Psychoza

Świetna książka, która do samego końca trzyma w napięciu. Ma wiele zwrotów akcji oraz niespodziewanych sytuacji

Świetna książka polecam każdemu

Historia przedstawiona w książce jest powszechnie znana i przerażająca.Większości kojarzy się z filmem Hitchcocka,powstałym na podstawie książki Blocha.Na mnie ogromne wrażenie zrobiła okładka,która w sposób idealny i syntetyczny oddaje treść książki.

Podejrzewam, że gdybym czytał ją w czasach kiedy była wydana to zszokowałaby mnie bardzo. Jednak jak na dzisiejsze porąbane standardy... no cóż. Niemniej ciekawa pozycja.

Pełne zadowolenie z towaru i obsługi. Polecam.

„Psychoza” Roberta Blocha to klasyczny thriller psychologiczny z 1959 roku, który zrewolucjonizował gatunek dzięki szokującemu zwrotowi akcji i głębokiej analizie zaburzeń psychicznych. Powieść, inspirowana prawdziwą historią seryjnego mordercy Eda Geina, śledzi losy Mary Crane, która kradnie pieniądze pracodawcy i zatrzymuje się w odludnym motelu prowadzonym przez niepokojącego Normana Batesa. Norman cierpi na dysocjacyjne zaburzenie tożsamości; jego osobowość rozszczepia się na trzy elementy: dojrzałego mężczyznę, dziecko i dominującą „matkę”. Kompleks Edypa i trauma po zabiciu matki (z partnerem) powodują, że Bates projektuje jej osobowość na siebie, co prowadzi do morderstw w stanach psychotycznych - zwłaszcza wobec „rywalek” matki. Bloch czerpie z freudowskiej psychoanalizy, ukazując, jak toksyczna relacja matka-syn niszczy psychikę, czyniąc Batesa jednocześnie ofiarą i katem. Książka Blocha stała się fundamentem popkultury dzięki adaptacji Alfreda Hitchcocka z 1960 roku, która zaszokowała widownię sceną pod prysznicem i twistem z Batesem. Film, z Anthonym Perkinsem w roli głównej, zmienił kino grozy, wprowadzając voyeryzm, motywy luster i podważanie tożsamości, co wpłynęło na kolejne sequele, remake’i i seriale jak „Bates Motel”. „Psychoza” zapoczątkowała fascynację psychopatycznymi mordercami w mass mediach, od literatury po kolorową prasę. W czytanym przeze mnie wydaniu Vesper Wiesław Kot w posłowiu analizuje „Psychozę” jako rozległe uniwersum: od zaburzeń psychicznych po kinowe fenomeny Hitchcocka i kontynuacje. Kot opisuje kulisy adaptacji, walkę z cenzurą i fenomen twistu, choć niektórzy krytykują je za spoilery i nadmierne wyjaśnienia. Posłowie rzuca nowe światło na powieść, podkreślając jej ponadczasowość i kulturowy wpływ. Cieszę się, że miałam kolejną okazję do sięgnięcia po klasykę.

Śmiało można polecić każdemu kto lubi opowieści grozy i o mordercach. Podoba mi się jak autor ukazał choroby psychiczne które mogą tworzyć zabójców. Jest napisana tak ,że szybko się czyta powieść nie jest długa ,ale nie jest za krótka można przeczytać za jednym posiedzeniem bo jest wciągająca. Jeśli lubisz takie klimaty jest to książka która musisz mieć i chociaż ma już swoje lata jest ponadczasowa i jest w mojej topce.

Książka bardzo dobra, pomimo domyślenia się zakończenia i tak czytałam z zapałem by dowiedzieć się więcej. Moim zarzutem może być nierealistyczne pojawienie się postaci w jakieś sytuacji tak aby fabuła mogła się ciągnąć w wybrany sposób, jestem wrażliwa na realizm i odpycha mnie naciąganie. W tej książce tylko raz było to bardzo widoczne co da się wybaczyć przez moją fascynacje nią. Na pewno do polecenia.

