Słowo honoru

Ostatnia książka Krajewskiego, którą przeczytałem, bo już więcej nic tego autora nie kupię, a mam wszystkie opowieści i o Popielskim i o Mocku. W sumie do końca nie wiedziałem i nadal nie wiem, o czym ta książka jest. Bez sensu, bez akcji, bez pomysłu, bez niczego. O właśnie - kiepska książka o niczym. Żałosny koniec weny poczytnego kiedyś autora retro kryminałów. Trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść …

Czekałełem długo na kolejne losy Popielskiego i się nie zawiodłem

Książka dla miłośników pisarza oraz cyklu. Przeczytana z przyjemnością, ale były w tej serii bardziej wciągające fabuły. Najwyraźniej komisarz Popielski komponuje się dobrze wyłącznie ze Lwowem. ;-)

Jak u Agaty Christie nie można było wybrnąć z zaplątanej fabuły, to otwierało się tajne przejście w kominku. Tutaj wystarczyła kula pistoletowa.

Krajewski trochę się zapętla w tych historiach o Popielskim, ale nadal ma to swój nieco historyczny, nieco mroczny urok dobrej historii.

Marek Krajewski ma renomę. Ta seria jest naprawdę niesamowita. Ktoś kto czytał wie o czym piszę.

Kolejna ciekawa powieść kryminalna Marka Krajewskiego i dalsze losy Edwarda Popielskiego.

Jak zwykle dobrze się czyta, ale chyba powoli zbliżamy się do zakończenia serii

marek Krajewski wybitny, uwielbiam jego retro thrillery

Fani książek Marka Krajewskiego nie zawiodą się.

Polecam. Autor jak zawsze trzyma dobry poziom

Wszystko tego autora bardzo dobrze się czyta

W trakcie czytania, zapowiada się dobrze.

Polecam niezmiennie p. M. Krajewskiego

Lepsze rzeczy mu się zdarzało pisać

Klasyka kryminału w piórze Mistrza

Jak zawsze niezawodny Krajewski 😘

Kolejna świetna powieść autora

Krajewski nie zawodzi 😊

Uwielbiam Krajewskiego!

Pięknie wydana książka

Rewelacja!

Polecam

Bardzo cenię twórczość Marka Krajewskiego, bo tu zawsze zagadka kryminalna lub szpiegowska w klimacie retro, ozdobiona cytatami z literatury klasycznej i filozofii, z pogłębionymi portretami psychologicznymi i moralnymi dylematami. Wprawdzie wolę utwory z Eberhardem Mockiem, tym zmęczonym, gruboskórnym bohaterem, ale czekam też na kolejne odsłony przygód Edwarda Popielskiego, Łyssego, gbura, który dla bliskich zrobiłby wszystko. "Słowo honoru" to powieść, której akcja rozpisana jest na niemal 20 lat - od przedwojennego Lwowa, gdzie Popielski był oficerem wywiadu po Wrocław 1956 roku, gdy funkcjonariusze SB mocno grzebią w przeszłości. Osią wydarzeń jest Emil Haczko, poeta, oraz prawda o nim i jego tajemniczym zniknięciu. Wokół - sekrety, podpalenia, podsłuchy, zdrady i kłamstwa. Rozgrywki agentów wywiadu, którzy nie potrafią zaufać nawet sobie. Potworności szpitala psychiatrycznego i pluskwy w więzieniu. Cierpienie dzieci i podłości czynione w białych rękawiczkach. Tytułowy honor pojawia się tu wielokrotnie, odmieniany przez wszystkie przypadki. Słowo honoru może nic nie znaczyć, może znaczyć wszystko, czasem dając słowo honoru można zaprzedać duszę diabłu... Przyznam, że na początku trochę gubiłam się w intrydze, uciekały mi wątki, ale jak się wciągnęłam... Co to jest za historia! Jakie zwroty akcji! Jakie niuanse i psychologiczne odcienie szarości! Edward Popielski, zmęczony, stary człowiek, jest tu jak ten ostatni sprawiedliwy, który w dodatku cytuje Marka Aureliusza i Senekę. Kroku nie ustępuje mu Leonard Zarada, postać wspaniale napisana, chyba od teraz moja ulubiona z całego grona literackich "dzieci" Krajewskiego. Jeśli znacie twórczość autora, nie muszę Was zachęcać. Jeśli nie znacie - polecam nadrobienie całego bogatego dorobku Marka Krajewskiego. Emocje i zarwane noce gwarantowane!

