Nieznośna lekkość bytu

Według mnie książka fatalna, bez sensu i bardzo nudnie się czytało, nie da się z niej coś wyciągnąć... szkoda czasu

Piękna filozoficzna powieść o miłość, życiu i jego przypadkowości

Najbardziej znana książka Kundery, chociaż stylem nie odbiega znacznie od innych jego książek. Zdecydowanie warto ją chociaż raz przeczytać. Dobrze przetłumaczone, a to ważne (dobrze w kontekście płynności i jasności czytania).

Polecam

książka przyszła z rozdarciem na okładce, jak gdyby zrobiono to nożem (nie otwierałam nim paczki, książka taka już była) :(

Może gdy sięgnę za jakiś czas ponownie do twórczości Milana Kundery to zostanę oświecony i spodoba mi się ta powieść

Czytałem to z 20 lat temu, chyba fajne ale nie zdążyłem przeczytać w tydzień więc może taka prośba o ocenę następnym razem nastąpi jak dacie czas na przeczytanie? Bo to nie jedyna zaległość którą muszę nadrobić

Fajna książka, fajne przemyślenia

Świetna książka

Rewelacja!

Klasyka

Świetna

4,5 ⭐️ Zaczynając czytać tę książkę, spodziewałam się chyba czegoś innego, ale mimo to nie zawiodłam się na niej. Myślałam, że to będzie coś wow, dosłownie katharsis, które przeżyję dzięki autorowi, a okazało się, że to po prostu niezwykle smutna historia miłosna z niepojącym tłem historycznym w tle. Myślę, że zwyczajność tej historii nie przypadnie wszystkim do gustu. Ja sama mam wrażenie, że czytałam tę książkę w złym momencie i na pewno kiedyś do niej wrócę. Książka opowiada o zwyczajnym życiu, dwójki a momentami czwórki bohaterów i ich miłości do siebie, a tak naprawdę historia skupia się głównie na Tomaszu oraz Teresie, którzy tworzą związek, mimo, że każde z nich ma jego inną definicję i to tak diametralnie różną, że ich miłość poznaczona jest ogromnym cierpieniem. To jak Teresa reaguje na zdrady Tomasza i to jak Tomasz reaguje na smutek Teresy jest porażająco prawdziwe i po prostu smutne. Dla mnie osobiście z tej książki płynie swego rodzaju rozpacz zakrapiana chwilami szczęścia i czytając to zadawałam sobie wielokrotnie pytanie, czy to cierpienie jest potrzebne? Czy nie lepiej aby para się rozstała, skoro ich pogląd na życie jest tak diametralnie inny? Ale za chwilę przypominam sobie ile oni razem przeszli jak tło historyczne gra tutaj ważną rolę, jak Tomasz po każdej zdradzie i tak wraca do Teresy, jak Teresa zawsze na niego czeka i myślę, że dzięki temu w jakimś stopniu to rozumiem, że wiem co popycha bohaterów w tę spiralę smutku i rozpaczy, ale żeby w pełni to zrozumieć muszę dać sobie czas i wrócić do tej historii ponownie w momencie, kiedy będę już na innym etapie swojego życia. To była naprawdę dobra książka, trudno mi się ją czytało, ale nie przez język czy zagmatwane wątki. Ona była ciężka pod względem emocjonalnym i myślę, że czytając ją trzeba stać się bohaterami. Trzeba potrafić postawić się na ich miejscu i postarać się myśleć jak oni, bo inaczej nie „poczujemy” tej książki tak jak powinniśmy. To książka, którą się przeżywa a nie czyta i na pewno zostaje z człowiek na bardzo długo. Ps W książce znajduje się spojler do Anny Kareniny ( ja o tym nie wiedziałam i nie czytałam jeszcze tej książki, więc trochę jestem rozczarowana, ale i tak kiedyś ją przeczytam) w starym wydaniu jest to strona: 63, w nowym: strona 65

