Lumpy

Ta książka kończy się na podłodze lumpeksu, kiedy jej narrator traci kontakt z rzeczywistością przy mierzeniu marynarki. A zaczyna się właśnie tu: w tłumie, podczas kotła w trakcie dostawy, kiedy w lumpeksie pojawia się świeży towar.
Przemek Srogosz, znany w sieci jako Lumpstetter, propagator modowego rozsądku i „szmateksowy apostoł”, wskakuje między wieszaki i wcale nie udaje, że go tam nie ma – i nie cofa ręki, kiedy na dostawie robi się gorąco. To prawdziwy gracz, zaklinacz tkanin, który w kilka chwil przestudiuje metkę, sprawdzi skład i oceni, czy ciuch jest legit – czy to nie podróbka, fejk. Który wie, że w lumpeksie nie ma miejsca na sentymenty. Tu trzeba mieć refleks, zimną głowę i mocne łokcie.
To nie jest prawdziwy reportaż, chociaż wszystko w nim jest mniej więcej prawdziwe. Jest tu za to wszystko, czego można doświadczyć w second-handzie: pyskówki nad kaszmirowym swetrem; zblazowani modowi influencerzy, handlarze, każuale i lumpenmama, która wygląda, jakby zabiła czterech mężów i jeśli będzie trzeba, zabije też piątego; ubrania po zmarłych (za to z duszą) i te z nadzieniem, czyli zapomnianą gotówką lub innymi fantami. Ale także kulisy sieciówek fast fashion, niezdrowa fascynacja modową makabrą i góry ciuchów na chilijskiej pustyni – odległy efekt nadprodukcji ubrań i naszego dążenia do wygody za niską cenę.
To tylko ciuchy? Absolutnie nie. Ciuchy to wszystko – tylko jeszcze o tym nie wiesz.

Powyższy opis pochodzi od wydawcy.