Post Mortem

Przeczytałam wszystkie poprzednie części więc musiałam sięgnąć po kolejną , uwielbiam tą serię i polecam

Ta historia porwała mnie już od pierwszych stron, a wszystko dlatego, że profesor Hans Rekke jest jedyny i niepowtarzalny. To, że zamieszkała z nim Micaela Vargas, partnerka w sprawach zawodowych, nie jest przypadkiem. Patrzą na siebie, cenią swoją wyjątkową współpracę i spostrzegawczość, a mimo to nie potrafią powiedzieć sobie, jak ważni są dla siebie prywatnie. Niektóre zachowania Rekkego wywołują u Micaeli złość, a to prowadzi do tego, że pokochała kogoś innego. Nie potrafi jednak powiedzieć tego profesorowi, bo wciąż „…wydawał jej się przystojny i czarujący…”. Kiedy pewnego dnia zjawia się u nich hiszpański komendant, ze sprawą sprzed lat, jeszcze nie wiedzą, że obydwoje przepadną w dążeniu do poznania prawdy. Nawet komplikacje zdrowotne nie będą w stanie ich powstrzymać by znaleźć zabójcę młodej dziewczyny o wielkim talencie literackim. W tym przypadku to „sztuka ujawnia prawdę”, a oni muszą odszukać jej uczestników. Nie jest to łatwe, zwłaszcza, że wskazuje na seryjnego mordercę. Och, jak to się dobrze czytało. Podążanie za profesorem i jego partnerką, to przyjemność, ponieważ obydwoje są nieustępliwi w dążeniu do prawdy. Historię czyta się bardzo dobrze również z tego powodu, że przebiega dwutorowo. Poznajemy ścieżkę zdarzeń z przeszłości i proces śledczy w teraźniejszości. Powiem Ci tylko, że tą wielopłaszczyznową powieścią, autor sprawia czytelnikowi ogromną radość.

Genialna

Opowieść toczy się z dwóch przedziałów czasowych. W jednym pojawia się ktoś, kto chce rozwikłać zagadkę sprzed dwudziestu lat, która do dzisiaj pozostała tajemnicą. Chodziło o zamordowanie pewnej dziewczyny, która napisała dziwne opowiadanie. W czasie dawniejszym obserwujemy właśnie tą dziewczynę, która w pracy spotkała dwóch mężczyzn. Jest to jednak wątek bardziej rozwinięty, gdyż wiemy, że jest w pracy poniewierana przez innego mężczyznę, który nie wykazuje żadnych cech pozytywnych. Jest gburem, często ją kopie, obraża porządnymi wyzwiskami oraz łączy go z nią jeszcze dawniejsza przeszłość, którą poznamy pobieżnie. W teraźniejszości coraz więcej szczegółów wychodzi na jaw. Zastanawiają się nad pewnym rytuałem o którym będzie coś wiadomo w czasie dawniejszym. My nie możemy jednoznacznie określić kto ją skrzywdził, gdyż długo jesteśmy trzymani w niepewności, podpowiedzi jest jeszcze więcej, ale każde z nich rozbiegają się na inne osoby o bardzo podejrzanym zachowaniu. Im bardziej sztukujemy wieści z teraźniejszości, tym mocniej trafia do nas historia z przeszłości. To teraz poznajemy bóle, których tamta dziewczyna doświadczyła kiedyś. W ten sposób sekrety z wolna się rozwiązują, a nasze zdziwienie jedynie wzrasta. Pytań jest tutaj bardzo dużo, na szczęście poznamy na nie odpowiedzi. Same postacie bywają różne. Zostały ukazane od strony minusów w których jednak przebijają się niektóre pozytywne cechy. Bardzo podobał mi się sposób ukazania tych historii, gdyż zawsze uwielbiam, kiedy przeszłość także występuje i ma swoje sekrety do ujawnienia. Co ciekawe dawny czas był pokazany jako skryty, bardzo tajemniczy niemal dwuznaczny. Teraz postacie dysponują wieloma rzeczami, które odtwarzają nie tylko tamte wydarzenia, ale i możliwe zachowania, rozmowy oraz nawet uczucia. Podkreślony został szacunek do literatury, ale i moment, kiedy była ważna dla samego istnienia, niekoniecznie dla rozumienia. Teraz też wiele osób kupuje książki, a w ogóle ich nie czyta. Odpowiadają, że chcą je mieć, bo inni je mają. Taka moda na modę. Przyznam, że obecnie bywa podobnie i chyba nigdy się to nie zmieni. Podsumowując, dla mnie to świetny thriller psychologiczny, który jest czytelnie wydany z krótkimi rozdziałami i wciągającą opowieścią. Szczerze mogę ją polecić:-)

