Macalla

„Macalla” jest muzycznym bliźniakiem „Magical Ring”. Tyle, że takim bardziej pewnym siebie,.Słychać, że zespół okrzepł i dojrzał, a taki styl muzykowania okazał się dla nich idealny. W porównaniu z dwoma poprzednimi płytami nieco zmieniło się brzmienie – już nie takie „magiczne” i „bajkowe”, ale muzyka pozostaje dalej taka, za jaką Clannad polubiliśmy. Jedyna rzecz, która mi się niezbyt podoba, to klawisze w „Indoor” – oj zbliża się „Sirius” zbliża. Zresztą obie płyty zaczynają się w bardzo podobny sposób – „Magical Ring” zaczyna się od "Theme from Harry's Game", a „Macalla” od "Caisleán Óir" – krótkich, bardzo nastrojowych piosenek zaśpiewanych po gealicku. Słuchając „Macalli” ma się wrażenie, że jest to jakiś składak typu „The Best of…” zespołu z dwudziestoletnim składem! Stężenie przebojowych, melodyjnych utworów jest wprost niesamowite! Od „The Wild Cry” do "Almost Seems (Too Late to Turn)", potem krótka przerwa i od "Blackstairs" do końca. Mogę tej płyty słuchać bez końca, a po wybrzmieniu ostatnich dźwięków zwykle ponownie naciskam przycisk „play”. Niewątpliwie Clannad był jedną z oryginalniejszych grup lat osiemdziesiątych. Ich muzyka urzekała klimatem i niesamowitą melodyjnością. To połączenie tradycyjnego, celtyckiego folku i współczesnego popu, pop-rocka, oraz współczesnej technologii okazało się strzałem w dziesiątkę – grupie przyniosło sławę, a nam dużo pięknej muzyki.

Jedna z moich ulubionych chociaż mam i winyl