Tilly

Kathy zasłoniła rękami oczy. Tilly! Twarz jej najmilszej dziecinki oddalała się, ginęła w szarej powlekającej wszystko mgle. O Panie, pozwól mi ją ujrzeć jeszcze raz, jeszcze tylko raz! - Pokaż mi się, Tilly! Niech cię zobaczę, jak wyglądasz z kwiatami! Ukazała się, daleka, lecz uśmiechnięta, z rączką uniesioną na pożegnanie, z włosami ułożonymi tak, jak uczesała je Kathy. Pięknie jej było z kwiatami. Zawołała przez rozwierającą się między nimi otchłań: - Życie nie jest takie długie! Spotkamy się! Będziesz mogła trzymać mnie w objęciach, ile zapragniesz, i nigdy, nigdy już nie będziesz płakać! - Tak pięknie wyglądasz! - Zachowam te kwiaty na zawsze, mamusiu! Czy tom chmury z niknącego sny, czy też jej własne łzy zatarły rysy ukochanej twarzy? Już prawie nie było jej widać. Pochłaniała ją przestrzeń. Uśmiechnij się do mnie! Ukaż mi się! Ukazał się uśmiech. I mała rączka machająca na pożegnanie. Daleki melodyjny głos zawołał: - Kocham cię mamo! Kocham cię!