“Nieznośna lekkość bytu” to historia grona osób, które wiążą ze sobą niespodziewane wypadki losu, bo gdyby Tomasz poszedł do innej knajpy, to nie poznałby Teresy i ta historia nie miałaby miejsca. A może i miałaby, ale bohaterowie byli inni, a idzie za tym kompletnie inna historia, więc tak, to jest opowieść o zbiegach przypadków i ich wpływie na życie ludzkie. Tłem historycznym dla powieści Milana Kundery jest zmaganie się czeskich intelektualistów z trudnościami dnia codziennego w Pradze po praskiej wiośnie w 1968, a w swoich pięknych zdaniach opowiada o korupcji, ucieczce z kraju, oraz tym jak z samego szczytu, przez kilka niepożądanych słów, można upaść na samo dno. Uważam, że jest to wartościowa książka, szczególnie poruszy osoby, które lubią wątki historyczne, ale i psychologiczne rozdrabnianie życia ludzkiego. “Nieznośna lekkość bytu” nie jest bardzo skomplikowaną książką, ale wrażliwość, która została przez autora zawarta w zdaniach, pięknie mówi o miłości do swojego kraju. Myślę, że my, jako Polacy, bardzo dobrze rozumiemy co to znaczy tęsknić za swoim krajem. Dlatego szczególnie dla naszego narodu jest to historia istotna, bo nie często na historii skupiamy się na tym ile wycierpiały inne państwa w dwudziestym wieku, a dzięki “Nieznośnej lekkości Bytu” możemy poznać choć odrobinę tej okrutnej prawdy. Może wy, czytając tę powieść skupić się na innych elementach, do mnie jednak najbardziej przemówiła jej historyczna część, któtra była tłem dla psychologicznego studium związku Tomasz i Teresy. Może nie pokochałam “Nieznośnej lekkości bytu” bezwarunkowo, ale cieszę się, że poznałam tę historię i mogę zachęcić do tej lektury was.