W zasadzie mogłabym napisać: MAREK KRAJEWSKI i to wystarczyłoby za całą recenzję. Bardzo cenie tego autora za jego pisanie, postaci, które lubię, ale też za jego wiedzę i oczytanie, a nawet za cytaty, których zwykle nie brakuje, a już szczególnie w "Słowie honoru". Cytaty stanowią ważną, odrębną część książki i znakomicie ja uzupełniają, komentują poszczególne części, zapowiadają i podsumowują. Akcja dzieje się w różnych latach w 1938, w 1942 i w 1956 roku. Edward Popielski "Łyssy" jest coraz starszy, bardziej doświadczony, ale nadal bardzo silny. W 1938 roku daje słowo honoru i mimo przeróżnych zdarzeń, nacisków, tortur, gróźb nie łamie go do końca. To wzbudza szacunek, bo choć się męczy, ma zmarszczki, młodzi przestępcy już go nie znają, tak naprawdę się nie zmienia. Nadal nie jest święty, nadal potrafi zabijać bez zmrużenia oka i odpowiedzieć atakiem na atak. Ta część jest mniej brutalna, mniej mroczna, ale za to czuje się nutę rozstania, pożegnania, bo Edward odchodzi i oby spokojnie mógł być emerytem. Będę za nim tęsknić, bo się polubiliśmy. Całe szczęście mam jeszcze jakieś tomy do nadrobienia. "Słowo honoru" to także książka dla miłośników historii. Czasy tuż przed II wojną światową, wojna i czasy powojenne, czasy Gomółki i walka stronnictw o wpływy. Fikcja splata się z faktami historycznymi. Świetnie zarysowane warunki bytowe bohaterów, różnice światopoglądowe i walki podjazdowe między aparatczykami. Książkę się po prostu połyka rozdział za rozdziałem i nie ważna jest pora dnia, czy nocy po prostu trzeba ją dokończyć, a potem robi się żal, że to koniec książki, spotkań z Popielskim, Lodzią, z historią, cytatami... Egzemplarz recenzencki Współpraca barterowa

Jest kilku takich autorów, po których książki sięgam w miarę regularnie. Najpierw wypatruje zapowiedzi nowej książki, a później odliczam dni do premiery. Jednym z takich autorów jest Marek Krajewski. Lata temu porwał mnie serią o Popielskim i tak stał się jednym z moich ulubionych autorów. Nie tak dawno miała premierę jego kolejna książka opowiadająca o Popielskim, czyli „Słowo honoru”. Gdy lata temu przeczytałam swoją pierwszą książkę napisaną przez Marka Krajewskiego, to nie słyszałam o czymś takim jak retrokryminał. Lubiłam czytać kryminały, ale nie podejrzewałam, że spodoba mi się czytanie kryminalnych historii dziejących się kilkadziesiąt lat temu. Jednak autor nie zatrzymał się jedynie na kryminalnych historiach. W końcu to już trzynasta część opowiadająca o Popielskim. Już miałam okazję przeczytać kilka powieści szpiegowskim dokładnie z tego samego świata. „Słowo honoru” także należy do serii szpiegowskiej. Nie jestem w stanie powiedzieć o książkach pana Marka nic nowego. Od wielu lat je czytam i uwielbiam. Za każdym razem autor zachwyca mnie nową historią. Gdy już zaczynam myśleć, że właśnie sięgam po książkę, która ostatecznie mi się nie spodoba, bo ileż można wymyślić dobrych historii o tym samym bohaterze, to znowu jestem zaskakiwana. Marek Krajewski to mistrz w swoim fachu. Wie jak zainteresować czytelnika od pierwszej strony i utrzymać to zainteresowanie do ostatniej kartki. Trochę mi brakuje historii o zbrodniach i poszukiwaniu sprawców przez Edwarda. Uważam, że wtedy poznawaliśmy prawdziwy intelekt bohatera. Jednak każda dawka Popielskiego jest przeze mnie z chęcią przyjmowana.

Lubicie kryminały retro? Za mistrza gatunku uważany jest Marek Krajewski, którego twórczość znam i cenię od lat. Niedawno premierę miała jego najnowsza powieść zatytułowana Słowo honoru. Jest to już trzynasta odsłona cyklu o Edwardzie Popielskim. Tym razem fani twórczości autora mogą spodziewać się raczej powieści szpiegowskiej niż klasycznej zagadki kryminalnej. Narracja prowadzona jest w trzech płaszczyznach czasu. Wszystkie z nich są mocno osadzone w realiach historycznych. Znajomość wydarzeń nie jest jednak obowiązkowa bo autor jak zwykle z niezwykłą zręcznością odmalował tło dla książkowych wydarzeń. Sposób prowadzenia narracji jest niezwykle plastyczny. A skąd taki, a nie inny tytuł? Łyssy w 1938 roku dał słowo honoru i nie złamał go do samego końca. Nawet walka między frakcjami po dojściu do władzy Gomułki nie skłoniła go do tego mimo potyczki z funkcjonariuszami SB, która stała się jego udziałem. Znakomita lektura. Postaci są wyraziste i jak zawsze zręcznie przeplatane są wątki historyczne z fikcją literacką. Polecam.