Nie sądziłem że jaka kolwiek książka jest w stanie wzbudzić takie emocje . Im głębiej zaczytujesz się w lekturę tym coraz bardziej czujesz ten klimat coraz bardziej zaczynają się spowijać dreszcze coraz bardziej zaczynasz się niepokoić . Jeżeli miałbym ocenić w 1 słowie to " Majstersztyk "

Daje 4,5 gwiazdki ponieważ bardzo mi się podobała, ale nie była doskonała. Uwielbiam plot twist nigdy bym się tego nie spodziewała! (rymy były nieprzewidziane haha)

Rewelacja, klasyka a do tego same wydanie to 10/10, okładka robi wrażenie, papier i czcinonka że aż miło. Polecam książkę jak i wydawnictwo.

Rewelacja wydanie , aż miło się czyta .Piekna twarda okładka

Dobrze się czyta. Najpierw książka, później film. Klasyk ♥️

Co za książka! To trzeba przeczytać.

Super książka, ciekawa historia

Szybka dostawa ,polecam

Rewelacyjny pomysł

MOCNY ZAWODNIK!!

Super. Polecam.

Bardzo fajne

W porządku

Rewelacja!

Genialne

Świetna

Spoko

W dobrą historię potrafię się tak wkręcić, że dopiero po zakończeniu i poznaniu odpowiedzi zaczynam widzieć tyle podpowiedzi w środku. 😆 Tak miałam właśnie z „Psychozą”. Robert Bloch skonstruował historię, która sama się czyta. Wiem, że książka jest kategoryzowana jako klasyka horroru, ale po przeczytaniu mogę ją polecić wszystkim lubiącym mroczniejsze thrillery i to szczególnie te natury psychologicznej. Też warto napisać o tym, że według mnie książka wydana w 1959 roku bardzo dobrze się zestarzała i widać, że powieść Blocha jest nadal solidną inspiracją dla współczesnych twórców. Bardzo podobała mi się oszczędna forma książki, która zamiast brutalnych opisów, skupiała się na uderzeniu w czytelnika nagłą surowością wydarzenia rozgrywającą się w kilku zdaniach. Nie dziwię się, że w książce jak i w filmie, scena pod prysznicem jest taka kultowa, bo uderza w punkt. Wracając do mojego wciągnięcia się w historię to widać, że Robert Bloch podawał nam prawie na tacy pewne wskazówki względem prawdziwych wydarzeń, ale oprócz kilku momentów, gdzie się zawahałam, że coś mi nie pasuje, łykałam wszystko jak podawał, więc byłam równie zaskoczona biegiem wydarzeń jak jej bohaterowie w postaci Sama i Lili. Groza książki była wyśmienicie podana i dla fanów takich wrażeń to pozycja obowiązkowa. Wydanie, które czytałam zawierało też dość pokaźne posłowie w wykonaniu Wiesława Kota. Sama „Psychoza” zajęła 170 stron, a posłowie prawie 50. Jest w niej szczegółowa analiza dzieła, ale i również drugiej części, którą Bloch opublikował w 1982 roku. To samo tyczy się jej kilku adaptacji filmowych. Stąd moja uwaga, że jeżeli macie w planach drugą część książki czy filmy, a nie chcecie wiedzieć na ich temat wszystkiego to warto po przeczytaniu analizy „Psychozy”, dalszą część sobie odpuścić na ten moment. Dla mnie książka godna polecenia i to bardzo. 🔥

Książka „Psychoza”, to rewelacyjna historia, o zaburzeniach pewnego człowieka. Z każdą kartką jest ona coraz lepsza. Nie mogłam się z nią rozstać, ponieważ wciąga już od pierwszej strony. Jeśli zastanawiasz się nad tym, aby po nią sięgnąć, odpowiedź brzmi: TAK. Ps. radzę najpierw przeczytać książkę a następnie obejrzeć film.

Bardzo wciągająca, do przeczytania w jeden wieczór historia seryjnego mordercy.

