Magic

Album z nazwą zespołu w tytule to symboliczne wydarzenie w karierze artysty. Choć często zarezerwowane dla debiutanckiej płyty, przywołuje również tradycję wyznaczania uroczystego zbioru dzieł, które spoglądają wstecz i uosabiają decydujący moment. Oneohtrix Point Never jednak kategorycznie kwestionuje większość standardowych pojęć linearnego myślenia w muzyce, nieustannie zmieniając tradycyjne paradygmaty, rozwijając i ponownie wplatając cyfrowe zmysły we współczesne sonaty. Dostępne wcześniej utwory składające się na „Drive Time Suite” - „Cross Talk I”, „Auto & Allo” i „Long Road Home” (z partiami wokalnymi Caroline Polachek) stanowiły preludium do niecierpliwie oczekiwanego powrotu Daniela Lopatina, artysty i producenta z Nowego Jorku, którego nazwisko stało się synonimem sztuki definiującej epokę. 

Pod koniec 2019 roku Lopatin stworzył jedną z najlepiej ocenianych przez krytyków ścieżek dźwiękowych, napędzaną niepokojem muzykę do filmu braci Safdie „Uncut Gems”. Rok wcześniej wydał doskonały album „Age Of” (Warp 2018). Teraz Lopatin wraca z nowym albumem, na którym zwraca się w kierunku własnych wewnętrznych częstotliwości, czerpiąc z początków OPN jako środka do odkrywania na nowo poczucia lekkości ducha w burzliwych czasach. „Magic Oneohtrix Point Never” to płyta nostalgiczna i odwołująca się do jego całej kariery, definiująca dorobek twórczości, skomplikowany kolaż barokowego popu w atmosferycznym blasku. Oneohtrix Point Never zawsze był skrupulatny i sugestywny, od zdekonstruowanych „Replica” i „R Plus Seven”, przez alt rockowe i kameralne popowe utwory „Garden Of Delete” i „Age Of”, do filmowej muzyki o symfonicznym charakterze („Uncut Gems” i „Good Time”), a także produkcji dla innych artystów. Na „Magic Oneohtrix Point Never” syntetyzuje wszystkie elementy swoich poprzednich materiałów, aby stworzyć spójne humanistyczne dzieło sztuki, czyniąc tytuł albumu zarówno odniesieniem do jego korzeni, jak i do chwili obecnej. 

OPN udostępnił teledysk do „Long Road Home”, reżyserowany przez duet kreatywny, którzy tworzą Charlie Fox (Wielka Brytania) i Emily Schubert (USA). Stworzony w hołdzie dla krótkometrażowego filmu Georgesa Schwizgebela z 1982 roku „Le ravissement de Frank N. Stein'', który znalazł się również na okładce albumu Oneohtrix Point Never R Plus Seven z 2013 roku, idealnie dopasowana wizualizacja odtwarza pozornie złowrogie i nieziemskie stworzenia uwikłane romantyczną sytację. Tańczą dziko i zalotnie, prezentując podstawowe ludzkie emocje i erotyczny czarny humor, czyniąc fantazję i rzeczywistość jednym i tym samym. „To romantyczna bajka o miłości i przemianie, która wyrosła z wielu dzikich filozoficznych rozmów z Danem w okresie letnim” - mówią współreżyserzy Charlie Fox i Emily Schubert. „Chcieliśmy wziąć te rzekomo groteskowe lub demoniczne stworzenia i zmienić je w dziwnie uroczych i łamiących serce bohaterów rytuału zalotów. Jak na piosenkę, która wydaje się być śpiewana przez coś zmutowanego i magicznego w czasach, gdy pożąda się i obawia intymności, wydawała się czymś gorącym”.

Tracklista: 

1. Cross Talk I 
2. Auto & Allo 
3. Long Road Home 
4. Cross Talk II 
5. I Don’t Love Me Anymore 
6. Bow Ecco 
7. The Whether Channel 
8. No Nightmares 
9. Cross Talk III 
10. Tales From The Trash Stratum 
11. Answering Machine 
12. Imago 
13. Cross Talk IV / Radio Lonelys 
14. Lost But Never Alone 
15. Shifting 
16. Wave Idea 
17. Nothing’s Special