"Post Mortem" to 3-ci tom cyklu o profesorze Rekkem i policjantce Micaeli. Hiszpański komendant nie może się pogodzić z niewyjaśnioną sprawą brutalnego zabójstwa młodej kobiety sprzed lat i prosi profesora o pomoc. Tropy prowadzą do elit literackich Sztokholmu. Po kolejnym tomie cyklu mam coraz bardziej mieszane odczucia co do niego, bo moje wrażenia są jak wahadło. 1-szy tom był dość średni, 2-gi już mi się podobał, a teraz ponownie wyczuwam niestety spadek formy. Zacznę niemniej od plusów. Książka ma interesujący pomysł na śledztwo, z ciekawym, psychologicznym podejściem do winowajcy. Rotacyjnie obserwowane zdarzenia pozwalają dobrze zagłębić się w obraz ofiary, w jakiś sposób związać z nią emocjonalnie i bardziej przeżyć fakt, że nieuchronnie zmierzamy do jej końca. Jednocześnie poczynania Rekkego i Vargas poszerzają obraz o kolejne zbrodnie, ich brutalność i rys portretu psychologicznego. Ściganie przestępcy, badając zbrodnię sprzed lat, jak i łącząc świeższe, kolejne sprawy daje ciekawy obraz i przekrój życia niedoścignionego zbrodniarza, zdobywającego pozycję, kontakty, a jednocześnie skrzętnie skrywajacego brudne od krwi ręce. Znacznie słabiej tu wypadają protagoniści.Jeszcze profesor się broni, szczególnie w finale, swoimi umiejętnościami i dalej wzbudza zaintrygowanie pozą, tak Micaela była już dla mnie irytująca swoimi nieprzemyślanymi zachowaniami i dużą nieudolnością w roli policjantki, jej wątki tylko niepotrzebnie rozciągały książkę, a niewiele wnosiły w praktyce. Ogólnie sporą wadą tego tomu jest w moim odczuciu nadmierne przegadanie, mało śledztwa w śledztwie, dopiero pod koniec zaczyna się coś dziać. Myślę, że również sam wątek zbrodni mógł być lepiej poprowadzony, bo, choć pomysł dobry, to nie wszystkie jego elementy mnie przekonały, jak choćby symbole na zwłokach, które miały średnie wyjaśnienie, niby tworzenia aury rytuałów psychopatycznych, ale nie wpasowaly się i wyszły sztucznie. Ma swoje zalety i odnajdą się tu fani spokojniejszych kryminałów bez pędzącej akcji. Dla mnie tym razem wyszło słabiej. Jeśli będzie kontynuacja, to z ciekawości pewnie sięgnę, może powróci klimat 2-go tomu.

