The Grinding Wheel

Co tu wiele pisać kto zna wie z czym to się je kto nie powinien jak najszybciej się zapoznać z ekipą Overkill Thrash Till Death !!!

Trochę słabszy niż poprzednie płyty, ale trzyma poziom.

Ech, mocno się zawiodłem na nowym krążku grupy Overkill. Po rewelacyjnym "Ironbound" i szybkim, energicznym (niemal cała płyta utrzymana w stylu speed/thrash) "The Electric Age" zespół znacznie obniżył loty na "White Devil Armory". Byłem święcie przekonany, że to chwilowe wypalenie, ale okazuje się, że Overkill popadł w całkowity marazm. Na "The Grinding Wheel" nie ma choćby jednego hitu, wszystkie utwory są mocno przeciętne i zupełnie nie zapadają w pamięć. Na dodatek zespół próbuje tworzyć nieco dłuższe kawałki, ale nie jest to poparte ani większą ilością interesujących solówek, ani też jakimiś zaskakującymi aranżacjami. Utwory 3 minutowe są na siłę rozbudowane do niemal 7 minut, a powieki słuchacza stają się coraz cięższe i powoli zapada w błogi sen. No tak, tylko że od takiej kapeli oczekuję kompletnie czegoś innego - porcji znakomitego, dynamicznego thrashu... Plusy? Cóż, zarówno głos Bobby'ego, jak i brzmienie gitar od razu przynosi na myśl zespół Overkill. Nie ma tu więc mowy o jakiejkolwiek kontrowersji. To nadal typowy amerykański thrash (chwilami jest tu trochę heavy z ukłonem w stronę Black Sabbath), zagorzali fani tej kapeli mimo wszystko powinni łyknąć niniejszy album. Ogólnie "The Grinding Wheel" bardzo przypomina mi "Exhibit B: The Human Condition" Exodusa. Niby są tu wszystkie elementy, które powinny być na rasowym thrash metalowym krążku, ale całość zupełnie nie przekonuje. Za mało energii, za mało kreatywności, zbyt mało ciekawych riffów... Stanowczo za dużo przeciętności, a chwilami niestety także nudy. PS Uwaga na wersję w DIGIPACKU! Znajdziecie tam żenująco słaby cover "Emerald" z repertuaru Thin Lizzy, a cena wydawnictwa jest dwukrotnie droższa od jewel case. To już jawne robienie słuchacza w balona!

Overkill to pierwszy zespół, który zaczął tworzyć muzykę, którą nazywamy thrash metalem. Pomimo, że jest to już osiemnasty krążek zespołu nadal reprezentują oni bardzo wysoki muzyczny poziom. Fajnie, że na tej płycie znajduje się wiele inspiracji i oprócz kawałków trash metalowych możemy usłyszeć na niej również utwory zaliczane do dla punk rocka czy nie brakuje na niej sabbathowych" riffów. Bardzo mi się to podoba, że zespół ciągle się rozwija i urozmaica słuchaczom proponowaną przez siebie muzykę. Dla mnie płyta jest godna polecenia.