Touch PL

Druga płyta kanadyjskiego zespołu July Talk! Gdy przyszła pora na planowanie pracy nad drugim albumem July Talk skupili swoją uwagę na jedynej grupie osób, która dla nich się liczy – przepoconych fanach upychających się jeden obok drugiego pod sceną byleby tylko zatracić się na chwilę w elektryzującym koncercie. To właśnie wtedy widać największe różnice w muzyce July Talk – krystaliczny głos Leah’i Fay kontra niski ochrypły wokal Petera Dreimanisa; tłusty południowy blues w konfrontacji z cool new – wavem; seksualne napięcie versus katharsis uwolnienie – zsumujmy to wszystko, dodajmy piorunującą moc i „Tematycznie, album „Touch” został zainspirowany naszymi interakcjami międzyludzkim z ostatnich paru lat, które spędziliśmy głównie w trasie.” dodaje Fay.

„Nieprzerwane trasy koncertowe dają dziwne spojrzenie na świat, ponieważ jesteś częściej w drodze niż gdzieś na stałe. Staliśmy się wrażliwi na przeróżne reakcje publiczności, zróżnicowane ze względu na normy kulturowe i polityczne danego miejsca. Ludzie uwielbiają kategoryzować w celu zrozumienia, Peter i ja często byliśmy przedstawiani jako przeciwstawne siły, reprezentujące „światło vs ciemność”, „kobieta vs mężczyzna”, „słodka vs straszny” bla bla bla, a koniec końców oboje nie mogliśmy się powstrzymać od komentarza. Tego typu założenia miały ogromny wpływ na to jak pisaliśmy teksty na ten album, ponieważ wiedzieliśmy, że nie chcemy propagować takich nudnych archetypów. Zagłębiliśmy się w koncept co właściwie znaczy być żyjącym, oddychającym człowiekiem".

„Wydaje się, że z dnia na dzień jest coraz łatwiej odłączyć się od ludzi wokół Ciebie” zauważa Dreimanis. „Leah i ja zaczęliśmy podchodzić do ludzkiego dotyku jak do najczystszej rzeczy – antidotum dla dzisiejszego świata, gdzie każdy jest coraz bardziej i bardziej uzależniony od luster i ekranów. Zafascynowaliśmy się momentem gdy dwa ciała faktycznie się dotykają i szczerze wzajemnie czegoś doświadczają. Obecnie jest wiele zamienników do tego, wiele opcji poczucia tego samego w mniejszym stopniu. I to nas przeraża. Zawsze jesteś w stanie zachować lekki dystans i uniknąć konwersacji twarzą w twarz, oko w oko".

Na „Touch” ludzkie relacje stają się pełnowymiarową dyscypliną sportową: Dreimanis i gitarzysta Ian Docherty naładowali piosenki takie jak „Ask You” i „Johnny + Mary” (nie jest to cover klasyka Roberta Palmera) punkową agresją, za to glam rockowy utwór „Beck + Call” (z gościnnym udziałem Tanya Tagaq) emanuje swingowym majstersztykiem Warburtona i jest popisem umiejętności perkusisty Danny’ego Milesa. A w tym wszystkim Fay manewrująca swoim wokalem z pełną pewnością siebie, której na pierwszym albumie pokazała tylko malutką część. Jeśli motywem pierwszej płyty był blues, drugiej jest zdecydowanie „bruise”. I to właśnie ta bezpośredniość zachęciła do pracy nad albumem producenta Iana Davenporta, pracującego wcześniej z Band of Skulls.