🩶🤍 Osz, twórczość Milana Kundery od zawsze była w mojej głowie czymś podniesionym do rangi mitu. Nikt nie jest obojętny na jego książki. Jedni je kochają inni nienawidzą - nie slyszałam, aby było cokolwiek pomiędzy. Z tego powodu bardzo długo zbierałam się na odwagę, aby przeczytać chociaż jedną książkę tego autora. Liznąć odrobinę tego mistycyzmu i dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi. Kiedy więc w końcu udało mi się złapać w ręce Nieznośną Lekkość Bytu głośno nazywaną jako najlepsza książka tego pisarza totalnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać. I wiecie co? Po lekturze mam koszmarny mętlik w głowie. 🩶🤍 Głównym bohaterem tej książki jest .. Przypadek. Ten magiczny i niesamowity czynnik, który sprawia, że ktoś wpada wam w oko, odwracacie się na ulicy zamieniacie dwa zdania i już wiecie, że to jest to. Tak. Miłość nie jest niczym więcej jak zbiorem takich przypadków. Wiele mówi się o przeznaczeniu o tym niesamowitym ułożeniu gwiazd na niebie, które warunkuje, że kochamy tą osobę, a nie inną. A może... może to wszystko jest po prostu o wiele prostsze? Może wystarczy pewnego dnia po prostu wejść do pubu albo na pocztę.. 🩶🤍 Ona i on - dwoje ludzi, których życia do góry nogami wywrócił właśnie taki przypadek. On to lekarz, babiarz który z nie jednego pieca już jadł. Był święcie przekonany, że nic w życiu nie jest w stanie go zaskoczyć do momentu, kiedy wkracza do pewnego baru. Tam spotyka ją — kobietę pełną życia i energii. Tak Tomasz i Teresa spotkali się, aby przepaść dla siebie nawzajem.. a więc losy tej dwójki zaplótł ten niesamowity przypadek. Czy jest sens sprzeciwiać się przeznaczeniu? Jak pozwolić rozwijać się jakiemukolwiek uczuciu, gdy za drzwiami baru mogą spotkać jedynie okupowaną Pragę. 🩶🤍 Kundera w swojej opowieści stara się rozgrzebywać dwa wątki jednocześnie. W pierwszym z nich dokonuje swoistej wiwisekcji życia ludzkiego. Dlaczego nawiązujemy relacje? Co sprawia, że się zakochujemy? Jeżeli ktoś uwielbia rozkładanie tych czynników na części pierwsze będzie tą ksiązką oczarowany. Drugi z tropów to zmaganie się z codziennością życia w Pradze 1968 roku. Wiele jest tu rozmyślań o ucieczce z kraju, o tym, jak przez kilka źle wypowiedzianych słów można spaść na samo dno. Historia i emocje splatają się tu w bardzo emocjonalnym tańcu — czytelnik zyskuje więc wrażenie, że w tej opowieści jedno po prostu nie może istnieć bez drugiego. 🩶🤍 Mam wrażenie, że niestety spotkałam tą książkę w złym momencie swojego życia. Jeszcze kilka lat temu mając zdecydowanie inny mindset prawdopodobnie wznosiłabym tą historię pod niebiosa. Obecnie podchodząc do życia bardziej zero-jedynkowo mam wrażenie że ta historia była dla mnie miejscami zbyt naiwna, niepotrzebna górnolotnego patosu. Jednocześnie nie mogę powiedzieć, że nie rozumiem miłośników Kundery. Te książki mogą być przepyszną przygodą dla tych, którzy uwielbiają takie rozdrabnianie się — dla tych którzy myślą bardziej surowo Nieznośna lekkość bytu to droga przez mękę. Wszystko zależy od tego, w jakim momencie życia będziecie siadając do tych książek. Czy warto? Jasne jak najbardziej — chociażby tylko po to, aby wyrobić sobie zdanie samodzielnie bez osądów.

Milan Kundera rozprawiając o nieznośnej lekkości istnienia wrzuca Nas w świat niepewności w czasch totalitaryzmu. Tworzy zwyczajne, gorzkie historie nakrapiane chwilami radości. Teresa, Tomasz, Franz i Sabina to bohaterowie tych historii. Bohaterowie trudni, wciąż wymykajacy się czytelnikowi, których losy łączy przypadek i coś na kształt miłości. Jest w tych historiach dużo żalu. Takiego bez pretensji, przepełnionego rezygnacją, smutkiem i samotnością. Dużo tu unikania i bólu, na którego tle Autor maluje promyczki, małe radości przeszywająco lekkie w swej ciężkości. Najwięcej uwagi Kundera poświęca historii Teresy i Tomasza. Tych dwoje żyje ze sobą w związku, choć każde z nich ma zupełnie inną definicję miłości. Czy tak można? Żyć w miłości bez zgodności co do niej? Ze sobą i wciąż jakby obok. Okazuje się, że tak. Jest w relacji tych dwojga, połączonej przez przypadek, czas na zwyczajność, bliskość i pożądanie. Czas na ranienie się nawzajem oraz czekanie na chwileczkę spędzoną wspólnie wyrwanej siłą szarej codzienności. Jest akceptacja przypadkowości połączenia dusz, ale i złość wobec niej. Tutaj lekkość nie raz okazuje się być ciężarem. Kundera doskonale łechcze synapsy czytelnika. Pisze z tak nieznośną lekkością, że aż miło. Zdania są dopieszczone, a zbitki myśli wyrwane z tej opowieści rezonują z czytelnikiem. W głowie co rusz pojawia się mnóstwo pytań dotyczących egzystencji i jej celowości. Mam wrażenie, że Autor z uśmiechem na ustach, premedytacją i uroczą przekorą zostawia nas z zawiłą filozoficzną refleksją dotyczącą lekkości jakże ciężkiego bytu. "Nieznośna lekkość bytu" to książka do której chce się wracać. Chce się ją zapamiętać, bo przypadkowość zdarzeń w niej ukazana uwiera jak kamień w bucie, a zarazem uczy cieszyć się z małych, prostych rzeczy, nawet jeżeli wszystkie wydarzyły się tylko przez przypadek. Polecam! Czytajcie! 🤍

