Purpendicular

Pierwsza płyta (po długiej nieobecności Purpli) z nowym genialnym gitarzysą Stevem Morsem, który odświerzył brzmienie tej legendarnej grupy. W mojej opinii jest to jedna z najlepszych płyt w historii Deep Purple obok Fireball i Perfect Strangers. Świetna muzyka i ożywcze brzmienie instrumentów powalajace słuchacza już w pierwszej rundzie odsłuchu. Gorąco polecam.

Purple jak Purple...:) Ci co ich kochają i cenią, są z nimi na dobre i na złe. Ci co ich kochają, tolerują nawet delikatne spadki formy i doszukują się inności, świeżości. Ja zaczynam chyba tracić zdolność obiektywnego odbierania Purpli i szanując ich cały dorobek, wszystkiego słucham z wielkim zaciekawieniem. Tą płytę oczywiście też warto mieć.

To naprawdę dobry album. Nie jest nowatorski, ale słucha się wyśmienicie. Solidna dawka rockowego brzmienia.

Ciekawe brzmienie świetnych artystów. Chyba nie trzeba polecać Deep Purple kolejna płyta do kolekcji.

Mniej znana, ale w żaden sposób nie odbiegająca jakością od poprzednich, mistrzowskie granie

Klasyka w pełnym tego słowa znaczeniu!!!

Chyba najlepsza z ostatnich płyt "PARPLI", z werwą od pierwszych dźwięków i typową dla grupy energią. Przy Aviaton chce sie latać. Więcej muzyki zapadającej w pamięć , nieco lżejszy rock ale z korzyścią dla całości płyty świetna na drogę autem lub podróż. Polecam Andrzej

Obowiązkowo dla słuchaczy

Super

"Purpendicular" to pierwsza płyta Deep Purple nagrana z gitarzystą Steve'm Morse'm i od razu jedna z najlepszych w tym składzie. Kompozycje są dość różnorodne i na pewno każdy znajdzie tu coś dla siebie. Oczywiście Purple to zespół hard-rockowy i to właśnie takiej muzyki jest tu najwięcej, ale nie zabrakło też akustycznych brzmień (The Aviator). Podobnie zresztą zaczyna się Sometimes I Feel Like Screaming, ale po chwili kompozycja przybiera na sile, Ian Gillan śpiewa znakomicie a Morse gra długie gitarowe solo. Jest to zresztą jeden z największych przebojów Deep Purple nagrany od czasów jego reaktywacji, czyli od 1984 roku. Wielką zaletą albumu jest też to, że znacznie więcej tu organów Hammonda Jona Lorda niż na kilku poprzednich płytach zespołu razem wziętych. Oczywiście nie brakuje tu "firmowych" popisów w postaci znakomitych dialogów gitary i Hammonda (Cascades: I'm Not Your Lover). Po przesłuchaniu całości dochodzimy do jedynego słusznego wniosku - cała płyta jest bardzo równa i nie ma tu utworu który byłby tu zbędny, choć pewnie znajdą się tacy, którzy będą narzekać na brak obecności w składzie Blackmore'a. Jednak mi jego gitary tu w ogóle nie brakuje. Dlatego ode mnie 5/5.