Osad

Nie jest to ani album z grafikami, ani zbiór poetycki, ani przegląd przedwojennej prasy. Propozycja autora to pełna niespójności i zgrzytów opowieść o świecie, o którym być może nie da się inaczej opowiadać niż niespójną, wielowątkową i różnorodną formalnie narracją. Pisane przez Bohajedyna „haiku” są dopełnieniem grafik i wycinków, a jednocześnie otwierają heterogeniczną całość na zupełnie nowe sensy. Książka jest propozycją całkowicie unikalną. Zanurzona gdzieś w dadaistycznej czy surrealistycznej prehistorii daje nam wgląd w to, co nas otacza dzisiaj.

Trudno jest oceniać, która z trzech form – grafika, cytaty z prasy czy „haiku” – jest najważniejsza. Najbardziej narzucają się oczywiście obrazy – tworzone grubą, niedbałą, „pierwotną” kreską grafiki oraz kolaże. Obrazy tworzone przez Bohajedyna wręcz wrzeszczą swoistą antyestetyką. W zestawieniu z „grzecznymi” tekstami wycinków prasowych sprawiają niemal fizyczny ból. Kolaże wzmacniają jeszcze dadaistyczny obraz całości i są dość silnym nawiązaniem do czasów, z których pochodzą fragmenty prasowe (z "Posłowia" Krzysztofa Cibora).