Rodowody

Akcja powieści rozgrywa się na przełomie 1983 i 1984 roku przede wszystkim, choć nie wyłącznie, w Wiedniu. Posługując się skomplikowaną figurą podwójnego narratora w postaci bliźniaków, z których jeden uczestniczy w zdarzeniach, drugi zaś je opisuje, chociaż w istocie rzeczy są jedną i tą samą osobą, autor rozwija równolegle kilka stopniowo zazębiających się wątków biograficznych. Ich bohaterami są (wzorowani na postaciach autentycznych) potomkowie żydowskich ofiar i austriackich bądź niemieckich katów okresu drugiej wojny światowej.
Jedną z głównych postaci powieści jest żydowsko-austriacki pisarz Hermann Gebirtig, więzień obozów koncentracyjnych, który po latach emigracji w USA przyjeżdża do Wiednia jako świadek w procesie nazistowskiego zbrodniarza. Przeszłość, o której chciałby zapomnieć, dopada go zupełnie inaczej niż Konrada Sachsa, syna nazistowskiego lekarza w Oświęcimiu (postać wzorowaną na Niklasie Franku, synu Hansa Franka), ale uporać się z nią nie potrafią obaj.
Rozwijając te i liczne inne wątki Schindel tworzy złożoną panoramę życia po holokauście, ukazując trudności wzajemnego zrozumienia i porozumienia Żydów i nie-Żydów, tych, którzy przeżyli, i potomków ich oprawców, a także powszechność spychania przeszłości w niepamięć z jednej i niemożność zapomnienia o niej z drugiej strony.
Odtwarzając atmosferę wzajemnych uprzedzeń i przemilczeń, klimat skrępowania, wstydu i kłamstwa autor miejscem akcji uczynił Wiedeń z jego bogatym życiem towarzyskim inteligenckiej i artystycznej (głównie lewicowej) elity miasta, toczącym się z upodobaniem w kawiarniach i knajpach, gdzie w oparach wina problematyka austriacko-żydowska zyskuje specyficzny wymiar i wyraz. Impulsem do napisania powieści była dyskusja, która w połowie lat osiemdziesiątych rozpętała się wokół wojennej przeszłości ówczesnego kandydata na prezydenta kraju, Kurta Waldheima, przeradzając się w pierwszą tak powszechną rozprawę publiczną z przeszłością w Austrii.
Jednak sposób, w jaki Schindel przedstawia tę do dziś nie przezwyciężoną w Austrii problematykę, daleki jest od solennej powagi i namaszczenia. Wiele jest w tej powieści sarkastycznego humoru, zjadliwej ironii, groteski, a nawet zwykłego komedianctwa, które jedni odczytają jako wyraz braku respektu autora wobec w istocie niezbyt zabawnej tematyki książki, inni zaś jako maskę, skrywającą jego prawdziwe i nader odmienne uczucia.
Na podstawie tej powieści powstał w 2002 roku austriacko-niemiecko-polski film fabularny w reżyserii autora i Lukasa Stepanika z udziałem m.in. polskich aktorów, Daniela Olbrychskiego i Marii Seweryn, oraz Edwarda Kłosińskiego jako operatora.

Powyższy opis pochodzi od wydawcy.