Roll the Bones

Czy można jeszcze po wysłuchaniu i zrecenzowaniu kilkunastu kolejnych płyt Rush napisać o tej muzyce coś nowego? Można, jeżeli się okaże, że zmiany tempa nie są już tak nagłe jak kiedyś, a i kontrast między kolejnymi tematami nie jest już tak bardzo zauważalny. To, co narodziło się gdzieś tak na albumie Signals, na Roll The Bones osiągnęło swoiste apogeum. Gdyby ktoś posłuchał najpierw płyty Moving Pictures, a potem, nie znając zupełnie kolejnych dokonań Rush trafił przypadkiem na Roll The Bones, musiałby się mocno zadziwić. Tak bardzo - mimo wszelkich wspólnych cech - zmieniła się ta muzyka. Poprzez syntezatorowe aranżacje stała się chociażby, przynajmniej pozornie, bardziej nowoczesna. Przede wszystkim zaś utraciła dawny charakter - nie ma w niej już tylu nagłych zmian tempa, rytmu, melodii. Nieliczne próby prawdziwie rushowego grania w dawnym stylu mnie przynajmniej nie przekonują (Dreamline, Roll The Bones, Ghost Of A Chance). Właściwie niewiele się tu dzieje. Czasem pojawia się może ostrzejsze solo gitary (Dreamline, Roll The Bones). Innym razem niemal rapowa melodeklamacja Ruperta Hine'a (Roll The Bones). Zresztą w kilku utworach słychać wymyślone przez tego pana charakterystyczne brzmienia chóralne (Face Up, You Bet Your Life). A tak na marginesie, czy ktoś w ogóle jeszcze pamięta jego solowe płyty i utwór Samsara?... Ale z Roll The Bones dla starego fana Rush najzwyklej w świecie wieje nudą. Dziesięć podobnych do siebie schematycznych piosenek. Prawie pięćdziesiąt minut monotonnej, pozbawionej jakiegoś niespodziewanego pomysłu muzyki. Właściwie tylko to po jej wysłuchaniu pozostaje... Trudno oczywiście zarzucić trójce muzyków brak znajomości rzemiosła, profesjonalizmu. Wszystko, co tu zrobili, jest rzeczywiście na najwyższym poziomie. Superprodukcja? Na pewno, ale w której brak niestety świeżości i odrobiny muzycznego szaleństwa...

Gdy słuchałem tego wiele lat temu, niedługo po premierze, byłem zawiedziony. Teraz po wielu latach oceniam tę płytę dużo lepiej. Muzyka się broni.

Trochę złagodzona w formie świetna muzyka Rush w dobrej cenie. Polecam.

Ta płyta to radość grania, można jej słuchać na okrągło, a jak przyjemnie umila jazdę w samochodzie ...

Nie powala ta płytka, ale trzymają poziom. Zaangażował się sam Rupert Hine w roli producenta.

Jedna ze słabszych płyt Rush. Brak energii i uderzenia.

płyta dobra choć nie powala. trochę skromne wydanie

Dla mnie każda płyta tej kapeli jest super

Jak Rush polecam

Świetny album.

Uwielbiam

Klasyka

Ekstra

Ok.

jedna z lepszych płyt z tego okresu; trudno porównywać z wczesnym Rushem (mnie nie przekonywał).,ale jest dużo fanów fan rocka od 1973