„Psychoza” to historia, której początek zupełnie nie zapowiada tego, czym ta książka naprawdę jest. Mary Crane ucieka z kradzionymi pieniędzmi do narzeczonego, z nadzieją na lepsze jutro. Gdy jest już niemal u celu, zatrzymuje się w przydrożnym motelu prowadzonym przez skromnego i uprzejmego Normana Batesa. I właśnie w tym momencie zaczyna się jazda bez trzymanki, a powieść przeobraża się w mistrzowski horror psychologiczny. To nie jest typowy horror, który ma nas jedynie chwilowo przestraszyć. Bloch doskonale buduje napięcie, powoli odsłaniając kolejne warstwy tajemnic. Niespiesznie, krok po kroku, wciąga nas w spiralę pozornego chaosu. Do połowy wszystko wydaje się logiczne, aż tu nagle - BUM! Narracja się łamie, a rzeczywistość przyprawia o gęsią skórkę. Prawda wbija w fotel i sprawia, że historia rezonuje w czytelniku jeszcze długo po jej zakończeniu. Dla mnie? Jeden z najlepszych horrorów, jakie miałam okazję kiedykolwiek przeczytać. A fakt, że oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, sprawia, że odbiera się ją zupełnie inaczej. Historia skupia się na losach kilku kluczowych postaci. Bohaterowie drugoplanowi stanowią tu tło, ale zawsze wnoszą coś istotnego do fabuły - bez zbędnego skupiania się na nich samych. Na pierwszym planie pojawia się Norman Bates - postać niezwykle złożona. Autor wykreował go na człowieka rozdartego między własną tożsamością a dominującą osobowością matki. Norman jest jednocześnie ofiarą i katem. Jego sposób mówienia, zachowanie, które potrafi rozczulić i wzbudzić współczucie, a jednocześnie szokuje, sprawia, że przerażająco przypomina „zwykłego” człowieka. A jego matka? To temat na osobny rozdział w literaturze psychologicznej. Dominująca, przytłaczająca, kontrolująca każdy aspekt życia syna. Jak nie zwariować w takim odosobnieniu? Kluczową rolę w historii odgrywa również Mary Crane - postać, która popełniła błąd, ale z pewnością nie zasłużyła na tak dotkliwą karę. Jej losy doskonale wprowadzają czytelnika w gęsty, niepokojący klimat powieści. Postacie drugoplanowe, takie jak Sam czy Lila, pełnią rolę samozwańczych detektywów. Ich determinacja stopniowo prowadzi czytelnika do odkrycia prawdy. „Psychoza” to książka, z której dosłownie wylewają się motywy. Moją ulubioną warstwą pozostaje ukazanie ludzkiej psychiki po przebytej traumie, tak silnej, że zaburza poczucie własnej tożsamości. Bloch doskonale pokazuje, że człowiek nie rodzi się zły - kształtuje nas to, czego doświadczyliśmy i jak byliśmy traktowani przez innych. Z tym łączy się kolejny motyw: izolacja i samotność. Motel jako miejsce akcji nie jest przypadkowy, a stanowi symbol odcięcia od świata zewnętrznego. Norman żyje w zamkniętym świecie, tylko z matką, co w ogromnym stopniu wpływa na jego decyzje i stan psychiczny. Innym świetnie poprowadzonym motywem jest… nazwijmy to „obserwacja” - mam tu na myśli podglądanie. Z jednej strony wiąże się to z potrzebą kontroli, a z drugiej, w połączeniu z przemyśleniami Normana na tle seksualnym, daje czytelnikowi pełen obraz patologii, przez którą przeszedł. To niepokojące, ale też fascynujące w swojej złożoności. Na koniec warto wspomnieć o motywie śmierci. W tej książce nie chodzi tylko o fizyczne odejście postaci. Śmierć łączy się tu z rozkładem moralności, tożsamości i granicą między dobrem a złem. „Psychoza” to jedna z tych książek, w których oszczędność słów działa na korzyść historii, budując gęstą, duszną atmosferę. Bloch pisze niezwykle sugestywnie. Wyobraźnia sama tworzy kolejne przerażające obrazy. Jego styl jest pozbawiony zbędnych opisów i ozdobników, dzięki czemu każde zdanie ma swoją wagę i znaczenie. Dialogi są naturalne, a nieliczne opisy potrafią wywołać dreszcze. Narracja prowadzona z różnych perspektyw świetnie buduje napięcie, a zakończenie zaskakuje i zostaje w głowie na długo. Wniknięcie do umysłów bohaterów, zwłaszcza Normana, i poznanie prawdy z jego punktu widzenia to prawdziwa wisienka na torcie. Osobiście… czuję się zmanipulowana przez Roberta Blocha. I, o zgrozo, świetnie się z tym czuję. Z ręką na sercu mogę powiedzieć, że to jedna z najlepszych książek, jakie miałam okazję przeczytać. Uwielbiam powieści z psychologiczną głębią i złożonymi postaciami. Zaskakująca fabuła, nagłe zwroty akcji i szokujące zakończenie sprawiają, że trudno się od niej oderwać. Atmosfera jest klaustrofobiczna, duszna i pełna napięcia. Styl Blocha oszczędny, ale celny sprawia, że każde zdanie ma znaczenie. Autor nie marnuje słów, a jego sugestywna narracja działa na wyobraźnię jak mało która. Czy dostrzegłam wady? Początkowo pomyślałam, że książka mogłaby być dłuższa. Ale po chwili refleksji uznałam, że zawiera wszystko, co najważniejsze, a dodatkowe opisy mogłyby jedynie rozmyć jej intensywny klimat. Warto też wspomnieć o pewnych uproszczeniach psychiatrycznych, które z perspektywy dzisiejszej wiedzy mogą budzić kontrowersje. Jednak pamiętajmy, że książka powstała w 1959 roku i w tym kontekście należy ją rozpatrywać.

