Until We Break. Fircrest. Tom 2

(patronat medialny, współpraca reklamowa Wydawnictwo Niezwykłe) RECENZJA PATRONACKA Na samym wstępie chciałabym bardzo podziękować Agacie za ponowną szansę i powierzenie drugiego tomu serii pod moje skrzydła. Jestem wdzięczna i przeszczęśliwa, że mogłam objąć patronatem całą historię Madei i Kalliasa. Poza tym jestem z Ciebie niesamowicie dumna, bo stworzyłaś i wydałaś kolejną opowieść, która chwyci za serca wielu czytelników. Jeszcze raz dziękuję za wszystko. Lov u <3 Madea ryzykowała życiem, konfrontując się z szefem gangu In Nomine Mortis, by ratować ukochanego. Kallias jednak odrzucił jej miłość i zaoferował tylko przyjaźń, chcąc zapewnić jej bezpieczeństwo. Jednak jedna dramatyczna noc i seria nagłych porwań postawiły ich przed zupełnie nowymi zagadkami. „Until we break” to książka, która ani na moment nie daje odetchnąć. Nawet kiedy z pozoru coś zaczyna się układać, kilka stron później wszystko sypie się ze zdwojoną siłą. To bolesna historia o miłości, ale przede wszystkim o walce i przetrwaniu w brutalnym świecie. Madea to takie moje słoneczko. To jedna z najdzielniejszych i najbardziej walecznych bohaterek, jakie znam. Los nie miał dla niej litości, a mimo to nie poddawała się i walczyła. Za każdym razem podziwiałam ją za to, że pomimo trudnej przeszłości jest tak wrażliwą i dobrą dziewczyną. Potrafiła pomagać innym, chociaż sama miała gorzej i żyła w dużo trudniejszych warunkach. Zawsze stawiała dobro innych ponad własne i zrobiłaby wszystko dla osób, które kocha. Kallias w tym tomie przeszedł ogromną przemianę. Wcześniej kreował się na okrutnego i bezwzględnego członka gangu, a teraz w końcu pękł i pozwolił sobie na okazywanie emocji. Widać było w nim chęć rozmowy i bliskości. Dzięki Madei otworzył się na człowieczeństwo, które wcześniej cały czas z siebie wypierał. Jednak jedna rzecz się w nim nie zmieniła – dalej był gotowy poświęcić się dla ukochanej, byle tylko świat nie zniszczył jej tak jak jego. Ich miłość była piękna, ale i destrukcyjna. Oboje byli od siebie uzależnieni i nie potrafili się rozstać, mimo że nawzajem się ranili. Nikt nie dawał im szans, a jednak oni dalej walczyli, bo mieli dla kogo. Nie potrafili wyobrazić sobie życia bez siebie, ponieważ poza sobą nie mieli nikogo innego. Zakończenie złamało moje serce. Po skończeniu pdfa przez kilka minut patrzyłam w pustą ścianę i nie wiedziałam, co mam ze sobą zrobić. Mimo upływu tygodni dalej o nim myślę i mam łzy w oczach. Historia Madei i Kalliasa zajmuje szczególne miejsce w moim sercu i naprawdę przykro mi, że to już koniec.

📚 Until we break 📚 Od @agata__moore 🥰 [reklama] @wydawnictwoniezwykle ✨ „Nie było nieba. Ani piekła. Nie było zimna. Ani bólu. Ani strachu. Po prostu… nic.” 🌸 „Until we break” to kontynuacja losów Kallias’a i Madei. Jak pierwszy tom mi się podobał to drugi już niestety nie tak bardzo. Nie jest to najgorsza książka, ma swoje zalety, ale wady przewyższają. Styl pisania Agaty Moore osobiście lubię. Jestem z autorką od jej pierwszej książki i widać ogromny progres. Pisze lekko, zrozumiale i przyjemnie. Czujemy, że odnajduje się w tym, co robi. Fabuła jest przewidywalna i nużąca. Choć początkowo intryguje to niestety im dalej tym większa powtarzalność i znudzenie. Ciągłe dramaty mają ten sam schemat. Plusem jest to, że dostaliśmy odpowiedzi na pytania zadane w pierwszym tomie. Dodatkowo zakończenie… wow, tego akurat nie dało się przewidzieć i ten zwrot akcji był mocno zaskakujący. Madea jest postacią, którą polubiłam. Jej siła, odwaga i dobre serce jest imponujące. Szkoda tylko, że jest też naiwna i wierzy w dobro złych ludzi. Jej cięty język jest genialny i podobała mi się jej postawa, gdy nie pozwalała sobą pomiatać. Kallias to postać do której miałam tu mieszane uczucia. Ma dwie twarze i trochę źle to emanowało. Madea i Kallias mieli złe życie, a razem odnaleźli swoje dobro. Nie są słodką parą, wręcz przeciwnie. Ich losy są pełne wzlotów i upadków. Wzajemnie próbowali dobrze się traktować, ale mieli momenty, w których przesadzali. Zdecydowanie są toksyczną parą. Ich zakończenie jest zaskakujące, ale czy mogło być inne? „Until we break” nie jest idealną książką. Są tu dobre i złe chwile, ale spędziłam przyjemnie czas podczas czytania. Emocje były, ale nie za wielkie. Każdy odnajdzie w tej historii coś dla siebie. 🌸 📚 3/5