Wildfire

Interesujaca . Polecam

Cudowna❤️

Powieść „Icebreaker”, choć odniosła sukces na rynku zagranicznym, na naszym zgarnęła dość skrajne opinie. Na szczęście ja zaliczam się do grona, którym historia ta się podobała, dlatego gdy w zapowiedziach ukazała się nowa powieść Hannah Grace, wiedziałam, że muszę ją poznać. Czy „Wildfire” wkupiła się w moje łaski tak jak poprzedniczka?  Głównymi bohaterami są tu Aurora i Russ, których połączyła jednonocna przygoda, a potem nieoczekiwanie zostali wychowawcami na tym samym obozie. Oboje są poranieni przez sprawy rodzinne, które stale rzutują na ich teraźniejszość. Hannah Grace wykreowała ich w taki sposób, że zarówno w jednym, jak i w drugim zdołałam dostrzec cząstkę samej siebie, rozumiałam ich mechanizmy obronne, czy nieumiejętność obdarzenia zaufaniem drugiej osoby. Nie zabrakło tu też emocjonalnych momentów, które chwyciły mnie za serce. Podobało mi się, jak została wykreowana relacja głównych bohaterów. Jednonocna przygoda, która zakończyła się nieporozumieniem, na szczęście nie zaowocowała zbyt erotycznym charakterem powieści, jak to było w „Icebreaker”. Tutaj duże znaczenie odegrał charakter bohaterów, a w szczególności Russa, który należy do tych nieśmiałych i niepewnych siebie facetów. Traumy rodzinne ukształtowały go w taki sposób, przez co jego kontakty z kobietami wychodziły dość marnie. Dopiero Aurora zdołała przedrzeć się przez jego mur ochronny, choć i to nie było łatwe. Podobało mi się to, że autorka daje im czas na poznanie się, zaufanie sobie nawzajem, przez co ich uczucie zobrazowane zostało dość autentycznie. Ich relacji nie brakuje romantyzmu, słodyczy, humoru, ale również wsparcia i zrozumienia. Lubię to! Styl pisania autorki zdecydowanie wpasowuje się w mój gust. Jest lekki, zabarwiony humorem, ale jednocześnie umiejętnie wplatane są tu emocje, które przenikają czytelnika. Fabuła powieści nie jest skomplikowana, a problemy bohaterów nie przytłaczają. To jedna z tych historii, które pochłania się na raz. Jedynie, czego mi tu zabrakło to samego sportu, bo nastawiłam się, że na to, że jako główny bohater jest hokeistą, to coś w tej tematyce dostaniemy. Kwestie sportowe dzieją się gdzieś w tle. Niewątpliwym atutem tej historii jest również to, w jaki sposób została poprowadzona — nie ma konieczności, by znać poprzedni tom, Nate i Stassie jedynie się przewijają przez moment, a ich historia nie ma wpływu na fabułę „Wildfire”.  „Wildfire” to niezwykle komfortowa, pozbawiona większych dram powieść, która urzeka wakacyjnym klimatem. Odprężyła mnie, oderwała od rzeczywistości i otuliła niczym ciepły kocyk w jesienny, chłodny wieczór. Wspaniale zadziałała na moją wrażliwość i emocje. Polubiłam jej bohaterów, którzy nie są idealni, popełniają błędy, a przez to stają się bardziej namacalni. Bawiłam się z nią bardzo dobrze i już nie mogę się doczekać kolejnych powieści autorki. Zachęcam do lektury!

Całkiem nieźle mi się ją czytało. Wciągnęłam się od razu i pierwsze co spostrzegłam, to, że postacie lubią wywierać na innych presję. Jakby nie rozumieją ich słowa NIE, tylko wydaje im się, że gdy wystarczająco długo pomarudzą, to przekonają rozmówcę do swojego zdania, swoich planów i uczynków. Jakby zdanie drugiej osoby się dla nich nie liczyło. Nasza męska postać wie, że na rodzinę nie ma co liczyć, dlatego chciał wstąpić do bractwa, by móc mieć zbitkę przyjaciół, którzy zawsze mu pomogą. Tylko czy aby się nie przeliczył? Historia pokazuje, że przypadek nie istnieje. Chłopak z książki, którego zainteresowaniem jest hokej w wyniku dziwnego splotu wydarzeń spędza gorącą noc z pewną dziewczyną. Niestety nie wyszło tak jak miało być, więc gniew pozostał jedynym wspomnieniem z tamtego dnia. Powracając do przeznaczenia, los daje im ponowną szansę na naprawienie swoich relacji, tylko jakby sam postawił im warunek. Tam gdzie trafili, jest całkowity zakaz spoufalania się w jakiejkolwiek kategorii cielesnej czy też mentalnej. W końcu nie wszyscy muszą wiedzieć, że coś ich kiedyś łączyło. Tylko czy oni sami również o tym zapomnieli? Poznając historię z punktu widzenia postaci widzimy jak ona na niego reaguje, co myśli i co robi. Autorka poprowadziła historię w sposób delikatny, gdyż jedna z osób będzie się drugiej zwierzała i w ten sposób ich więzy się zacieśniają. Trochę zagrała tutaj uczuciem i wspominaniem przeszłości, przez co historia z poważnej zrobiła się trochę dramatyczna, a później współczująca. Jak wiadomo, nie ważne kim jesteś i co przeszedłeś, jeśli słyszysz o czyjejś krzywdzie, to każdego to ruszy. Zwłaszcza, że oni bardzo dużo ze sobą rozmawiają. Dialogów jest tutaj na pęczki, to bardzo usprawnia czytanie. Miłym dodatkiem są tutaj rady znajomych i przyjaciół, którzy korygują małoletnie zachowanie i pokazują, co dla nich powinno być najlepsze. Są takimi dobrymi druhami, którzy nie owijają w bawełnę, tylko czarno na białym mówią wprost- czasami wulgarnie- by ta druga osoba przejrzała na oczy. Całość mi się podobała, dlatego ją polecam:-)