Przypadek sprawił, że ich drogi się skrzyżowały. Ale czy przypadek może wpływać na tak wielkie uczucia, jak miłość, przyjaźń, czy zaufanie? „Nieznośna lekkość bytu” to kolejna już książka Milana Kundery, która zachwyciła mnie samą swoją formą. Historia bardzo trudnych do jednoznacznej oceny bohaterów przeplatana jest refleksjami, doświadczeniami i opinią autora na różne ważne społecznie kwestie. Autor w całą fabułę wplata sytuację polityczną kraju, po raz kolejny podejmuje kwestie związane z emigracją i patriotyzmem. Mimo wszystko jednak na pierwszym planie są problemy, uczucia i codzienność bohaterów. Przedstawione w sposób ujmujący, wywołujące w czytelniku wiele emocji. Dla mnie to najlepsza książka autora, jaką do tej pory miałam okazję przeczytać!

"Tam gdzie przemawia serce, nie wypada, aby rozum zgłaszał wątpliwości." "Nieznośna lekkość bytu" jest powieścią, która z wyjątkową delikatnością i refleksją porusza fundamentalne zagadnienia ludzkiego istnienia, przypadkowości oraz miłości. Podejmuje niezwykle trudny temat ludzkiej egzystencji, jednocześnie ukazując tragedię ówczesnych mieszkańców Czechosłowacji, tak bardzo pragnących wolności i normalności. To książka obok której nie da się przejść obojętnie ani przeczytać, odłożyć na półkę i zapomnieć. Choć wątki polityczne są tylko jedną, drobną płaszczyzną, na której książka się opiera. Nie sposób również opisać wszystkich zagadnień, nad którymi się rozwodzi bądź zatrzymuje na moment w biegu zdarzeń. Kundera po mistrzowsku łączy losy kilku postaci, które na różne sposoby dochodzą do wniosku, że jedyną pewnością w ich życiu jest tytułowa lekkość. Ta lekkość, choć pozornie nieważna, staje się kluczem do zrozumienia ludzkiego losu i przypadkowości, która go kształtuje. Nasze życie jest kruche i ulotne i o tym nam przypomina. Głównym problemem w tej książce, jest przypadek jako czynnik determinujący ludzkie losy. Miłość, jedno z najważniejszych doświadczeń człowieka, jest w ujęciu Kundery również przypadkiem. To przypadek decyduje, że zakochujemy się właśnie w tej, a nie w innej osobie. Przypadek decyduje również o tym, czym zajmujemy się przez całe życie, kim jesteśmy i z jakimi ludźmi się stykamy. "Nieznośna lekkość bytu" to powieść, która zostawia czytelnika z głębokimi przemyśleniami nad naturą przypadkowości i lekkości życia. Sama niejednokrotnie musiałam ją odkładać, ale tylko po to, żeby przemyśleć. Zwłaszcza, iż Kundera po mistrzowsku pisze o tym, o czym większość ludzi nawet nie ma odwagi pomyśleć. Autor za pomocą swojej wyjątkowej narracji, prowadzi nas przez skomplikowany labirynt emocji, pragnień i losów, pokazując, jak ulotne i zarazem znaczące mogą być nasze decyzje i przypadkowe zdarzenia. To książka, która nie tylko porusza, ale również skłania do głębszego zrozumienia samego siebie i świata wokół nas. Warto przeczytać zwłaszcza, iż każdy znajdzie coś dla siebie.

Książka z duszą :) bardzo polecam