„Post mortem”, trzeci tom serii o duecie Hans Rekke – Micaela Vargas, to książka, która zdecydowanie wykracza poza ramy klasycznego thrillera. Lagercrantz otwiera powieść nie od zbrodni, lecz od wspomnień. Dwaj młodzi mężczyźni przemierzają Europę, żyjąc chwilą, dyskutując o Célinie, Hemingwayu i Cohenie. Dwadzieścia lat później komendant Rafael Corales wraca do nierozwiązanej sprawy brutalnego morderstwa młodej kelnerki, która nie daje mu spokoju. Tajemniczy symbol na ciele ofiary staje się kluczem do czegoś znacznie większego. Dochodzenie zaczyna nabierać tempa, gdy okazuje się, że zbrodnia nie była jedyną – ofiar w krajach skandynawskich jest więcej, a ślady wskazują na seryjnego sprawcę. Lagercrantz mistrzowsko łączy pozornie odległe światy – gorący hiszpański temperament z chłodną precyzją szwedzkiego śledztwa. Profesor Rekke to postać, która fascynuje i niepokoi. Jego przeszłość, osobiste demony i intelektualna aura tworzą bohatera, którego nie sposób zaszufladkować. Mniej przypadła mi do gustu niestety postać Micaeli. Jej działania często wydają się impulsywne, czasem wręcz nieprofesjonalne. A jeśli już jesteśmy przy słabszych stronach tej powieści to uważam także, że książka jest nieco zbyt rozwleczona, momentami powiewa nudą i mało się dzieje. Zabrakło mi dynamiki. Duża część książki to dialogi i przemyślenia, które nie popychają śledztwa do przodu. Dopiero końcówka przynosi napięcie, które chciałoby się odczuwać przez całą powieść. Myślę, że jest to pozycja świetna dla fanów spokojniejszych kryminałów z dużą ilością dialogów i psychologicznego tła, którzy nie szukają nagłych zwrotów akcji, a raczej melancholijnego klimatu. „Post mortem” nie jest złą książką – ale też nie spełnia moich wszystkich oczekiwań, które można by mieć wobec kontynuacji udanego cyklu. Znajdziemy tu dobrze poprowadzone tło, psychologiczne zagadki, ale brakuje mi wyrazistych emocji i szybszego tempa.

„Człowiek ma trzy twarze: pierwszą pokazuje całemu światu, drugą - bliskim, a trzeciej nie pokazuje nikomu .” „Człowiek, który wyszedł z mroku” i „Memoria”, poprzednie tomy serii o Hansie Rekke, profesorze psychologii, specjaliście od technik przesłuchiwania, kiedyś wybitnym pianiście, i policjantce Micaeli Vargas, zajmującej się przestępczością nieletnich na przedmieściach Sztokholmu, zapewniły mocną i dobrą przygodę czytelniczą. Trzecia odsłona również się do takich zaliczała i frapująco było się w nią zagłębiać. Książka miała sporo mocnych atutów, ale i kilka drobnych wad, które nie rzutowały znacząco na pozytywny odbiór. Różnorodna perspektywa zdarzeń, z każdej strony prezentująca się nieco inaczej. Morderstwo młodej kobiety sprzed dwudziestu lat ubarwione akcentami z rytualnej symboliki. Osobliwa męska przyjaźń z regułami ciężkimi do rozszyfrowania. Mnóstwo niewiadomych i zdradliwych tropów, nadmiaru informacji i braku punktów stycznych. David Lagercrantz umożliwiał wejście w przeżycia, emocje i marzenia ofiary. Krok po kroku prowadził ścieżką obrazów ku nieuniknionemu końcowi życia. To podnosiło walor kryminalnej opowieści. Autor ciekawie zmieniał barwy postaci zmuszając mnie do reinterpretacji postaw i osobowości. Długo nie mogłam wyrobić sobie właściwego zdania o bohaterach. Elementy tajemniczości i niepewności latami owiewały prawdę o okolicznościach i źródłach morderstwa. Podobał mi się sposób kluczenia pisarza wokół tego, co początkowo wydawało się jasne i klarowne, a z czasem stawało się coraz bardziej pogmatwane i mroczne. Rekke dobrze trzymał poziom intrygi i sposobu odkrywania prawdy, prezentował niepowtarzalny styl myślenia i pracy. .. więcej na: https://bookendorfina.blogspot.com/2025/08/post-mortem-dk.html

