna dla osób lubiących pobyć od czasu do czasu w samotności i ciszy, ale i nie tylko. Gorąco polecam!

Coldplay...i.wszystko jasne! Obowiązkowa pozycja w kolekcji każdego fana takiego brzmienia. Polecam!

Super płyta zespołu, a na niej niepowtarzalny cover ku czci, pamięci zespołu Kraftwerk - polecam!

Mimo, że wydana kilka dobrych lat temu świetnie jest wrócić do tak dobrych hitów.

Fajna... ale niestety słaba realizacja, jeżeli chodzi o samą jakość nagrania.

Świetna płyta."Zaskoczyła" przy pierwszym przesłuchaniu. :) Godna polecenia.

Mój ulubiony album Coldplay. Chłopaki tworzą naprawdę niesamowitą muzykę!

Bardzo Dobra płyta Coldplay'a. Lepsza niż Rush of Blood to the Head.

Porządna płyta, idealna dla chwili wytchnienia. Polecam wszystkim

Doskonała płyta doskonałego zespołu. Jakość pierwsza klasa

Zawsze byli dobrzy. Słucha się świetnie. Polecam płytę.

Polecam polecam polecam polecam polecam polecam polecam

Super płyta polecam. Jakość nagrania dobra.

Świetne, i też polecam

Kocham tą płyte

Uczta dla uszu

Polecam

Jest ok

Great

Od zawsze lubiłam brzmienie Coldplay. Do tego albumu szczególnie zaś lubię wracać, bo właściwie tak naprawdę od "X&Y" zaczęła się moja fascynacja tym zespołem, a to głównie za sprawą kapitalnych "Talk", "Low" oraz "A Message". Dla mnie to legendarne brzmienie brytyjskiego alternatywnego rocka, a Coldplay to najlepsze co mogło się mu przytrafić.

Trochę dziwna ta nazwa zespołu bo zdecydowanie nie jest to zimne granie a bardzo dynamiczne i świetne. Słucha się każdej płyty Coldplay fantastycznie, mają bardzo fajne pomysły na muzyczne rytmy i aranżacje. Od razu niektóre kawałki wpadaja w ucho w inne trzeba sie dokładniej wsłuchać. Polecam nie tylko fanom bo to kawał dobrej muzyki.

Zdecydowanie warte oczekiwania. Ta płyta jest tak łagodna, a muzyka po prostu wciąga na dobre. Mało który zespół miał tak genialny debiut jak Coldplay. Wtedy już każda wytwórnia chciała ich mieć u siebie, każdy widział ich jako złotą kapelę. Prawie wszystkie piosenki z pierwszej płyty stały się hitami wszechczasów. Dalej nie było gorzej. Panowie dalej rozwijali swoją muzykę, nie stali w miejscu. Część muzyczna wzbogacała się o nowe elektroniczne dźwięki, zaś teksty dalej były dla nich priorytetowe. Z czystym sumieniem polecam.

Dziś zakupiłem do kolekcji tą płytę i właśnie delektuje się Jej dźwiękami i świetnym głosem Martina i Jego zespołu. Naprawdę bardzo dobra płyta, świetne teksty. Szczerze nie umiem powiedzieć, która płyta w dorobku Coldplay jest najlepsza, bo wg mnie każda! :) (a jeszcze brakuje mi do kolekcji trzech płyt, więc wtedy ocenię), ale myślę, że naprawdę każda jest świetna.

Klasyczny rock w stylu pop , brzmiący nieprzemijająco tak samo przez lata i zawsze będący w modzie , nigdy nie starzejący się i zawsze świeży.

Uwielbiam!