Melmoth

Dziś zabiorę Cię czytelniku w mroczny świat baśni i legend czyli najnowszą książkę Sarah Perry z elementami powieści gotyckiej. Zimowego dnia Helen spotyka Karela, jednego z dwójki swoich przyjaciół, bez płaszcza, szalika, trzymającego jakąś teczkę. Sprawia wrażenie postradania zmysłów, ogarniętego myślą nie dającą mu spokoju, wręcz na granicy obłędu. Namawia Helen by poświęciła mu chwilę w jednej z kawiarni. Tam po krótkiej rozmowie wręcza jej część zawartości tajemniczej teczki – rękopisu pewnego mężczyzny. Nie ujdzie uwadze obserwatora, że zachowanie Karela jest ciągle napięte i czujne, pełne obawy. W pewnym momencie pyta przyjaciółkę o Melmoth. Znacie to imię? Czy zdarza się Wam mieć wrażenie, że ktoś Was obserwuje? Dostrzegać cień postaci? Jednocześnie bać się spojrzeć w dane miejsce z obawy, kogo tam zobaczycie, ale także być ciekawym, co lub kto się kryje w tym miejscu? Wkrótce Karel znika, pozostawiając Theę, swoją partnerkę, której Helen będzie starała się okazać wsparcie. To u niej znajdzie materiały, zaprzątające ostatnimi czasy całą uwagę Karela. Co w nich odnajdzie? Bardzo podobała mi się konstrukcja książki. Choć główna akcja toczy się w czasach współczesnych, to dzięki dokumentom czytanym przez głównych bohaterów, możemy przenieść się w czasie wraz z ich autorami. Wciąż obecna postać w czarnych szatach z bosymi, krwawiącymi stopami i czujne spojrzenie kawek obserwujących nas z parapetu, swoimi błękitnymi ślepiami. Przypomnienia narratora, że każdy ruch bohaterów jest śledzony z ukrycia, swoją drogą także sam kontakt narratora z czytelnikiem. Wszystkie te wspomniane elementy sprawiły, że śledziłam kolejne wydarzenia z niezwykłym zainteresowaniem. Co znajdziesz w tej książce? - mroczne tło wywołujące gęsią skórkę - świat legend i baśni, bardzo realistyczny i przekonywujący - przyjaźń - sekrety, tajemnice i grzechy przeszłości Choć chciałabym by wywołała we mnie większy strach, to i tak śmiało mogę powiedzieć, że to bardzo dobra, klimatyczna historia. Myślę, że idealna na jesienno-zimowe wieczory, które jeszcze bardziej pozwolą nam wczuć się w atmosferę tej powieści.

Spotkać książkę, która już od pierwszych stron idealnie rezonuje z gustem literackim to prawdziwe szczęście. Nigdy nie przypuszczałabym, że połączenie literatury pięknej i grozy może być tak interesujące. Za tym tajemniczym tytułem Melmoth kryje się powieść szkatułkowa, owiana aurą zagadkowości, nieoczywista, niepokojącą i klimatyczna. Dostajemy tu aż trzy historie - dwóch tureckich urzędników za czasu schyłku Imperium Osmańskiego, pewnej luteranki skazanej w XVI wieku na stos oraz niemieckiego chłopca w okupowanej przez nazistów Pradze. Wszystkie opowieści łączy jedna postać przekletej obserwatorki Melmoth, pojawiającej się wszędzie tam, gdzie ponuro i wieje śmiercią i strachem. Pragnie ona wybawić bohaterów i zaprasza ich do podzielenia jej losu, do wspólnego dans macabre. Całość rozpoczyna się od wręczenia głównej bohaterce Helen pewnego rękopisu. Od tej pory kobietę nawiedzać będzie pewna postać ukryta w cieniu. Bohaterka pozostanie zawieszona między ciemną tonią, a bezpiecznym brzegiem, a czytelnik otrzyma zagadkę, czy to wyłącznie projekcja jej wyobrażeń i skrywanych grzechów? Uwielbiam powieści gotyckie za ich niesamowity klimat, złowrogość wylewającą się z opisów. Melmoth jest idealna propozycja na jesienne wieczory. Od tej pory zamierzam bacznie przyglądać się autorce.

Spotkać książkę, która już od pierwszych stron idealnie rezonuje z gustem literackim to prawdziwe szczęście. Nigdy nie przypuszczałabym, że połączenie literatury pięknej i grozy może być tak interesujące. Za tym tajemniczym tytułem Melmoth kryje się powieść szkatułkowa, owiana aurą zagadkowości, nieoczywista, niepokojącą i klimatyczna. Dostajemy tu aż trzy historie - dwóch tureckich urzędników za czasu schyłku Imperium Osmańskiego, pewnej luteranki skazanej w XVI wieku na stos oraz niemieckiego chłopca w okupowanej przez nazistów Pradze. Wszystkie opowieści łączy jedna postać przekletej obserwatorki Melmoth, pojawiającej się wszędzie tam, gdzie ponuro i wieje śmiercią i strachem. Pragnie ona wybawić bohaterów i zaprasza ich do podzielenia jej losu, do wspólnego dans macabre. Całość rozpoczyna się od wręczenia głównej bohaterce Helen pewnego rękopisu. Od tej pory kobietę nawiedzać będzie pewna postać ukryta w cieniu. Bohaterka pozostanie zawieszona między ciemną tonią, a bezpiecznym brzegiem, a czytelnik otrzyma zagadkę, czy to wyłącznie projekcja jej wyobrażeń i skrywanych grzechów? Uwielbiam powieści gotyckie za ich niesamowity klimat, złowrogość wylewającą się z opisów. Melmoth jest idealna propozycja na jesienne wieczory. Od tej pory zamierzam bacznie przyglądać się autorce.

„Patrzy i wiecznie czeka.” Nierówna propozycja czytelnicza, były momenty, że bardzo mi się podobała, ale za chwilę, za sprawą nie do końca trafionej argumentacji, mój entuzjazm topniał. Sarah Perry zdecydowała się na ciekawą, chociaż niełatwą, prezentację frapującego pomysłu na fabułę z wiodącą melodią ludzkich win, wyrzutów sumienia i prób zamaskowania poczucia winy. Każdy z nas wstydzi się pewnych zachowań, do których w jego życiu doszło, lub niekorzystnych postaw, które pomimo upływu lat nie dają spokoju. Odkupienie w oczach innych nie zawsze pokrywa się z odkupieniem wobec siebie samego. Trudną sztuką jest wybaczyć samemu sobie, rozliczyć się z niewygodną dla sumienia przeszłością, zamknąć rozdział nieprzyjemnych odczuć i wejść z wyczyszczoną kartą w kolejny etap życia. Co ciekawe, dla jednych pewne zdarzenie, nienoszące nawet śladów przemocy, może okazać się mega obciążające, dla innych, ten sam incydent nie przyniesie większego, lub nawet żadnego zakłopotania. Rozliczamy się według własnej hierarchii wartości, przysposobionych etycznych wytycznych, indywidualnego poczucia sprawiedliwości. Przewinienia niczym długi cień ciągną się za człowiekiem, dopóki nie uda się odważnie stanąć z nimi do konfrontacji... Bookendorfina

„Melmoth” to zaskakująca książka, niepokojąca, poruszająca, miejscami trochę chaotyczna, ale warta poznania. Muszę uprzedzić, że może sprawić, że zaczniecie oglądać się za siebie w poszukiwaniu postaci w powłóczystej, czarnej szacie.