Pitfalls

Dla tych, którzy znają Norwegów wyłącznie z ostrego łojenia, masakrycznie połamanych rytmów i czarciego growlu ta płyta jest i pozostanie absolutnym szokiem. Dla tych, którzy nie tolerują niemetalu, ta płyta będzie dramatycznym wygłupem lub śmieciem. Dla bardziej otwartych, wsłuchanych nie tylko w dźwięki, ale i w duszę Twórcy, ta płyta będzie objawieniem. Ale trzeba się w niej cierpliwie zakochiwać, niczym w dziewczynie, która na pierwszy rzut oka nie zachwyca, ale przy bliższym poznaniu okazuje się być dojmująco/zniewalająco piękna. Mamy tu właściwie wszystko, co dziś mieści się w szeroko pojętym mainstreamie popu i rocka - i pulsujące rytmy, i zachwycające melodie, i wokalizy przypominające do złudzenia stare dobre A-Ha (tak! przypadek?) . Nie jest to może kopalnia hitów, ale na pewno jest to niewyczerpany rezerwuar fenomenalnych muzycznych przeżyć. Przede wszystkim mamy tu jednak niesłychanie wielki ładunek emocji, które udało się wyrazić nie tylko głosem, ale i wszelkimi instrumentami. To płyta kompletna, spójna - choć (uwaga dla pogrążonych w jesiennej depresji) bardzo smutna. Przy tym - nad wyraz klimatyczna. A za same smyki w At The Bottom należy się Norwegom 10 Grammy. Czyste piękno.

Pitfalls to po prostu "pułapki". Tak jak w pułapce można się poczuć po pierwszym przesłuchaniu płyty. Słuchacze obeznani z poprzednimi płytami mogą być lekko zszokowani - tak jak i ja byłem. Płyta zyskuje kiedy otworzymy się na nowe brzmienie i nowe emocje. Jest oszczędna w dźwięki, nieagresywna i ... melancholijna. Mało tu progmetalowego grania za to pełno progrocka i emocji. Płyta zdecydowanie zyskuje po kolejnych pzresłuchaniach. polecam, podobnie jak i poprzednie, cięższe albumy grupy.