IG: @zaczytana_archiwistka Wina. Wstyd. I zbrodnia, która nie umiera. Dwaj młodzi mężczyźni – dwie dusze spragnione życia, wolności i sztuki – wyruszają w podróż przez Europę. Miasta, rozmowy o Célinie, Hemingwayu, Cohenie. Imprezy, papierosy, słowa. Ich ścieżki wiodą na północ Hiszpanii… i tam wszystko się kończy. Dwadzieścia lat później hiszpański komendant Rafael Corales odwiedza profesora Hansa Rekkego – kontrowersyjnego, genialnego znawcę ludzkiego umysłu – z pytaniem, które nie daje mu spokoju: kim była młoda kelnerka, brutalnie zamordowana przed laty, i co oznaczał tajemniczy symbol wypalony na jej ciele? Rekke, wspierany przez Micaelę Vargas – twardą, nieprzejednaną policjantkę – zaczyna wiązać tę sprawę z innymi zbrodniami na kobietach w Skandynawii. Trop prowadzi ich do zamkniętego, elitarnego świata sztokholmskiej bohemy literackiej – środowiska, które wie, jak opowiadać historie… i jak je ukrywać. „Post Mortem” to literacki thriller z psychologiczną głębią i detektywistyczną precyzją. �� Tajemnica z przeszłości, która wraca, by domagać się sprawiedliwości �� Splot osobistych traum, filozoficznych rozmów i brutalnych faktów �� Wnikliwe spojrzenie na moralność elit, pamięć winy i zacieranie śladów Rekke i Vargas powracają. Mądrzejsi. Mroczniejsi. Bardziej zdeterminowani. �� Dla fanów klasycznych europejskich kryminałów z intelektualnym sznytem �� Dla tych, którzy kochają powolne odkrywanie warstw zbrodni �� Dla miłośników twórczości Lagercrantza, który łączy suspens z literacką wrażliwością „Eden – jeden człowiek nosi winę. Drugi nosi wstyd.” Jak długo można uciekać, zanim przeszłość dogoni cię w miejscu, gdzie nie ma już dokąd pójść

"Post mortem" to trzecia i zarazem ostatnia część trylogii Davida Lagercrantza o profesorze Hansie Rekkem i policjantce Micaeli Vargas. W cyklach książkowych najprzyjemniejsze są powroty do postaci literackich, z którymi sympatyzujemy, a nowa zagadka kryminalna, która przed nimi stoi, staje się dopełnieniem doskonałej całości. Młoda i ambitna policjantka z nizin społecznych, Micaela Vargas, oraz światowej sławy profesor psychologii, wykształcony i kulturalny przedstawiciel klasy wyższej, Hans Rekke, tworzą wybuchowy duet uzupełniających się przeciwieństw. Ich odmienne doświadczenia życiowe i podejście do śledztwa sprawiają, że wspólna praca to mieszanka błyskotliwej dedukcji, emocjonalnych napięć i nieoczekiwanych zwrotów akcji. W trakcie prowadzonego dochodzenia okazuje się, że być może trafili na trop nieuchwytnego od dwudziestu lat mordercy. Śledztwo zmierza w niebezpieczne rejony, docierając do literackiej elity Sztokholmu, gdzie za fasadą prestiżu kryją się mroczne sekrety. Jak cienka bywa granica między światem sztuki a przemocą? "Post mortem" to finał, który satysfakcjonuje – nie tylko dzięki rozwiązaniu zagadki, ale też przez domknięcie wątków osobistych bohaterów. To inteligentny kryminał, w którym intryga jest precyzyjnie skonstruowana, a relacja głównych postaci pozostaje sercem opowieści.

Marzy się Wam podróż po Europie? Mi bardzo. Udało mi się co prawda zwiedzić wiele krajów, ale taki EuroTrip brzmi jak marzenie. Zrealizowało je dwóch młodych mężczyzn. Połączyła ich nie tylko wspólna wyprawa, słabość do sztuki, ale i tajemnica. Wydawało się, że została głęboko zakopana. Prawda jednak domaga się odkrycia. Jej orędownikiem jest hiszpański policjant, który nie może zapomnieć o sprawie brutalnego mor*du na młodej hiszpańskiej kelnerce, do którego doszło dwie dekady wcześniej. Trafia do profesora Hansa Rekkego, który zgodził się poszukać wyjaśnienia tajemniczego zabójstwa. Psychologowi towarzyszyć będzie jak zawsze policjantka Micaela Vargas. Czy i tym razem odniosą sukces? Odpowiedź czeka na kartach powieści. To już trzecia część przygód tego specyficznego duetu. Ich śledztwo prowadzi do ludzi ze środowiska artystycznego, a być może nawet seryjniaka. Kolejna ciekawa, dojrzała i kompletna powieść. Mnie David Lagercrantz swoją powieścią zatytułowaną Post mortem ponownie przekonał. Polecam.

Lagercrantz dopina trylogię. Czyta się!