Jest kilka takich dzieł w historii popkultury, które każdy kojarzy. Niekoniecznie zna czy wie o co w nim chodzi, ale na pewno kojarzy. Dla mnie i myślę, że dla wielu przykładem takiego dzieła będzie "Psychoza". Mimo że "Psychoza" jest znana głównie dzięki swojej rewelacyjnej adaptacji filmowej w reżyserii Alfreda Hitchcocka to obijała się ona o moje uszy już od dłuższego czasu także jako powieść literacka. Kiedy w końcu wpadła w moje ręce za sprawą wydawnictwa Vesper musiałem ją w końcu przeczytać i absolutnie się nie zawiodłem. To co przede wszystkim zachwyciło mnie w "Psychozie" to fakt, że pomimo tego, że ma ona niecałe 200 stron to wszystko co poruszył w niej autor miało czas na rozkwit. W ostatnim czasie miałem okres na krótsze książki. Przeczytałem m.in. "Migawkę" Sandersona, "Koralinę" Gaimana czy "Doktora Jekylla i Pana Hyde'a" Stevensona i każda z nich cierpiała na jeden i ten sam mankament - oryginalny pomysł, ale zbyt mało rozwinięty. Może to kwestia rozmiaru dzieła, ale przecież nikt nie zabrania autorowi napisać dłuższej pracy i rozwinięcia odpowiednio pomysłu. "Psychoza" na ten problem nie cierpi, wręcz przeciwnie. Jest przykładem na to jak, pomimo krótkiej formy, można dobrze i solidnie rozwinąć wątki i sprawić, że czytelnik chce w nie uwierzyć. A wierzcie mi, w tej książce jest o czym czytać. Tajemniczy motel na odludziu, uciekinierka, która chcę w tym motelu się zadekować, brutalne morderstwo i próba zatuszowania go. No i śledztwo w sprawie, zarówno to policyjne, jak i to na własną rękę. Ta krótka książeczka jest wypełniona cudownymi kliszami po brzegi i każdy z nich ciekawie i oryginalnie zaczyna, świetnie rozwija i satysfakcjonująco kończy. I podejrzewam, że niektórym pisarzom zajęłoby coś takiego co najmniej 300 dodatkowych stron więcej. Dodatkowo postaci i klimat. Bohaterowie przedstawieni w powieści są do bólu ludzcy, postępują dokładnie tak jak zapewne większość z nas by postąpiła na ich miejscu. Obserwując policjanta, zrobilibyśmy to samo co on, obserwując osobę ukrywającą morderstwo, zapewne tak samo, jako osoba poszukująca zaginionego, pewnie postąpilibyśmy tak samo jako bohaterowie powyższej książki. I nie da się ich nie polubić. Czytając "Psychozę" czuć klimat lat 50. Czuć brud motelu, mimo pozornej czystości, która tam panuje. Czuć strach przed innymi i jeszcze większy strach przed dekonspiracją działań bohaterów. A to wszystko dzięki świetnie poprowadzonej narracji, surowym, acz pogłębionym opisom i bardzo oryginalnej historii. Mimo, że w sumie każdy ją w jakimś stopniu zna. Nie byłem w stanie się od niej oderwać i wierzę, że w przyszłości ponownie do niej wrócę, a gdy wydawnictwo Vesper zdecyduje się na wydanie kontynuacji, na pewno po nie sięgnę. Jeśli spodobało Ci się co tu napisałem to zapraszam na mojego Instagrama po więcej recenzji I ciekawostek ze świata kultury, będę niezwykle wdzięczny za każdy rodzaj wsparcia :) https://www.instagram.com/kulturiada/