Sajgon

Kto lubi literaturkę lekką, łatwą, przewidywalną, nie ma tu czego szukać. Wchodzi się do labiryntu i błądzi po tych różnych fragmentach, ale do czasu, gdy do czytelnika dochodzi przesłanie, idea. Jak to się zobaczy, to nagle robi sie tu przejrzyście, historie zaczynają płynąć ku sobie, zaczynają się zazębiać. Cała przyjemność po mojej stronie, bo jakoś nudzę sie przy literaturze zbyt oczywistej. Myśle, że warto zapamiętać to nazwisko znane do tej pory tylko z poezji.

Książka ukazuje małomiasteczkową rzeczywistość widzianą oczami sfrustrowanego inteligenta. Autor przeprowadza coś w rodzaju rozliczenia z przeszłością, ubarwiając je krytyką prowincjonalnych stosunków społecznych, w ponury sposób przedstawia kulisy żałosnych konkursów poetyckich szydząc z jurorów i poetów. Świat wg. Maliszewskiego jest depresyjny, pozbawiony wartości duchowych, zaludniony ćwierćinteligentami i degeneratami. Na szczęście, jego bohaterowie należą do ludzi światłych, widzących nędzę i upadek człowieczeństwa, są mądrzy i wrażliwi, a znają się na literaturze jak mało kto, co napawa optymizmem, chociaż wydaje się naiwne jak socrealistyczne produkcyjniaki. Warsztat pisarski Maliszewskiego jest przykładem rozmijania się teorii z praktyką: fabuła rwie się, brak jest wyraźnego zamysłu, kłuje w oczy nieudolność opisu, brak wyobraźni, widoczne szwy i łaty – co czyni z autora „Sajgonu” jednonogiego teoretyka skoku w dal, który wie jak, ale nie potrafi.