Parking

Chyba jednak może i ważna powieść ale chyba nie dla nas może dla mieszkańców teksasu Może chce być uniwersalna ale efekt mierny Nie porywa nie wciąga Trudna lektura

Houston w Teksasie, tygiel rasowy, narodowościowy, kulturowy, tożsamościowy. Tu nic nie jest na zawsze - ojcowie odchodzą, związki się rozpadają, mężowie dowiadują się w końcu prawdy, dzieci nagle mogą przestać oddychać. Tu sprzedaje się narkotyki, ciało i marzenia. Tu każdy czegoś pragnie, ale albo nie potrafi, albo nie może tych pragnień urzeczywistnić. W ni to rozdziałach, ni to opowiadaniach autor żongluje czasem - martwy bohater nagle pojawia się w kolejnej historii, inny przemyka przez jedną, góra dwie strony. Bohaterowie z krwi i kości - szalona kuzynka, dla której książki są liną ratunkową w popapranym życiu, komuna męskich prostytutek, pracownicy śmierdzących barów, brat, którego śmierć określa się mianem "głupiego pecha", ojciec, który "kochał mamę jeszcze do końca miesiąca". Wszystko tu klimatyczne, buzujące emocjami. Trochę przypomina mi ta książka filmy Spike'a Lee, pulsujące energią i kolorami, z warstewką melancholii i nostalgii w środku. Ale i odrobinę "Tramwaj zwany pożądaniem" T. Williamsa, bo i tu, i tam sporo życiowych rozbitków, którzy trzymają się życia i godności zmęczonymi palcami. Bryan Washington zachwycił mnie już "Upamiętnieniem", które długo we mnie rezonowało. "Parking" utwierdził mnie w przekonaniu, że nie można ominąć kolejnych dzieł tego nietuzinkowego, utalentowanego autora. I jeszcze jedno: ta proza płynie, uwodzi pięknymi zdaniami, które wyłaniają się z brudu egzystencji bohaterów. To też zasługa tłumacza, Macieja Świerkockiego.