Ritchie Blackmore's Rainbow (Remaster)

Znakomity album, wzorcowy tęczowo-purpurowy. Kiedy pierwszy raz usłyszałem te muzykę, wydawało mi się, ze mam do czynienia z jakimś szlachetnym, nowym albumem Purple. A to był Rainbow. Riff z "Man on the silver mountain" tak samo zostaje w pamięci jak purplowskie "Smoke on the water". Jedynka Rainbow jest mniej krzykliwa niż "Rising". Za to mamy wiekopomne riffy i melodie. W "Catch the Rainbow" Ritchie zapatrzył się na hendrixowskie "Little Wing", ale kiedy Dio zaczyna śpiewać - when evening falls she runs to me... przechodzimy w baśniowy klimat i jawi się autonomia utworu w całej okazałości. Cudo! Oczywiście dalej mamy urocze "Temple of the King" czy niosący "Snake Charmer" oraz kroczący "16th Century Greensleves". Mam sentyment do tego albumu i należy on do tych, które po 1000 razy słuchania ani na trochę się nie znudził. Jakże uboższym byłby każdy fan rocka bez tego albumu na półce!!!!

W drugiej połowie 1975 roku Ritchie Blackmore nagrał fantastyczna płytę razem z grupą znakomitych muzyków. Dzisiaj pamięta się tylko o wokaliście Ronnie Jamesie Dio. Jednakże ani muzycy, ani muzyka na płycie nie wzięły się znikąd. Ritchie przyłączył się do zespołu Ronniego i zmienili nazwę z Elf na Rainbow. Elf zanim stał się Rainbow na początku 1975 roku wydał swój trzeci album. Piszę o tym, bo na Ritchie Blackmore's Rainbow zagrali naprawdę znakomici muzycy, Gary Droscoll na perkusji, Craig Gruber na basie i Mickey Lee Soule na pianinie i mellotronie. Bez nich nie byłoby Rainbow. Co zresztą słychać bardzo wyraźnie w kilku utworach, których współautorem jest Ronnie Dio. Płyta jest po prostu genialna. Być może także dlatego, że spory wpływ na jej powstanie miał Dio, ale także dlatego, że zagrali na niej doświadczeni, choć mało znani muzycy, mający także swój wkład w jej aranżację. Tej płyty słucham bardzo często. To jest okaz, którego słucha się od od pierwszego do ostatniego dźwięku. Warto ją mieć, dla Ritchiego, dla Dio i dla Elf, bo dla mnie jest to także ich czwarta płyta.

Tego zespołu, ani tej płyty nie trzeba nikomu przedstawiać. Dla mnie super. Pierwsza płyta Ritchiego Blackmore i Rainbow z 1975 roku.

pierwsza doskonała płyta Ritchiego po odejściu z macierzystej jednostki! fanom Deep Purple nie trzeba polecać!

najlepsze lata 70-te .tego się słucha to trzeba mieć.płyta ładnie wydana z książeczką

Album jakby wyważony eklektyczny raczej łagodny... Jakby przesycony duchem i mocą muzyki klasycznej... Catch the rainbow to niezwyczajna ballada nieco zapomniana numery 1 6 7 8 9 to także najprawdziwsza klasyka Rainbow. W sumie pierwsze 3 albumy grupy (z Dio) są świetne następne bardzo dobre. Deep Purple to jednak zbyt mały zespół świetnych muzyków dla geniusza i mistrza Blackmore. W istocie... Rainbow nagrał same bardzo dobre płyty. PCSzczyrk.

Daje 5 gwiazdek bo album ma prawie 50lat a nadal słucha się go niesamowicie, klimat płyty świetny wokale Dio jak zawsze robią dreszcze. Jedynie biedne wydanie jeden tekst piosenki i wkładka jak dawne płyty z bazaru kartka złożona wpoł

Ta płyta to klasyka rocka, po prostu warto ją mieć, muzyka - 5 gwiazdek Jakość remasteringu - dobra. Niestety wydanie nie trzyma poziomu muzyki, brak książeczki, zamiast niej jakiś nieostry świstek papieru z listą utworów.

Proszę przestać pytać o ocenę zamawianych płyt. Wiem co zamawiam a nie kota w worku. Zamówiłem już dziesiątki płyt i nie mam zamiaru do każdej się odnosić, nie jestem recenzentem płyt. BASTA.

Ponad czasowa, wspaniała, potęga zespołu Rainbow - z niepodważalnym liderem Ritchie Blackmore, no i oczywiście niepowtarzalnym głosem Ronie. J. Dio !

Płyta z moich młodzieńczych lat , musiała dołączyć do kolekcji .Bardzo polecam , szczególnie tym co nie znają a interesują się muzyką

Ta płyta to istny majstersztyk, świetne kawałki, poetyckie teksty i niesamowite riffy. Polecam każdemu fanowi rocka.

Przypomniało mi się jak byłem młodzieńcem in grałem tę płytę z radiowej Trójki

Doskonałe uzupełnienie dyskografii z pogranicza działalności RB i Dio.

Pierwsza płyta zespołu byłego gitarzysty Deep Purple, Ritchiego Blackmore'a, oraz przyszłego wokalisty Black Sabbath, Ronniego James'a Dio. Zapoczątkowała wyjątkowy, niepowtarzalny styl zespołu, wykorzystujący maksymalnie wszystkie instrumenty, nie tylko gitarę prowadzącą. Utwory z tej płyty stały się inspiracją dla dwóch pokoleń artystów. Na podziw zasługuje bowiem nie tylko muzyka, ale również teksty piosenek. Zawierają wiele przemyśleń, ukrytych pod postacią zawiłych, czasem trudnych do zrozumienia metafor i przenośni. Całość jest mistrzowsko wkomponowana w ostry, hardrockowo-metalowy gatunek, tak popularny w latach '70. Dlatego nie rozumiem jednej rzeczy - jak można powiedzieć o Rainbow, że to pop? To jak pomylić diament ze zwykłym kamieniem.